ମୁଁ କିଏ ?
ମଣିଷର ସ୍ୱରୂପ କ'ଣ ?
ଏହାର ଅନୁମାନ କରିବା ଆଦୌ କଠିନ ନୁହେଁ। ନିଜର ସାମାନ୍ୟ ଅନୁଭବକୁ ନେଇ ଯଦି କୌଣସି ସାଧାରଣ ବ୍ୟକ୍ତି ଏହା ବିଷୟରେ ବିଶ୍ଳେଷଣ କରନ୍ତି, ତେବେ ସେ ଏ ବିଷୟରେ ଠିକ୍ ଆକଳନ କରିପାରିବେ।
ମୋ ଶରୀର, ମୋ ହାତ, ମୋ ଆଖି, ମୋ ମୁଣ୍ଡ, ମୋର ଦେହ ଆଜି ଭଲ ନାହିଁ - ଏଭଳି ଶବ୍ଦ ପ୍ରୟୋଗ କଲାବେଳେ କେହି ଏପରି ବୁଝେ ନାହିଁ ଯେ ମୁଁ ଏସବୁରୁ ଅଲଗା।
ମୋ ସାଙ୍ଗ, ମୋ ଘର, ମୋ ପଇସା - ଏଭଳି ଶବ୍ଦ ପ୍ରୟୋଗ କଲେ ଟିକିଏ ଲାଗେ ମୁଁ ଅଲଗା, ସାଙ୍ଗ ଅଲଗା, ଘର, ପଇସା ଅଲଗା।
ଏହିପରି ଅଜାଣତରେ ଆମେ କହିଥାଉଁ ଯେ ମୁଁ ଶରୀର ନୁହେଁ।
ଆମେ ନିଜ ବିଚାର ବ୍ୟକ୍ତ କଲାବେଳେ ମଧ୍ୟ କହିଥାଉଁ ଯେ, 'ମୋ ମନ ଅଶାନ୍ତ ଅଛି, ମୋ ବୁଦ୍ଧି କାମ କରୁ ନାହିଁ।' ଏଇ ଦୁଇଟି ବାକ୍ୟରୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଜଣା ପଡୁଛି ଯେ ମୁଁ କିଛି ଅଲଗା। ମୋର କିଛି ଅଲଗା ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଅଛି। ମୁଁ ମନ ନୁହେଁ, ମୁଁ ବୁଦ୍ଧି ନୁହେଁ - ଏଭଳି ଆଭାସ ହେଉଛି।
ଥରେ ଦୀନଦୟାଲଜୀ ତାଙ୍କର ଏକ ରୋଚକ ଅନୁଭଵ ଶୁଣାଇଥିଲେ -
ଗୋଟିଏ ସାନ ପିଲାକୁ ସେ କହିଲେ, "ମୋତେ ଛୁଅଁ।"
ପିଲାଟି ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କ ପାଦକୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲା। ସେ କହିଲେ, "ତୁମେ ତ ମୋର ପାଦକୁ ଛୁଇଁଲ, ମୋତେ କେଉଁଠି ଛୁଇଁଲ ? ପିଲାଟି ପୁଣି ତାଙ୍କ ହାତକୁ ଛୁଇଁଲା, ମୁଣ୍ଡକୁ ଛୁଇଁଲା। ପ୍ରତି ଥର ଦୀନଦୟାଲଜୀ ସେଇ ପ୍ରଶ୍ନ ଦୋହରାଇଲେ। ପିଲାଟି ହାରିଗଲା...। ଆଉ କିଛି ନ କହି ସେଠୁ ପଳେଇଲା।
କିଛି ସମୟ ପରେ ଚୁପ୍ ଚୁପ୍ କି ଆସି ଦୀନଦୟାଲଜୀଙ୍କ ପିଠିରେ ଖୁବ ଜୋର୍ ରେ ବିଧା ମାରିଲା।
ପଣ୍ଡିତଜୀଙ୍କ ମୁହଁରୁ ସ୍ୱାଭାବିକ ବାହାରି ଆସିଲା, "ଆରେ ବାବା, ମୋତେ କାହିଁକି ମାରୁଛ ?"
ପିଲାଟି କହିଲା, "ମୁଁ ତ ତୁମକୁ ମାରି ନାହିଁ। ମୁଁ ତୁମ ପିଠିକୁ ମାରିଛି।"
ଏଥିରୁ ବୁଝି ହେଉଛି ଯେ ମୁଁ ସବୁଥିରେ ଥାଇ ମଧ୍ୟ ସବୁଠୁ ଅଲଗା।
ଏହିପରି ଆମେ ଜାଣୁ ଯେ ଆମ ଶରୀର ନଶ୍ୱର, କ୍ଷଣଭଙ୍ଗୁର। ଏହା ପାଣିଫୋଟକା ଭଳି କ୍ଷଣସ୍ଥାୟୀ। ବିଜ୍ଞାନ ମଧ୍ୟ ସେଇ କଥା କହୁଛି। ଆମ ଯକୃତର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜୀଵକୋଷ ପ୍ରତି ଛ' ସପ୍ତାହରେ ବଦଳିଯାନ୍ତି। ଆମ ହାଡ଼ ଏତେ ଶକ୍ତ, ତଥାପି ପ୍ରତି ତିନି ମାସରେ ଏହାର କୋଷ ବଦଳି ଯାଇଥାଏ। ଆମ ଚମଡ଼ାର କୋଷ ମାସେ ଭିତରେ ବଦଳି ଯାଏ। ଆହୁରି ଶୀଘ୍ର ବଦଳୁଥାନ୍ତି ଆମ ପାକସ୍ଥଳୀର କୋଷଗୁଡ଼ିକ। ବର୍ଷେ ଭିତରେ ଆମ ଶରୀରର ନବେ ଭାଗ କୋଷ ମରିଯାଇଥାନ୍ତି। ଅର୍ଥାତ୍ ପ୍ରତି କ୍ଷଣ ଆମ ଶରୀରରେ କୋଷ ମରୁଥାନ୍ତି। ନୂଆ ନିର୍ମାଣ ହେଉଥାଏ। ନୂଆ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଦେଖିଲେ ଆମକୁ ଲାଗେ ଆମ ଶରୀର ପୂର୍ବରୁ ଯେମିତି ଥିଲା, ସେମିତି ଅଛି, ଏଥିରେ କିଛି ପରିବର୍ତ୍ତନ ହୋଇ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତ କଥା ସେଇଆ ନୁହଁ। ଆମ ଶରୀରରେ କୋଟି କୋଟି ଜୀବକୋଷ ମରିଯାଇଥାନ୍ତି। ୭ ବର୍ଷ ଭିତରେ ପୁରୁଣା ସବୁ ଜୀବକୋଷ ମରିଯାଇଥାନ୍ତି। ସେ ସ୍ଥାନ ନେଇଥାନ୍ତି ନୂଆ ଜୀବକୋଷ। ଠିକ୍ ସେହିପରି ମନ, ବୁଦ୍ଧି, ବିଚାର ଓ ଭାବନାରେ ମଧ୍ୟ ନିରନ୍ତର ପରିବର୍ତ୍ତନ ହେଉଥାଏ।
No comments:
Post a Comment