ସବୁ ପ୍ରକାର କବିତା ଲେଖିବାରେ ସିଦ୍ଧ ହସ୍ତ ଥିବା ଶ୍ରୀ ରାମ ନାରାୟଣ ତ୍ରିପାଠୀଙ୍କ ଜନ୍ମ ୩୧ ମଇ ୧୯୫୮ରେ ଉତ୍ତର ପ୍ରଦେଶର ଉନ୍ନାବ ଜିଲ୍ଲା ଅନ୍ତର୍ଗତ ଟେଢ଼ବା ଗ୍ରାମରେ ହୋଇଥିଲା। ଘରେ ମିଳିଥିବା ଧାର୍ମିକ ଓ ଦେଶପ୍ରେମର ସଂସ୍କାର ସ୍ୱୟଂସେବକ ହେବା ପରେ ପ୍ରଗାଢ଼ ହୋଇଗଲା। ଅତଃ ସେ ସ୍ନାତକ ପଢ଼ା ସାରି ଦେଢ଼ ବର୍ଷ ପୂର୍ବା ତହସିଲରେ ପ୍ରଚାରକ ରହିଲେ। ୧୯୭୮ରେ ଲକ୍ଷ୍ନୌ ସ୍ଥିତ 'ରାଷ୍ଟ୍ରଧର୍ମ ପ୍ରକାଶନ' ରେ କାମ କଲେ।
୧୯୮୪ର ତୁଳସୀ ଦାସ ଜୟନ୍ତୀ ଅବସରରେ 'ନବୋଦିତ ସାହିତ୍ୟକାର ପରିଷଦ' ଗଠନ କଲେ।
'ନବୋଦିତ ସ୍ୱର ସାଧନା' ନାମକ ଏକ ପତ୍ରିକା ପ୍ରକାଶିତ କରି ସେଥିରେ ନବୀନ ସହିତ୍ୟିକମାନଙ୍କ କବିତା ଛପାଇ ସେ ଶହ ଶହ ନବ ଯୁବକ ତଥା ରାଷ୍ଟ୍ରପ୍ରେମୀ ତିଆରି କଲେ। କିଛିଦିନ ପରେ ସେ ମାସିକ 'ରାଷ୍ଟ୍ରଧର୍ମ ରେ ସହସମ୍ପାଦକ ହେଲେ।
ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ କାମକୁ ଜିଦର ସହିତ ସମୟ ପୂର୍ବରୁ ସାରିବା ତାଙ୍କ ସ୍ୱଭାବର ଅଙ୍ଗ ଥିଲା। 'ରାଷ୍ଟ୍ର ସାଧନା ବିଶେଷାଙ୍କ' ର ପ୍ରକାଶନ ସମୟରେ ପୂର୍ବ ସମ୍ପାଦକ ଶ୍ରୀ ଆନନ୍ଦ ମିଶ୍ର 'ଅଭୟ' ଏକ ଦୁର୍ଘଟଣା ହେତୁ ଶଯ୍ୟାଶାୟୀ ଥିଲେ। ସେତେବେଳେ ତ୍ରିପାଠୀଜୀ ଅସୁସ୍ଥ ଥାଇ ମଧ୍ୟ ପ୍ରକାଶନ କାମ ସମୟ ପୂର୍ବରୁ ସାରି ଦେଇଥିଲେ।
ଉତ୍ତର ପ୍ରଦେଶର ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ଶ୍ରୀ ନାରାୟଣ ଦତ୍ତ ତିୱାରୀ ୧୯୮୯ ମସିହା ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୧୩ ତାରିଖ ଦିନ ଏକ ଅଧ୍ୟାଦେଶ ଦ୍ୱାରା ଉର୍ଦ୍ଦୁକୁ ପ୍ରଦେଶର ଦ୍ଵିତୀୟ ରାଜଭାଷା ଘୋଷଣା କରିଦେଲେ। ୧୪ ତାରିଖ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟଟକଜୀ ନିଜ ମିତ୍ରମାନଙ୍କୁ ନେଇ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ସମାରୋହରେ ଦୃଢ଼ ବିରୋଧ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଥିଲେ। ଏହା ଦ୍ୱାରା ସେ ସଭାର ପୁରସ୍କାର ବିତରଣ କାର୍ଯ୍ୟ ବନ୍ଦ ହେଲା। ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ସଭା କରି ନ ପାରି ଫେରିଗଲେ।
ଏତିକିରେ ପର୍ଯ୍ୟଟକଜୀ ଚୁପ ବସିଲେ ନାହିଁ। ସେ ଅସଂଖ୍ୟ ହିନ୍ଦୀ ପ୍ରେମୀଙ୍କ ଦସ୍ତଖତ ସଂଗ୍ରହ କରି ରାଜ୍ୟପାଳଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ। ଏହା ଦ୍ଵାରା ପୂରା ପ୍ରଦେଶରେ ବିରୋଧ ପ୍ରଦର୍ଶନ ହେଲା। ଶାସନ ଏହି ବିରୋଧକୁ ଭୟ କରି ସେହି ବିଧେୟକକୁ ବିଧାନ ସଭାରେ ଉପସ୍ଥାପିତ କଲା ନାହିଁ। ଅର୍ଥାତ ସେ ଅଧ୍ୟାଦେଶର ମୃତ୍ୟୁ ହେଲା। ସେ ବିଷୟରେ ଏକ ବ୍ୟଙ୍ଗ ଚିତ୍ର ପ୍ରଦର୍ଶନୀ ସେ ବହୁ ସ୍ଥାନରେ ଆୟୋଜନ କରିଥିଲେ।
ସଂସଦ ଭବନର କେନ୍ଦ୍ରୀୟ କକ୍ଷରେ ସନ୍ଥ ତୁଳସୀ ଦାସଙ୍କ ଚିତ୍ର ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଉଦ୍ୟମରେ ଲାଗିପାରିଥିଲା।
ଏଥିପାଇଁ ସେ ୧୦,୦୦୦ ଦସ୍ତଖତ ସଂଗ୍ରହ କରି ତତ୍କାଳୀନ ରାଷ୍ଟ୍ରପତି ଶଙ୍କରଦୟାଲ ଶର୍ମାଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ।
ଲକ୍ଷ୍ନୌ ଆକାଶବାଣୀ ଦ୍ୱାରା ଶିଶୁମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମରେ ହିନ୍ଦୀ ବିରୋଧୀ ଏକ କବିତା ପ୍ରସାରିତ ହେବାରୁ ସେ ବିରୋଧ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରି ସେହି କେନ୍ଦ୍ରର ନିର୍ଦେଶକଙ୍କୁ କ୍ଷମା ମାଗିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରିଦେଇଥିଲେ।
'ଶ୍ରୀ ରାମ ଜନ୍ମଭୂମି ଆନ୍ଦୋଳନ' ସମୟରେ ସେ କରସେବା କରିବାକୁ ଯାଇ 'ମଣ୍ଡି ପରିଷଦ' ଅସ୍ଥାୟୀ ଜେଲରେ ବନ୍ଦୀ ଥିଲେ। ସେତିକିବେଳେ ସେ ସେଠାରେ ଏକ ଶିବଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି ସ୍ଥାପନ କରି ପୂଜା କରିବା ଆରମ୍ଭ କରି ଦେଇଥିଲେ।
ତାଙ୍କ ସାହିରେ ଏକ ଖାଲି ଜାଗାରେ ମଜାର ତିଆରି ହେବାର ଷଡ଼ଯନ୍ତ୍ରକୁ ବିଫଳ କରି ସେଠାରେ ଶରତ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ରାତିରେ ହନୁମାନ ମୂର୍ତ୍ତି ବସାଇଦେଲେ।
ଉଭୟ ଜାଗାରେ ଆଜି ଭବ୍ୟ ମନ୍ଦିର ତିଆରି ହୋଇଯାଇଛି।
ଗୋଧ୍ରାରେ ରାମସେବକଙ୍କୁ ରେଳ ଡବାରେ ନିଆଁ ଲଗାଇ ଜାଳି ଦିଆଯିବା ଘଟଣାରେ ସେ ଦୁଖୀତ ହୋଇ ତୁରନ୍ତ ପୋଷ୍ଟର୍ ତିଆରି କରି ସେଥିରେ ହୋଲି ପାଳନ ନ କରିବାକୁ ଆହ୍ୱାନ ଦେଇଥିଲେ।
ସଙ୍ଘ କାର୍ଯ୍ୟର ଅନେକ ଦାୟୀତ୍ୱ ସୁଚାରୁ ରୂପେ କରିବା ପରେ ତାଙ୍କୁ 'ଅଖିଳ ଭାରତୀୟ ସାହିତ୍ୟ ପରିଷଦ'ର ମହାମନ୍ତ୍ରୀ(ସାଧାରଣ ସମ୍ପାଦକ) ଦାୟୀତ୍ୱ ଦିଆ ଯାଇଥିଲା। ସେଥିପାଇଁ ସେ ଦେଶ ସାରା ପ୍ରବାସ କରି ସଙ୍ଗଠନକୁ ଦୃଢ଼ କଲେ। ନିଜଠାରୁ ଅଧିକ ସେ ନିଜ ସହଯୋଗୀମାନଙ୍କର ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ। ପ୍ରତିବର୍ଷ ତିନି ଚାରି ଥର ସେ ରକ୍ତ ଦାନ କରୁଥିଲେ।
ମୋର ସୌଭାଗ୍ୟ ମୁଁ ମଧ୍ୟ କିଛି ଦିନ ତାଙ୍କର ସାନିଧ୍ୟ ଲାଭ କରିଛି। ୨୦୧୧ ମସିହା ରାଷ୍ଟ୍ରୀୟ କାର୍ଯ୍ୟକାରିଣୀ ବୈଠକ ଲକ୍ଷ୍ନୌରେ ରଖାଯାଇଥାଏ। ସେ ଇ ମେଲରେ ତ ଆମକୁ ସୂଚୀତ କରିଥିଲେ । ତା ପରେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ମେଲ ପାଇଛି କି ନାହିଁ, ପାଇଲା ପରେ ପଢ଼ିଛି କି ନାହିଁ ପଚାରିଥିଲେ ଫୋନରେ। ମୁଁ ନୀଳାଚଳ ଏକ୍ସପ୍ରେସରେ ଯାଇ ଲକ୍ଷ୍ନୌରେ ଓଲ୍ହାଇଲି। ସେ ଜଣେ ଯୁବକଙ୍କୁ ପଠାଇଥିଲେ ମୋତେ ନିବାସ ସ୍ଥାନକୁ ନେଇଯିବା ପାଇଁ । ମୁଁ ତାଙ୍କ ସହ କଥା ହେବାରୁ ଜାଣିଲି ସେ କଂଗ୍ରେସର ସିଟି ପ୍ରେସିଡେଣ୍ଟ ଦାୟୀତ୍ୱରେ ଅଛନ୍ତି। ମୁଁ ପଚାରିଲି ତୁମର ରାଷ୍ଟ୍ରୀୟ ନେତାମାନେ ଆମ ବିଚାରକୁ ବିରୋଧ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ତ କେବଳ ସମର୍ଥନ କରୁନ ବରଂ ଦୁଇ ଦିନ ପ୍ରବନ୍ଧକ ହେବା ପାଇଁ ଆସିଛ। ଏହା କିପରି ସମ୍ଭବ ହେଉଛି ? ସେ କହିଲେ ଏହା ସବୁ ଗୁରୁଜୀଙ୍କ କୃପା । ମୁଁ କହିଲି ଗୁରୁଜୀ କିଏ ? ସେ କହିଲେ, ପର୍ଯ୍ୟଟକଜୀ ମୋର ହାତ ଧରି କବିତା ଶିଖାଇଛନ୍ତି। ସେ ମୋର ଗୁରୁଜୀ। ସେ ଯାହା କହିଛନ୍ତି ମୁଁ ତାହା କରିବି। ଏଥିରେ ମୋ ପାର୍ଟି ସହିତ କୌଣସି ସମ୍ପର୍କ ନାହିଁ।
ସେହି କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ସରିବା ପରେ ମୁଁ ଶୁଣିଲି ଯେ ତାଙ୍କୁ କର୍କଟ ରୋଗ ହୋଇଛି। ଏବଂ ତାହା ଶେଷ ଅବସ୍ଥାରେ ପହଞ୍ଚିଛି। ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଲାଗେ ସେହି ରାଷ୍ଟ୍ରୀୟ ଅଧିବେଶନ ସେପ୍ଟେମ୍ବର ମାସରେ ହୋଇଥିବା ବେଳେ ଆମେ ତାର ସାମାନ୍ୟ ଆଭାସ ପାଇ ନ ଥିଲୁ।
୨୦୧୨ ମସିହା ୨୯ ଜାନୁଆରୀରେ ସେ ପର୍ଯ୍ୟଟନ ପାଇଁ ସେହି ସ୍ଥାନକୁ ଚାଲିଗଲେ ଯେଉଁଠୁ ଆଉ କେହି ଫେରି ଆସନ୍ତି ନାହିଁ।
ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟର ଗଭୀରତା କେତେ ଥିଲା ଏଇ ବର୍ଷ ଯେଉଁମାନେ ଜବଲପୁର ଅଧିବେଶନ ଯାଇଛନ୍ତି ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଅନୁଭବ କରିଥିବେ। ସର୍ବାଧିକ ସଂଖ୍ୟା ଉତ୍ତର ପ୍ରଦେଶ ଦେଇଥିଲା।
୩୦.୧୧.୧୭
