ସେହି ଆରାମରେ ମିଣିଆକା ହାକିନା ଆଖି ମିଟିକା ମାରେ। ଦେଖେ ଏକ ସେଣିକିଆ ଦି' ସାଉଡ଼ି ଘର। ସବୁଠି ଚୂଲି, ସବୁଠି ଉଷୁମ୍ ସମାନ।
ମଣିଷମାନଙ୍କୁ ସେ ଅନାଏ ଛାତିଏ ଉଞ୍ଚରୁ, କେହି ତା ଆଖିରେ ଉଣା ଅଧିକା ଦିଶନ୍ତି ନାହିଁ, ହଲିଲା ଚାଲିଲା ଗୁଡ଼ାଏ ମୁଁହ, ସ୍ଥିର ରହିଛି ଯେ ସେ ତା'ର ମା' ସବୁବେଳେ ଏକାପରି। ବେଳେବେଳେ ହାକିନାର ପୃଥିବୀଟା ଦୋହଲେ। ଖଣ୍ଡେ ଟୋକେଇରେ ପଶି ଓରାରୁ ନ ହେଲେ ଗଛ ଡାଳରୁ ଓହଳିଥାଏ ସେ। ଚିହ୍ନା ମୁହଁଗୁଡ଼ିକ ପାଖରେ ନ ଥାଏ, ହାକିନାକୁ ନିଦ ମାଡ଼େ। କେତେବେଳେ ଖାଲି ତଳଟାରେ ପଦାରେ ଖଣ୍ଡେ କନା ଉପରେ ପଡ଼ିଥାଏ ସେ। ଆଖି ଆଗରେ ଗୁଡ଼ାଏ ଛବି ଚାଲିଯାଏ, ଗୋଟାକୁ ଗୋଟାକୁ ସେ ଧରିବାକୁ ସେ ଚେଷ୍ଟାକରେ ମନ ଭିତରେ। ପାରେ ନାହିଁ, କାନ୍ଦେ। ସାମାନ୍ୟ ଅଭାବରେ ସେ କାନ୍ଦେ, କାନ୍ଦିଲେ ଅଭାବ ମେଣ୍ଟେ।
ଆପଣାର ଅଭାବ ମେଣ୍ଟିଲା ପରେ ସେ ଗୋଟିଏ ଛୋଟିଆ ଦେଖଣାହାରୀ ହୁଏ, ପାରା ଆଖି ପରି ଆଖି, ସୋରିଷ ପଡ଼ିଲେ ଦିଶେ। କିନ୍ତୁ ଚାହାଣୀରେ କେବଳ ପ୍ରଶ୍ନ, ଏ ପୃଥିବୀର ଛନ୍ଦମନ୍ଦର ବନ୍ଧାଗତ ସେ ବୁଝିପାରେ ନାହିଁ। କାଉ ଥଣ୍ଟରେ ଥଣ୍ଟ ପୂରାଇ କାଉ ଛୁଆ କଣ ଖାଉଥିଲା, ମଣିଷଟିଏ ଆସିଲା, କାଉ ଉଡ଼ିଗଲା। କେତେ ଚଢ଼େଇ ଗଡ଼ର ଗଡ଼ର ହେଉଥାନ୍ତି ତା' ଚାରିପାଖେ, କିନ୍ତୁ ସବୁବେଳେ ମନ ଚଂ ଚଂ, ପାଖକୁ ଭରସନ୍ତି ନାହିଁ। ତା'ର ଇଚ୍ଛାହୁଏ ସେମାନେ ତା'ର ଆହୁରି ପାଖରେ ଆସି ବସୁଥାନ୍ତେ। ସମସ୍ତିଙ୍କ ପାଇଁ ତା'ର ମନ ହୁଏ, କେହି ତା ପାଖରେ ଅଟକି ରହନ୍ତି ନାହିଁ। ତାକୁ ସବୁ ରଙ୍ଗ ଭଲ ଲାଗେ। ରଙ୍ଗ ବଦଳିଲେ ସେ କାନ୍ଦେ।
ବେଳେବେଳେ ମା' ମୁହଁର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଧାସ କମିଯାଇ ଶୁଖିଲା କଳାକାଠ ପଡ଼ିଯାଇଥିବା ମୁହଁ ଦେଖିଲେ ସେ କାନ୍ଦେ।
ସାନ ମଣିଷ, ମନ ଗହୀରରେ ତା'ର ବି ବାଜେ ଅଭାବର ଢେଉ, ପୂର୍ଣ୍ଣତାର, ସେ କାନ୍ଦେ ହସେ, ସବୁ କଥାରେ ବାନ୍ଧିହୋଇ ରହେ ମା' କାନିରେ।
୧୦.୮.୧୯
No comments:
Post a Comment