*ବଣର ସନ୍ତାନ ବଣକୁ ଚିହ୍ନେ*

ଏଠି ବାଟ ସରେ ନାହିଁ, କାମ ସରେ ନାହିଁ, କେଉଁ କାମ କେତେବେଳେ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଆଉ କେତେବେଳେ ସରେ କେହି ତା'ର ପତ୍ତା ରଖେ ନାହିଁ। ଠିକ୍ କାମ ସଫା କରିବ ବୋଲି କେହି ଲାଗିରହେ ନାହିଁ, ଲାଗିରହେ ଅଭ୍ୟାସରୁ।

ସାଙ୍ଗସାଥି ହୋଇ କନ୍ଧୁଣୀମାନେ ଚାଲିଥାନ୍ତି, କେଉଁଠି ବାଟ ମଝିରେ ଶୁଖିଲା ଡାହି ଶୋଇ ଶୋଇ ଅପେକ୍ଷା କରିଛି, କେଉଁଠି ସରୁ ମଲା ଗଛ, କନ୍ଧୁଣୀ କାମରେ ଲାଗନ୍ତି, କାଠ ଭାଙ୍ଗି ନିଅନ୍ତି। କିଏ ଶିଆଳି ପତ୍ର ତୋଳେ, କିଏ କନ୍ଦା ଖୋଳେ, କରଡ଼ି ଭାଙ୍ଗେ କିଏ ବା ରଙ୍ଗ ସରସର ହୋଇ ଧାଇଁଯାଏ ଫୁଲ ପେନ୍ଥାଏ ତୋଳିବାକୁ, ବୁଦା ଉହାଡ଼ରେ ବଣ କୁକୁଡ଼ା ଡିମ୍ବ, ମୟୁର ଡିମ୍ବ, ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ କାଇ ବସା, ପଥର ସନ୍ଧିରେ ମହୁ ଫେଣା, ଚିହ୍ନରା ଆଖି ଚହଟିଯାଏ, ଚିହ୍ନି ନିଏ।

ଖଣ୍ଡେଦୂର ଉଠି ଝଙ୍କା ଆମ୍ବଗଛ ମୂଳେ ଗୋଡ଼ ଳମ୍ବେଇ ବସି ଏକାଠି ପଙ୍ଗତ, କିଏ ଛୁଆକୁ ଗେଲ କରେ, ଦୁଧ ଖୁଆଏ, କିଏ ପିକା ଟାଣେ, ଗପ ପଡ଼େ। କନ୍ଧୁଣୀମାନଙ୍କ ସଭା ହୁଏ। ସଭାରେ ଆଲୋଚନା ହୁଏ ମଣିଷ ଜୀବନର ବଡ଼ ବଡ଼ ସମସ୍ୟାର। ପରସ୍ପର ସାନ୍ନିଧ୍ୟ, ସୁଖାଳାପ ଆଉ ବଣ ବୁଲା ଏହା ତ ତାଙ୍କର ନିତିଦିନିଆ ଘଟଣା।

ଏହିମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗେ ସମତାଳ ରଖି ଏକା ବଣ ଭିତରେ ବଣର ଜନ୍ତୁ ଚାଲିଥାନ୍ତି, ଗଛମୂଳେ ବୈଠକ ବସାନ୍ତି, ବଡ଼ ଗଛମୂଳେ ମାଙ୍କଡ଼ ପଲ, ତଳ ଝୋଲାର ବାଲିରେ ହରିଣ ସମ୍ବର ଦଳ ଦଳ, ବଣ ମଝିରେ ଖୋଲା ଜାଗାରେ ବଣ କୁକୁଡ଼ା, ଖୋଲା ଖୋଲା ବୁଦା ଜଙ୍ଗଲଛୁଆଣି ପାହାଡ଼ ଢାଲୁରେ ପଲ ପଲ ମୟୁର।

ନିଘଞ୍ଚ ବଣ ଭିତରେ ବାରିହୁଏ ନାହିଁ ଜନ୍ତୁର ଘର, ନା ବାରିହୁଏ ମଣିଷର ପଲା - ଗାଁ,ଏକା ଦଶା ସମସ୍ତିଙ୍କର।

ମିଣିଆକା ହାକିନା ସବୁ ଦେଖେ, କାନ ଟକଣେଇ ସବୁ ଶୁଣେ, ବଣୁଆ ପୃଥିବୀ ସଙ୍ଗେ ତା'ର ଚିହ୍ନାଜଣା ବଢ଼େ, ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠେ, ବିସ୍ମୟ ପରେ ବିସ୍ମୟର ଢେଉ, ଛିଣ୍ଡା ଛିଣ୍ଡା ଅନୁଭୂତି ଏକାଠି ଆଉଟି ଆଉଟି ହୋଇ ଆକାର ପାଏ, ବଣର ସନ୍ତାନ ବଣକୁ ଚିହ୍ନେ।

୧୧.୮.୧୯