କନ୍ଧ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାଚୀନ ଓଡ଼ିଆ ରାଜ୍ୟର ଜଣେ ସାମନ୍ତ, କଳିଙ୍ଗର କନ୍ଧ ଭାଷାରେ ରାଜାକୁ କୁହାଯାଏ ଓଡ଼େସି, ଅର୍ଥାତ୍ ଓଡ଼। କିନ୍ତୁ କନ୍ଧ ଲେଖା ପୋଥି ବ୍ୟବହାର କରେ ନାହିଁ। ସେମାନଙ୍କର ଲେଖା ହରଫ କିଛି ନାହିଁ, ସବୁ ଜ୍ଞାନ କଥିତ, ଅର୍ଥାତ୍ ଶ୍ରୁତି, ସବୁ ଜ୍ୟୋତିଷ ଚାକ୍ଷୁଷ ଗଣନା ଉପରେ। ଏମାନେ ତଳେ କାଠ ପୋତି ସୂର୍ଯ୍ୟର ଗତି ମାପନ୍ତି, ବେଳ ଗଣନା କରନ୍ତି ଲାଠିରେ, ଅର୍ଥାତ୍ କେତେ ଲାଠି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉପରକୁ ଉଠିଲାଣି ସେଇ ହିସାବରେ, ରାତିର ଗଣନା ତାରାକୁ ଦେଖି କରନ୍ତି। ଆଖି ଆଗରେ ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ଛକି କରି ତା'ରି ଭିତରେ ତାରାମାନଙ୍କୁ ଚାହିଁ ଚାହିଁ ଦେଖନ୍ତି।
ଏ ସବୁ ଦେଖା ହିସାବ ଓ ଦେଖା ମାପ ଉପରେ ପୁଣି ଦିସାରୀର, ବେଜୁଣୀର ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିର ଫଳ, କେତେ ତହିଁରୁ ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି, କେତେ ରନ୍ଧା ମଦର ବାମ୍ଫ ତାହା କିଏ କହିବ ?
ଏ ସବୁ ବିଶ୍ୱାସର କଥା, ଯାହା ଵିଶ୍ଵାସ ହୋଇଗଲା, ବଣୁଆ ମଣିଷ ସେଇଆକୁ ଜାକି ଧରିଥାଏ, ଯାହା ହେଉ ସବୁ ତା'ର ଫଳ।
କେବେ କିଏ ଯଦି ବିଶ୍ୱାସ ଜନ୍ମେଇଲା କଳା ଜିନିଷ ଅମଙ୍ଗଳର ହେତୁ, ତେବେ କଳା ଛେଳି, କଳା ଘୁଷୁରୀ, କଳା କୁକୁଡ଼ା ଏକାଦିନକେ ନିପାତ।
ବିଶ୍ୱାସ ଆଉ ଗଣନାର ମତଭେଦ ଅନୁସାରେ ଦେଶ କେ ଫାଙ୍କ ନଈ କେ ବାଙ୍କ ନୀତିରେ ବେଳେବେଳେ ଗାଁକୁ ଗାଁ ଶୁଭ ଦିନ ପର୍ଵଯୋଗର ଦିନ ଫରକ ପଡ଼େ।
ଗାଁ ଲୋକେ ପର ଗାଁ ବଜାର ଟାହି ଟାପରାରେ ଚଞ୍ଚଳ ହୋଇ ଉଠିଲେ। ଗାଁ ଦିଶାରୀ ପାଣ୍ଡୁ ଜାନୀ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଧମକେଇ ଦେଇ କହିଲା, ରୁହ ବେଳ ଆସି ନାହିଁ, ଟୋକାଟକଳିଆ ପ୍ରତିବାଦ କରି କହିଲେ, ବୁଢ଼ା ମାନଙ୍କର ଏହିପରି କଥା, ତାଙ୍କର ବେଳ ଆସିବା ବେଳକୁ ମଣିଷର ବଳ ନ ଥାଏ।
୨୫.୮.୧୯
No comments:
Post a Comment