*ବଣେ ବଣେ ଏଇ ତିନି ଦଳ*

ତାଙ୍କ ପଛେ ପଛେ ପିଲାବୁଆଳି ବୋହୂମାନଙ୍କ ଗୋଠ। ଗଜା ଗଛରେ କଷି ଧରିଛି, ସ୍ଥିତି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଛି, ଅବାଟରେ କଣ୍ଟା ନାହିଁ, ଆଂଚୁଡା ନାହିଁ କି ପ୍ରତୀକ୍ଷା ଆନନ୍ଦ ନାହିଁ, ଉଛ୍ୱାସ ନାହିଁ। ମଡ଼ା ବାଟର ଆରାମ, ଆନନ୍ଦ କେବଳ ଅଭ୍ୟାସରୁ, ଚାଲି ଧୀରେ ଧୀରେ। ପିଲା ଜନ୍ମ ହୋଇଛନ୍ତି, ଆହୁରି ପିଲା ଜନ୍ମ ହେବେ। ଘରକରଣା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଛି, ଆହୁରି ବଢ଼ିଯିବ। ସେମାନେ ସଂସାରରେ ଧରା ପଡ଼ିଛନ୍ତି। ନିତିଦିନିଆ ଦିନ ବଞ୍ଚିବାରେ ତାଙ୍କର ଆନନ୍ଦ। ତାଙ୍କର ନିର୍ଭର ଚାରିପାଖରେ ଦେଖା ପରିଖା ମଣିଷ ଆଉ ଜିନିଷ ଉପରେ ବଳର ଉପାଦାନ ସ୍ବପ୍ନ ନୁହେଁ, ସ୍ମୃତି ନୁହେଁ, କେବଳ ବିଶ୍ୱାସ।

ପଛେ ପଛେ ବୃଦ୍ଧା। ଭବିଷ୍ୟତ ହଳଦିଆ ଅସ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୁଅରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରକାଶ। ବିଶ୍ୱାସର ଦମ୍ଭ ନାହିଁ, ନାହିଁ ସ୍ୱପ୍ନର ନିଶା, ପାଦ ଥୁରୁଥୁରୁ, ମନରେ ନିଷ୍ଫଳ ବିଦ୍ରୋହ, ବିଚାରରେ ଛକାଛକି ସାତ ପାଞ୍ଚ।

ବଣେ ବଣେ ଏଇ ତିନି ଦଳ।

ଗଛକୁ ଥୁଣ୍ଟାକରି ବୁଢ଼ୀମାନେ କାଠ ଭାଙ୍ଗି ନିଅନ୍ତି, କରଡ଼ି ଭାଙ୍ଗିନେଇ ବାଉଁଶ ଗଛ ମୂଳକୁ ପଦା କରିଦିଅନ୍ତି, ନିଠେଇ ନିଠେଇ ବାଟ ଚାଲନ୍ତି, ଝୁଣ୍ଟନ୍ତି, ଟୋକୀମାନଙ୍କୁ ସମାଲୋଚନା କରନ୍ତି, ବାଟକୁ ଗାଳି ଦିଅନ୍ତି, ଯେତେ ଫିରିଆଦି, ଯେତେ ଅଭିଯୋଗ ସବୁ ତାଙ୍କରି।

"ହେ ଝିଅମାନେ, କୁଆଡ଼କୁ ଅନେଇଁ ବାଟ ଚାଲୁଛ ଲୋ, କେଡ଼େ ସୁନ୍ଦର କାଇବସା ଛାଡ଼ି ଦେଇଗଲ, ହେଇ ଦେଖ ସେଠି, ତୋଳି ନେଇଥିଲେ କାମ ଦେଇ ନ ଥାନ୍ତା ?

"ତୁ ତୋଳୁନୁ ଆଈ ?"

"ମୋର ତୋଳିବାକୁ ବଳ ବହପ ଥିଲେ ଆଉ ତୁମକୁ ଡାକିପକାନ୍ତି କାହିଁକି ?"

''ଆଃ ଦେଖ ଦେଖ୍, କ'ଣ ହେଉଛନ୍ତି ଏଗୁଡ଼ାକ, ଆଉ ଟିକକୁ ଅନ୍ଧାର ହେବ। ଜନ୍ତୁ-ଜୁନ୍ତା ବହାରିବା ବେଳ, ଟିକିଏ ଭୟ ନାହିଁ, ଗଲେଣି କେଉଁ ବଣ ଭିତରକୁ ଫୁଲ ତୋଳି।"

ଗାଁ ପାଖ ହୋଇ ଆସିଲା। ଏଠିକାର ପଥୁରିଆ ଖୋଲା ମେଲା ଜାଗାରେ କେତେ କାହାକୁ ବାଘ ଖାଇଛି। ବାଘ ସେତେ ବଣରେ ଖାଏ ନାହିଁ, ଯେତେ ଖାଏ ବଣ ପାଖ ଏଇ ଖୋଲା ଜାଗାରେ।

ବେଳ ବୁଡ଼ି ଆସିଲା। ତେଜଟା ନିଗିଡ଼ି ଯାଉଥାଏ ଆକାଶ ଉପରୁ ଧୀରେ ଧୀରେ ପାହାଡ଼ ସେପାଖକୁ। ବଇଁଶୀର ସ୍ୱର ପାଖ ହେଲା। ଅଚିହ୍ନା କନ୍ଧ ପଞ୍ଝାଏ ମାଡ଼ି ଆସିଲେ।

"ଏ ଆଈ ! ଧୂଆଁ ପତ୍ର ଅଛିକି ଦେବ ଟିକିଏ।"

୧୪.୮.୧୯