(୨୧)

*ସାରା ସୃଷ୍ଟି ହେଉଛି ଏକାତ୍ମ*

ଆତ୍ମାର ବିକାଶ ଯାତ୍ରାର ଶେଷ ପାହାଚ ହେଉଛି ସୃଷ୍ଟି ସହିତ ଏକାତ୍ମତା। ପଶୁ, ପକ୍ଷୀ, ଗଛ, ଲତା କେବଳ ନୁହଁ ସକଳ ଚରାଚର ସୃଷ୍ଟିରେ ଆମେ ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରୁଁ। ତା'ର ହିତ ଚିନ୍ତନ କରୁଁ। ମହାରାଷ୍ଟ୍ରରେ ଗୋଟିଏ ଗରିବ ପରିବାରରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ୭-୮ ବର୍ଷର ଶିଶୁଟିଏ ଅଚାନକ ଘର ଛାଡ଼ି କେଉଁ ଆଡ଼େ ପଳାଇଗଲା। ତା' ନାଁ ଥିଲା ନାରାୟଣ। ଘର ଲୋକ ବଡ଼ ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ତିନି ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେଉଁଠି କିଛି ଖବର ମିଳିଲା ନାହିଁ। ଚତୁର୍ଥ ଦିନ ତା ମା' ନିଜ ଘରର ଅମାର ଭିତରକୁ ଗଲାବେଳକୁ ଦେଖିଲେ ନାରାୟଣ ସେଠାରେ ଧ୍ୟାନରେ ବସିଛି। ତିନି ଦିନ ହେଲା କିଛି ଖାଇ ନାହିଁ କି ପିଇ ନାହିଁ। କ'ଣ କିଛି ହୋଇଗଲା କି ଭାବି ମା' ଘାବରେଇ ଗଲେ। ସେ ତାକୁ ହଲାଇ ଉଠାଇଲେ ଏବଂ ପଚାରିଲେ ଏଠି କ'ଣ କରୁଛୁ ? ନାରାୟଣ ବଡ଼ ସହଜ ଭାବେ କହିଲା, ମା' "ମୁଁ ଟିକେ ବିଶ୍ୱ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲି।" 

ଏକ ୭-୮ ବର୍ଷର ଶିଶୁର ବାଲ୍ୟକାଳରେ ବିଶ୍ୱ ଚିନ୍ତା !

ବଡ଼ ହୋଇ ଏଇ ଶିଶୁ 'ସମର୍ଥ ରାମଦାସ' ହୋଇଥିଲେ। ଏହା ହେଉଛି ଭାରତର ସଂସ୍କୃତି। ଏହା ହେଉଛି ଆମର ଆତ୍ମାର ବିକଶିତ ଅବସ୍ଥା। ଆମେ କେବେ ନିଜର ଚିନ୍ତା କଲୁ ନାହିଁ। ବରଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚରାଚର ସୃଷ୍ଟିର ହିତ କାମନା କରିଛୁ। ସୃଷ୍ଟିର ହିତକୁ ଆମେ ନିଜର ହିତ ବୋଲି ମାନିଛୁ। ଏବେ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ବୈଜ୍ଞାନିକମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ମାନିବା ଆରମ୍ଭ କରିଛନ୍ତି। Unity of life କହିବା ଆରମ୍ଭ କଲେଣି। 

ପଶ୍ଚାତ୍ୟ ଜଗତ ସୃଷ୍ଟିର ବିନାଶ ହିଁ କରିଆସିଛି। ଏହାର ମୂଳ ବାଇବେଲରେ ଅଛି। Reader's Digest ପତ୍ରିକାରେ ଗୋଟିଏ ଲେଖା ଆସିଥିଲା - ବାଇବେଲରେ କୁହାଯାଇଛି ଯେ ମଣିଷକୁ ତିଆରି କରିବା ସମୟରେ ଭଗବାନ ମଣିଷକୁ କହିଲେ, "ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସୃଷ୍ଟିର ଉପଭୋଗ କରିବା ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଧିକାର ଦେଲି।"

ପରିଣାମ ଆମେ ଦେଖୁଛନ୍ତି। କିଭଳି ବିଜ୍ଞାନ ଓ ଅର୍ଥଶାସ୍ତ୍ର ସୃଷ୍ଟିକୁ ବିନାଶ କରିବାରେ ଲାଗିପଡ଼ିଛି। ଜଳ ପ୍ରଦୂଷିତ, ବାୟୁ ପ୍ରଦୂଷିତ, ଭୂମି ପ୍ରଦୂଷିତ। ଏଥିପାଇଁ ଚାଷ ଉଜୁଡ଼ି ଯାଉଛି। ଓଜନ ସ୍ତର ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଉଛି। ମାନବ ଧ୍ୱଂସ ପଥରେ ଆଗେଇ ଚାଲିଛି।