ବାଲି ଉପରଯାକ ଥିତିବିତି ପଡ଼ିଥିଲା ରାଶି ରାଶି ମଉଳା ସେବତୀ ଦୟଣାର ଛିନ୍ନମାଳା, ନାଗେଶ୍ୱରର ଫୁଲମଣ୍ଡା, ଆଉ କେତକୀ ଟାହିଆର ପାଖୁଡ଼ା। ଦୟଣାର ଭୀରୁ ସୁରଭି ରେ ଚାରିଆଡ଼ ଅମୋଦିତ ହୋଇ ଉଠୁଥିଲା | ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କର ପ୍ରିୟତମ ଏ କେରି କେରି ଦୟଣା ଫୁଲ ଏଠାକୁ କୁଆଡୁ କିପରି ଆସିଲା , ସରଦେଇ ବୁଝିପାରୁନଥିଲା। ସେ ସେହି ଭିଜା ଭିଜା ବାଲି ଉପରେ ବସିପଡ଼ି, ଦୁର୍ଲ୍ଲଭ ମଣିମୁକ୍ତା ପରି ସେ ଫୁଲ ସବୁ ତଳୁ ସାଉଁଟିବାରେ ଲାଗିଗଲା।
କାଲି ରାତିରେ କିଏ ଏ ଅପନ୍ତରା ତଣ୍ଡାକିନାର କୁ ଆସିଥିଲା ? ଜ୍ୱରର ଚେତାଶୂନ୍ୟ ଅବସ୍ଥାରେ ସେ କାହାକୁ ଦେଖି ପାରିନଥିଲା। ଆଜି ବି ମୁଣ୍ଡ ବୁଲାଇ ଦେଉଛି। ସେ ଜଗୁନିକୁ ଖୋଜୁଛି। ନିଜ ଅଜାଣତରେ ତା' ଆଖିରୁ ଧାର ଧାର ଲୁହ ପଡ଼ି ଭିଜା ବାଲି ଦେହରେ ଶୋଷି ଯାଉଥିଲା।
ସରଦେଇ ଗାଧୋଇ ସାରି ଆଉ ପିଣ୍ଢା ଉପରକୁ ଉଠି ପାରିଲା ନାହିଁ, କଟା ଗଛ ପରି ତଳେ ଲୋଟି ପଡ଼ିଲା। ଭିଜା ବାଲିରେ ତାର ଅଧା ମୁହଁ ଲୁଚି ଯାଇଥିଲା। ଘର କାନ୍ଥରେ ସେ ଢାଉ ,କଳା , ହରିତକି ଆଉ ପିଠୋଉରେ ଯେଉଁ ଜଗନ୍ନାଥ ପଟ ଆଙ୍କିଥିଲା, ସେହି ଚିତ୍ରପଟ ସରର କ୍ଳାନ୍ତ ଆଖିରେ ଅତି ଉଜ୍ଜଳ ଦିଶୁଥିଲା। ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ଦୁଇ ଚକାଡ଼ୋଳାରେ ସେ ଅତଳ ମହାଶୂନ୍ୟତା ନଥିଲା। ସରଦେଈ ର ଚେତନା ପୁଣି ଲୋପ ପାଇ ଆସୁଥିଲା। ତା'ର ନିଃଶ୍ବାସ ଧୀରେ ଧୀରେ ରୁନ୍ଧି ହୋଇ ଆସୁଥିଲା। ତା'ର ଦୁଇ ଆଖିପତା ଧୀରେ ଧୀରେ ମୁଦ୍ରିତ ହୋଇ ଆସିଲା ଆଉ ସେ ଆଖି ଫିଟିଲା ନାହିଁ।
ତା ହା ହିଁ ମୃତ୍ୟୁ
ଯେଉଁ ଦୁଇ ଟୋପା ଲୁହ ଆଖି ମୁଦିଲା ବେଳେ ଏକ ଅସହ୍ୟ ବେଦନାରେ ଆଖି କୋଣରେ ଛଳ ଛଳ ହୋଇ ଆସିଲା, ତାହା କେବଳ ତଳକୁ ଧୀରେ ଧୀରେ ବୋହି ଆସିଲା, ରାତିର ଶିଶିର ପରି।
କ୍ରମଶଃ
୧୫-୦୨-୨୦୧୯
No comments:
Post a Comment