ପୁଅ ଭାବୁଛି ଇଂରାଜୀ ପାଠ ପଢ଼ିବା ଘୋଷିବା ଯେପରି ଏକ ଅକାମୀ ବୋଝ। ପୃଥିବୀରେ ଏତେ ଭାଷା, ସବୁ କଣ ସେ ଶିଖିବ ?
ଦେଶଯାକ ଏତେ ଲୋକ ଅଛନ୍ତି, ସେଥିରୁ କେତେଜଣ ଇଂରାଜୀ ଜାଣନ୍ତି ? ଭଲ ଇଂରେଜୀ ପଢ଼ିଲେ ବହୁତ କଥା ଜାଣିପାରିବ ବୋଲି କ୍ଲାସରେ ତାକୁ ଶିକ୍ଷକ କୁହନ୍ତି। ସେ ମନକୁ ମନ ପଚାରି ହୁଏ ଏତେ ଗୁଡ଼େ ବହି ସେ ପଢ଼ିବ କେତେବେଳେ ? ସେ ଭାବେ ଶବ୍ଦ ଗୁଡ଼ା କଣ ଅନୁବାଦ କରି ହୁଏ ? ଖାଲି ଠାସକୁ ମାରିବା କଥା, ନ ହେଲେ କେଉଁ ସାହେବ ଭାତ ରାନ୍ଧେ କି ଭାତ ଖାଏ ଯେ ରାଇସ କହିଲେ ଆମେ ଯାହାକୁ ଭାତ ବୋଲି କହୁଁ ସେ ତାକୁ କାହୁଁ ବୁଝିବ ? ଚାଉଳ ବଛା, ଚାଉଳ ପାଛୁରା, ଚାଉଳ ଧୂଆ, ହାଣ୍ଡି ବସା, ଚାଉଳ ପକା, ଭାତ ଗଳା, ଏତେ କାମ ସରିଲେ ହାଣ୍ଡି ଭିତରେ ଚାଉଳ ଦୋଟି ଫୁଟି ରହେ, ରାଇସ ବୋଲି କହିଦେଲେ ବୁଝାଇବ ଏତେ କଥା ? ଟେମ୍ସ ନଈର ପୋଲ କି ଡେଜି ଫୁଲ ବିଷୟରେ କବିତା ତା ମନରେ କିଛି ଉନ୍ମାଦନା ଆଣେ ନାହିଁ। ଓଲଟି ଇଂରେଜୀ ପଢ଼ିବାକୁ ବସିଲେ ସେ ଭାବେ ଇଂରେଜ ଅମଳ କଥା, ପରାଧୀନତା, ସ୍ୱାଧୀନତା ଆନ୍ଦୋଳନ, ଦମନ ଓ ଅତ୍ୟାଚାରର କାହାଣୀ, ସ୍ୱାଧୀନତା --- ଏହିପରି କେତେ କଥା। ଇଂରେଜୀ ପଢ଼ା ଲାଗେ ଯେପରିକି ଜାତୀୟ ଚେତନାରେ ପୁରୁଣା ଖଣ୍ଡିଆ ଦାଗ ପରି, ଖୋଳପା ତଳେ ଶୁଖି ନାହିଁ। ଶୁଖିଥିଲେ ବି ନାଲିଆ ଚିହ୍ନଟା ରହିଛି ସେହିପରି। କାନ୍ଥରୁ ଇଂରେଜ ରାଜା ରାଣୀର ଫଟୋ କାଢ଼ି ମହାତ୍ମା ଗାନ୍ଧୀଙ୍କ ଫଟୋ ଲଗେଇଦେଲେ କଣ ଆମେ ସ୍ୱାଧୀନ ହୋଇଗଲେ ? ଇଂରେଜ ପରମ୍ପରା ତ ତୁଟି ନାହିଁ। ଇଂରେଜୀ ଭାଷା ଇଂରେଜ ପରମ୍ପରାକୁ ମନେ ପକାଇଦିଏ। ପରାଧୀନ ଭାରତର ଏକ ଲଜ୍ୟାକର ପରିଚ୍ଛେଦ କଥା ମନେ ପକାଇଦିଏ। ଏହା ଶିକ୍ଷା ଦିଏ ଯେ ଏକ ବିଜେତାର ଭାଷା ଇଂରେଜୀ। ଇଂରେଜ ଲୋକମାନେ ବୋଧହୁଏ ଅତିମାନବ। ତାଙ୍କ ଦେଶ ସତେ ଯେମିତି ଏକ ସ୍ୱର୍ଗପୁରୀ।
ଛି, ଏଗୁଡ଼ା ସବୁ କଞ୍ଚା ମିଛ।
୨୦.୩, ୨୧.୩.୧୯
No comments:
Post a Comment