ନିଧି ମଳିକ ତୁନି ହୋଇ ବସିଥିଲା। କହିଲା, "ମୁଁ ବି ଶୁଣିଛି, ପାଟେଳି ଗାଁ ରେ କଳି ଲାଗିଛି ବୋଲି। ସେ ଗାଁ ଚୌକିଦାର କହୁଥିଲା। ଦି'ଦଳ ହେଲେଣି। ତାଙ୍କର ସବୁ ଆଗରୁ ମନ ଫଟାଫଟି ଥିଲା, ଅଇଛା ତେଜିଛି। କଜିଆ କରିବାକୁ ମନହେଲେ ଲୋକେ ମିଛରେ ଗୋଟାଏ ଉପଲକ୍ଷ ଯୋଡ଼ି ଦିଅନ୍ତି। ସେଥିରେ କଣ ଥାଏ ? ତମର ତେମେ ଝଡ଼େଇ ହବାକୁ ମନ କରିବ, ଦି ଦଳ ହବ, ଆପଣା ଆପଣା ପଟେ ବାନା ପୋତିବ, ଢୋଲ ବାଡ଼ିଆ ହେଲେ ଢୋଲ ଫୋପଡ଼ା ଫୋପଡ଼ି ହେଇ ସେଇଠି ନଉଡ଼ି ପିଟାପିଟି ହୋଇ ମୁଣ୍ଡ ଫଟାଫଟି ହେବ, ହଳହଳ ହଇ ବନ୍ଧାହୋଇ ଥାନାକୁ ଯିବ, ସେଥିରେ ୟା ତା ନାଁ ଯୋଡ଼ି ଦବ କାହିଁକି ରେ ବାବୁ ? ଲୋକଙ୍କ ଖୋଇ ସେମିତି ରେ ବାବୁ ! ମଲେ ବି ନାନ୍ଦୁରା ଲୋକ ଖୋଇ ଛାଡ଼ିବେ ନାଇଁ ।"
ଖୁଡ଼ି ହସିଲା। କହିଲା, "ତାଙ୍କର ସେମାନେ ବାଡ଼ିଆ ପିଟା ହଉଥାନ୍ତୁ, ଏଣେ ବାଜା ବଜାଇ କନ୍ୟା ଘେନି ବାହାରି ଆସିଲେ ଗଲା, କୋଉ ଅଜାତି ନା ଅକୁଳ ନା କଣ କି ? ମନ କଲେ ବାହାଘର ହେଲା, ଭଲ ହଅନ୍ତା ତ, ନାଙ୍କରା କଣ ?"
ରବି ବାବୁଙ୍କୁ ତୁ ଚିହ୍ନିନୋଉଁ ଖୁଡୀ। ସେ ବାହା ହେବେ ନାଇଁ। ସେ ଦେଶ କାମ କରିବେ। ଚାକିରି ନ କଲେ କାହିଁକି ଆଉ ? କହୁଥିଲେ ପରା ରାଇଜଯାକ କାମ ପଡ଼ିଚି। ଯେ ପଦାକୁ ବାହାରିଲେ ସେ ଖାଲି ନାଁ ପାଇଁ ନଇଲେ ପଇସା ପାଇଁ। ତୁଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡ ନ କରି ଗାଁ ଗହଳିରେ ପଡ଼ି ରହି ଲୋକଙ୍କ ହିତ କରିବାକୁ ଲାଗିଛନ୍ତି କେଇଜଣ ?
ନିଧି ମଳିକ - "ହଁ ହଁ, ଜାତିଏ ମଣିଷ ସେ। ନିଘାଟା ଯେଡ଼ିକି, ବଡ଼ ମନଟା ଆହୁରି।"
୨୮.୩.୧୯
No comments:
Post a Comment