*ଗାନ୍ଧୀ ଯୁଗ*

ଆସିଲା ୧୯୨୧, ୧୯୨୨। ପବନରେ ଉଡ଼ି ଉଡ଼ି ନୂଆ ନାଁ ଆସି କାନରେ ବାଜିଲା - "ମହାତ୍ମା ଗାନ୍ଧୀ"।

ସେ କିଏ ସେ ? ଇଂରେଜ ହିଁ ତ ରାଜା, ବ୍ରିଟିଶ ସରକାର !

ସେ ମହାତ୍ମା, ସେ ଅବତାର। ମାଳିକା କଥା ସତ ହେବ। କଳି ସରିଗଲା। ସତ ଉପୁଜିବ।

"ସ୍ୱରାଜ ଆସିବ। ଭାରତ ସ୍ୱାଧୀନ ହେବ।" ଖେଳିଗଲା ବାର୍ତ୍ତା। କେମିତି ସେ ସ୍ୱରାଜ ? "ଇଂରେଜ ଯିବେ। ନାଲି ପଗଡ଼ି ଆଉ ନାଲି ଆଖି ଆଉ ରହିବ ନାହିଁ। ରହିବ ନାହିଁ ଅନାଚର, ଅତ୍ୟାଚାର, ଶୋଷଣ, ପେଷଣ, ଆପଣା ଭଲ ବିଚାରି ଆପଣା ଦେଶକୁ ଶାସନ କରିବେ ଏ ମଣିଷ। ଆମର ପୁରୁଣା ଆଚାର ବିଚାର, ଧର୍ମ କର୍ମ ପୁଣି ଚଳିବ। ସମସ୍ତେ ସୁଖରେ ଖାଇପିଇ ଚଳିବେ। କାହାରିକି ଦୁଃଖ ପଡ଼ିବ ନାହିଁ। ପୁଣି ପୁରୁଣା ଓଡ଼ିଆ ପାଠ, ସଂସ୍କୃତ ପାଠରେ କାମ ଚାଲିବ। ପୁଣି ଜୀଇଁ ଉଠିବେ ତନ୍ତୀକୁଳ, ଆଉ ଦେଶର ଯେତେ ଶିଳ୍ପୀ କାରିଗର, ପଦାକୁ ପଇସା ଯିବ ନାଇଁ, କାହାରି ଶରଣ ଆମେ ପଶିବୁ ନାଇଁ। ଆମର ଏଡ଼େ ବଡ଼ ଦେଶ। କଣ ନାଇଁ ଏଠି ? ଆମ ଦେଶ ଜିନିଷ ଆମରି ଲୋକଙ୍କ କାମରେ ଲାଗିବ, ବିଦେଶକୁ ବୁହା ହେବ ନାହିଁ। ସମସ୍ତେ ସମସ୍ତିଙ୍କୁ ଅନେଇଁବେ। ଭାଇ ଭାଇ ହୋଇ ଚଳିବେ। ୟାର ନ ଥିଲେ ସେ ଦେବ। ତା'ର ନ ଥିଲେ ୟେ। ମଣିଷକୁ କେହି ଦୂର୍ ଦୂର୍ କରିବେ ନାହିଁ। ଛୁଆଁ ଅଛୁଆଁ ରହିବ ନାହିଁ। ମାଲିକ ମୂଲିଆ ରହିବ ନାହିଁ। ବାବୁ ଚାକର ରହିବ ନାହିଁ। ସମସ୍ତେ ସତ କହିବେ, ସତ ଭାବିବେ, ପରସ୍ପରଙ୍କୁ ଭଲ ପାଇବେ, ଦିଆଘେନା କରିବେ, ଆଦର କରିବେ। ସମସ୍ତେ କାମ କରିବେ, ଖାଇବେ। କେହି ଆମକୁ ଡରେଇବେ ନାହିଁ, ଲୁଟିବେ ନାହିଁ, ବେଠି ଖଟେଇବେ ନାହିଁ, କାହା ଦୁଆରେ ଯାଇ ଗୋଡ଼ ଭାଙ୍ଗି ଠିଆ ହେବାକୁ ପଡ଼ିବ ନାହିଁ। ଏଇ ତ ସ୍ୱରାଜ ?"

ଘଷି ପାରୁଛି କାଣୀ ବୁଢ଼ୀ, ସେ ବି ଜାଣେ। ଜାଣନ୍ତି ସମସ୍ତେ, ଚଷା ମୂଲିଆ, ଜମିଦାର ଦୋକାନୀ। ଗାଁ ଚୌକିଆ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି ଥାନାରେ ଡିଉଟି କଲାବେଳେ ମନେ ମନେ ଭାବେ, "କେବେ ୟେ ଯିବେ ! ଦିନ ତ ହୋଇଗଲା। ମହାତ୍ମା ଆସିଗଲେ।"

ହାଟରେ ବାଟରେ ଭାଗବତ ଟୁଙ୍ଗୀରେ ପଶା ଖେଳ ପାଖରେ ସମସ୍ତିଙ୍କ ମୁହଁରେ ସେଇ ଗୋଟିଏ କଥା, "କଳିଯୁଗ ସରିଗଲା, ଗାନ୍ଧିଯୁଗ ଆସିଗଲା।"

୨୩.୩.୧୯