ସବୁ ତ ମନେ ପଡ଼ି ଯାଉଛି ଭାବି ବସିଲେ, ହେଇ ଲାଗୁଛି କାଲି ପରି ଶୁଭାର୍ଥୀ ସାହୁ ଆସିଥିଲେ। ସେତେବେଳେ ଏ ଚାହାଳି ଘର ନ ଥିଲା। ଗାଁ ମଝି ଦାଣ୍ଡରେ ଲୋକଙ୍କୁ ଜାଗା ହେବ ନାହିଁ ବୋଲି ନଈ ବନ୍ଧ ତଳେ ଝଙ୍କା ବରଗଛ ତଳେ ସଭା ହେଲା ଯେ ଲାଗିଗଲା ଦଣ୍ଡାଏ ଦଣ୍ଡାଏ କାହିଁ ଦୂରକୁ ବୋଲି। ସେ କଣ ଗୋଟାଏ ଗାଁର ଲୋକ ! ସତେ ଯେମିତି ଦୋଳ ମେଳଣ, କେତେ ଚିହ୍ନା ମଣିଷଙ୍କ ସଙ୍ଗେ ଭେଟା ଭେଟି। ବାଡ଼ି ଧରି ଥୁରୁ ଥୁରୁ ବୁଢ଼ା ବୁଢ଼ୀମାନେ, ଛୁଆ କାଖେଇ ମାଇପେ - ଖବର ଚହଳି ଯିବାରୁ ଗଦା ହୋଇପଡ଼ିଲେ କୁଆଡୁ କୁଆଡୁ। ମୁଣ୍ଡ ଉପରୁ ଖରା ଢଳୁ ଢଳୁ ଲାଗିଗଲା ବଡ଼ ସଭା।
ଆଉ ଶୁଭାର୍ଥୀ ସାହୁ କହିଲେ, "ଏହି ପରା ସେହି ପାଟେଳି ଗାଁ, ଯାହା ନାଁ ଚାରିଆଡ଼େ ଲୋକେ କହନ୍ତି ! ଏବେ ବି ଅଛନ୍ତି ଏ ଗାଁ ଚୌଧୁରୀ ବଂଶ, ଯାହାଙ୍କ ପୂର୍ବ ପୁରୁଷ ଥିଲେ ଯୋଦ୍ଧା, ବୀର, ସେନାପତି। ଆପଣା ପରାକ୍ରମ ଲାଗି ଚୌଧୁରୀ ପଦ ଅର୍ଜି ଥିଲେ। ଦେଶରେ ମୁକ୍ତି ଲାଗି ବକ୍ସି ଜଗବନ୍ଧୁ ଯେତେବେଳେ ଲଢ଼ିଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ଚୌଧୁରୀ ବି ଥିଲେ ତାଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ। ଜଣେ ନୁହଁନ୍ତି, କେତେ ଗାଁର କେତେ ଚୌଧୁରୀ ଥିଲେ। ଏକା ନ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଥିଲେ ଏ ଦେଶର ଅଗଣିତ ନରନାରୀ। ଆଜି କଣ ସେ ରକ୍ତ ପାଣି ଫାଟିଗଲା ?
ଆଜି ପୁଣି ସମୟ ଆସିଛି, ହିମାଳୟଠୁ କୁମାରିକା ଯାଏ ସମଗ୍ର ଭାରତ ଚେଇଁ ଉଠିଛି। ଆମେ ଅଳ୍ପ ନୋହୁଁ, ତିରିଶ କୋଟି ମଣିଷ ଆମେ। ଆମ ଦେଶ ଖାଲି ଗୋଟାଏ ପାଟେଳି ଗାଁ କି ଗୋଟାଏ ଓଡ଼ିଶା ନୁହେଁ। ଭାରତବର୍ଷ ଗୋଟାକ ଯାକ ଆମେ ଏକ। ସମସ୍ତେ ଆମେ ଭାଇ ଭାଇ। ଆମ ଭିତରେ ଜାତି ଅଜାତି କିଛି ନାହିଁ। ଏକ ମନ ଏକ ଆତ୍ମା ହୋଇପାରିଲେ ଦଣ୍ଡକେ ସ୍ୱରାଜ୍ୟ ଆମ ହାତ ପାଆନ୍ତାରେ, ଏ ରଥକୁ ରୁହାଇବ ଏଡ଼େ ଶକ୍ତି କାହାର ? ସମସ୍ତେ ଆସ, ଡେଇଁ ପଡ଼ ଏ ଯଜ୍ଞରେ ଭାରତ ସ୍ୱାଧୀନ ହେବ, ବିଦେଶୀ ଦ୍ରବ୍ୟ ଛାଡ଼, ବିଦେଶୀ ମୋହ ଦିଅ କାଟି, ହାତରେ କୁଟି ହାତରେ କାଟି ମୋଟା ଖାଇ ମୋଟା ପିନ୍ଧି ଲାଗିପଡ଼ ସମସ୍ତେ ଦେଶ ସେବାରେ। ଆଉ ତର ସହୁ ନାହିଁ, ନେଡ଼ିଗୁଡ଼ କହୁଣୀକି ଗଡ଼ିଗଲାଣି। କେତେଦିନଯାକେ ବିଦେଶୀ ଗୋଡ଼ ତଳେ ବନ୍ଦୀ ହୋଇ ପଡ଼ିଥିବ ଏ ଦେଶ ?
ଏକ ସ୍ୱରରେ କୁହ ଭାଇ ---
ଭାରତ ମାତା କୀ ଜୟ।
୨୫.୩.୧୯
No comments:
Post a Comment