"ହଇଲୋ ଗୁରୁବୋଉ, କଣ କରିବା ? କଣ ହବ ?"
"ତୁଚ୍ଛାକୁ ଡରୁଛୁ ଖୁଡୀ !" ବତାଫାଳ ପରି ଶୁଖିଲା ଗୁରିଆ ବୋଉ ପ୍ରବୋଧ ଦେଇଥିଲା - "ଭୁକିଲା କୁକୁର କାମୁଡ଼େ ନାହିଁ। ଯେ ବାଡ଼ିଆପିଟା ହବାର ସେ ଦଣ୍ଡକେ ନହୁ ନୁହାଣ ହୋଇଯାଆନ୍ତି। ଏମିତି ମାରିବି ମାରିବି ବୋଲି ଚଦାଚଦି ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ। ବଳେ ଭୁକାଭୁକି ପରସ୍ତେ ହୋଇ ପାଟି ଘୋଳି ହେଲେ ଘରକୁ ଲେଉଟି ଯିବେ, ତୁମେ ଦେଖିବ ରଇଥା।"
"ନାଇଁ ଲୋ, ତୁ କଣ କହୁଚୁ ? ଘଡ଼ିକି ଘଡ଼ି ନିଆଁ ଲାଗିଲା ପରି ଏ କଳି କୁହୁଳି ଉଠୁଛି ଦେଖୁନୋଉଁ ? ମୁଣ୍ଡକୁ ପିତ୍ତ ଉଠିଯାଇଛି, ବାଇଆ କୁକୁର ଲୋ, ମଣିଷ ନୁହଁନ୍ତି। କୋଉ କାଳର କେତେ ଗଲା କଥା ଉଝୁଳା ଲାଗିଚି ଦେଖୁନୁ। କଣ ଗାଁ ଭେଦା ଟଙ୍କା କାହା ପାଖେ କେବେ ଜମା ରହିଥିଲା, କିଏ ଖାଇଦେଇ କହୁଚି - କିଏ ବାବଦ ବୁଝେଇ ଖର୍ଚ୍ଚ ମଜୁରୀ ଦେଇ ଝାଡ଼ି ଝୁଡ଼ି ହଉଚି। କୋଉ ବର୍ଷ କାହା ଘର ନାଁ ରେ କିଏ କଣ ରଟେଇ ଥିଲା ସେ କଥା ପଡୁଚି ଅଇଛା। କୋଉ କଥା କୋଉଠୁ ଗଡ଼ି ଗଡ଼ି ଆସି ଅଇଛା ଗାଧୁଆ ପୋଖରୀ କଳିରେ ଠେକ ଦେଲାଣି। ଗାଧୋଉ ଗାଧୋଉ କାହା ଦେହରୁ ପାଣି ଟିକିଏ ଆସି କାହା ଉପରେ ଛିରିକି ପଇଲା ସେଉଠୁ କଣ ନା ଗୋଟାଏ ପଟକୁ ପୋଖରୀ ଅଟକ। ତମର କେହି ଆସିବେ ନାଇଁ ଏ ପୋଖରୀରେ ଗାଧୋଇବାକୁ, ବୁଝି ଖବରଦାର, ପୋଖରୀ ହୁଡ଼ା ମାଡ଼ିବେ ନାହିଁ ଏ ଗୋଛିଣ୍ଡା କଥା ଭଲା କିଏ କାହିଁକି ମାନିବ, ଆର ପଟ ଜିଦି ଧରିଲେଣି କେଉଟ ଡକେଇ ସେହି ପୋଖରୀରୁ ମାଛ ମରେଇବେ କୁଆଡ଼େ, ଅଇଛା ତ ଅଥଳ ପାଣି। ଦେଖ କୋଉଠୁ କୋଉଯାକେ ଆସିଲାଣି କଥା, ଇଆରି ନାଁ ବେମୁରବୀ ଗାଁ, କାହା କଥା କାହା ଦେହରେ ଯିବ ନାହିଁ, ତୁଚ୍ଛା କଥାକୁ କଳି ଉପୁଜି ଅଇଛା କେତେ କଥା ନ ପଡୁଚି ଦେଖ। ଏ ଲୋକଙ୍କୁ ବାୟା ଘୋଟିଲାଣି, ଭଲ ଦଶା ନାଇଁ ---"
୨୯.୩.୧୯
No comments:
Post a Comment