ରବିର ପ୍ରଶ୍ନ ମୌଳିକ। ମୌଳିକ ! ଦେଶ କେମିତି ଗଢ଼ା ହେବ। ମଣିଷ ମନ କେମିତି ବଦଳିବ। ଏକତା ଆସିବ। ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ଆସିବ। ୟା ଆସିବ। ତା ଆସିବ ସତ। କିନ୍ତୁ ତା ନିଜର ପ୍ରଶ୍ନ ଆତ୍ମରକ୍ଷାମୂଳକ। ରବି ବିଶ୍ୱାସ କରୁଛି ମଣିଷଠି ଭଲ ପଣ ଅଛି। ମଣିଷ ସତ୍ ସୁଧାର, କିନ୍ତୁ ତାକୁ ଯେଉଁ ରୀତିରେ କାମ କରିବାକୁ ପଡୁଛି ସେଥିରେ ଧରି ନିଆ ହୋଇଛି ଜଣେ ଜଣକୁ ଠକେ ଆଉ ଖାଲରେ ପକାଏ, ତେଣୁ ପଦେ ପଦେ ପାହାଚ ପାହାଚକେ ବନ୍ଧା ରୀତି ଆଉ କଟକଣା, ସେଇଆ ଜଗୁ ଜଗୁ ବୁଦ୍ଧିର ପୁଞ୍ଜି ଯାଏ ଖର୍ଚ୍ଚ ହୋଇ, ଚିଠି ଗରୁଣ୍ଡି ଗୁରୁଣ୍ଡି ଚାଲେ, କ୍ଷେତରେ ବିହନ ପହଞ୍ଚୁ ପହଞ୍ଚୁ ଧାନ ଠିଆ ହୋଇଯାଏ ହାତେ ଉଞ୍ଚା। ଅବିଶ୍ୱାସକୁ ଆଶ୍ରା କରି ସବୁ କଳା ଓ ଗୋଦାଚୂରୀ ଆତ୍ମରକ୍ଷା ପାଇଁ ବିହିତ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରି କଥା ପଦେ କହିବାକୁ ସମୟ ଲାଗେ।
ଏତେ ତାକତରକରେ ଚାଲି ତଥାପି ବନ୍ଧା ସମୟ ଭିତରେ ଟଙ୍କା ଖରଚ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଆଗରେ ଅପ୍ରେଲ ପହିଲା। ମାର୍ଚ୍ଚ ଏକତିରିଶ ତାରିଖ ସହିତ ବର୍ଷଯାକର ହିସାବରେ ମୁଣ୍ଡି ମରିବ। ତା ପରେ ହିସାବ ହେବ ଏ ବର୍ଷ କେତେ ଟଙ୍କାର କାମ ସେ କରିପାରିଲା। ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗେ ତାର ତୁଳନା ହେବ। ହିସାବ ହେବ, କେତେ ଟଙ୍କା ବଳି ପଡ଼ିଲା। ସେହି ହେବ ତାର ନିପାରିଲା ପଣର ମାପ। ସବୁ ବେପାରୀ ଅପେକ୍ଷା କରି ବସିଛନ୍ତି ସେହି ମାର୍ଚ୍ଚର ଫସଲକୁ। ମାର୍ଚ୍ଚ-ମାର୍ଚ୍ଚ ଘମାଘୋଟ କାମର ଦିନ, ଏକମାତ୍ର ଚିନ୍ତା ଟଙ୍କା ଖର୍ଚ୍ଚ ହୋଇଯାଉ। କିଛି ନ ବଳୁ ତାର ଅପବାଦ ନାଗରା ପିଟିବାକୁ।
୩୦.୩.୧୯
No comments:
Post a Comment