ବହୁତ ଦିନ ପରେ ବିପିନଠୁଁ ଭାଷା ଆସିଛି। ରବିର ବନ୍ଧୁ ବିପିନ୍, ମଝିଲା ସହରରେ ଉନ୍ନୟନ କାର୍ଯ୍ୟର କର୍ମଚାରୀ। ମଝିରେ ଗଲା ମାର୍ଚ୍ଚ ମାସ, ହିସାଵପତ୍ରର ବରଷଟା ମାର୍ଚ୍ଚ ୩୧ରେ ସରେ, କି ବୁଝିବ ତୁମେ ସେ ଦୁଃଖ ! ଟଙ୍କା ଖର୍ଚ୍ଚ ନ ହୋଇଥିଲେ ମଣିଷର ଅପାରଗତା ଜଣା ପଡ଼ିବ, ଏଣେ ସବୁ ଖର୍ଚ୍ଚ ହେବା ବି କାଠିକର ପାଠ। ଖର୍ଚ୍ଚ ହେଲା ବୋଲି ଧରିନେଲେ ଚଳିବ, କିନ୍ତୁ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ସେ ଯେଉଁ ଦାୟିତ୍ୱ, ବିଶ୍ୱାସ କର, ରାତିରେ ନିଦ ହୁଏ ନାହିଁ। ପ୍ରତିଦିନ ମୁଣ୍ଡରୁ ପୁଳାଏ ଲେଖାଁ ଉପୁଡ଼େ, ବଡ଼ ବଡ଼ ଲୋକେ ଯେ ଚନ୍ଦା ହୁଅନ୍ତି ସେ ଏଇ ଭାବନା ପାଇଁ। ମାର୍ଚ୍ଚ ମାସର କାମ ଫଇସଲା କରୁକରୁ ଗଲା ଏପ୍ରିଲ, ମେ।
ତା'ପରେ ନୂଆ କାମର ଚାପ ତ ସେଇ ଏପ୍ରିଲ ମାସରୁ ଲାଗିରହିଛି। ଲୋକେ ମଙ୍ଗୁ ନ ଥିବେ, ଧାନ କର କହିଲେ କହିବେ ନଳିତା କରିବୁ, ରସାୟନିକ ସାର ନିଅ କହିଲେ କହିବେ ଏହା ଜମିକୁ ପୋଡ଼ିଦେଵ, ନିଃସାର କରିଦେବ। ତଥାପି ତାଙ୍କର ସତ୍ୟ ବିଶ୍ୱାସକୁ ଭାଙ୍ଗିବା ପାଇଁ ବଳ ବୁଦ୍ଧି ପ୍ରୟୋଗ କରିବାକୁ ପଡ଼େ। ନେହୁରା ହୋଇ ଯୋଜନାର ଥୋପଟା ଖଲାସ କରିବା ପାଇଁ କହିବାକୁ ପଡ଼େ ଏଇଟା କର, ସେଇଟା କର, ନ ହେଲେ ଆମ ଚାକରି ଯିବ। ପୁଣି କହିବାକୁ ପଡ଼େ, ଅଧେ ପଛେ ଛାଡ଼ ଦିଆଯିବ, ଆର ଅଧକ ଋଣ ସ୍ୱରୂପ ମିଳିବ ଯେ, ତୁମେ ତାକୁ ତିରିଶ ବର୍ଷରେ ଶୁଝିବ, ଆମ କୁହା ମାନ, ଆମ ଇଜ୍ଜତ ରଖ, ଯୋଜନା କର।
ଯୋଜନା ଉପରେ ଯୋଜନା ପାଇଖାନାଠୁଁ ଖାଇବସିବା ଯାକେ ମଣିଷ ଜୀବନର ପ୍ରତି ଅନ୍ଦିକନ୍ଦିରେ ଆମେ ଯୋଜନାବାଲା ତା ସହ ଖୁଜୁବୁଜୁ ହୋଇ ଲାଗିଥିବୁ। କହିବୁ, ପାଇଖାନା ଏମିତି ତିଆରି କର, ଚୂଲୀ ଏମିତି ତିଆରି ହେବ, ରୋଷେଇ ଏମିତି ହେବ, ଚାଷ ଏମିତି ହେବ, ପାଠପଢ଼ା ଏମିତି ହେବ, ମାଛ ଏମିତି ଛଡ଼ାଯିବ, କୁକୁଡ଼ା ଏମିତି ରଖିବାକୁ ହେବ, ବାରି ଏମିତି କରିବାକୁ ହେବ, ସହଯୋଗ ଏମିତି ରଖିବାକୁ ହେବ। ଆମ କଥା ନ ମାନିଲା ଯାଏ ଆମେ ଦୁଗୁଣେଇ ଆସୁଥିବୁ। ତୁଣ୍ଡରେ ଯଦି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ନ ହେଲେ, ମାଇକ ଲଗାଇ ବଡ଼ ପାଟିରେ କହୁ, ବକ୍ତୃତାରେ, ଛବିରେ, ଅକ୍ଷରରେ ସବୁ ମିଶାଇ ଥୋପ ନ ଗିଳିବା ଯାଏ ଆମ କାମ ଚାଲେ।
୧୯-୨୦.୪.୧୯
No comments:
Post a Comment