ପାଣି ବଢୁଛି। ଯୋଗୀସାହିରୁ ପାଣସାହିରୁ ଚାଲିଛନ୍ତି ଲୋକ ବନ୍ଧ ଉପରକୁ। କିଏ ଥରେ ଦି'ଥର ଯା ଆସ କରି ଜିନିଷ ଥୋଇ ଦେଇ ପୁଣି ଆସୁଛନ୍ତି ଜିନିଷ ନେବାକୁ।
ସେହିମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ଜିନିଷ ବୋହି ପିଲା କାଖେଇ ଚାଲିଛନ୍ତି ଛବି, କେଳା ଭାରିଜା, ରଘୁଆ ମା' ସାଙ୍ଗର ଯେତେ ବୋହୂଝିଅ, ଦୁଃଖ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାରେ ଏକାଠି ଦଳବାନ୍ଧି ମଣିଷ ସମସ୍ତେ ସତେ କି ଏକା ଘର, ଭିନେ ଜାତି ନାହିଁ, ସାହି ନାହିଁ, ଭିନେ ପଣର ଚେତନା ହିଁ ନାହିଁ।
ମେଘ ଅନ୍ଧାର କରିଛି। ହାଉ ହାଉ ପବନ। ପାଣିରେ ସୂଅ ପଡ଼ିଛି। ଜଙ୍ଘେ ଅଣ୍ଟାଏ ପାଣିରେ ଠେଲି ପେଲି ହୋଇ ଚାଲିଛନ୍ତି ମଣିଷ। ରାତିଟା କୋଉଠି ହେଲେ କଟେଇ ଦେଇ ସକାଳକୁ ପାଣି ଛାଡ଼ି ଗଲେ ପୁଣି ଲେଉଟିଯିବା କଥା।
ଛବିର ପାଦ ଗଳିପଡ଼ିଲା, ଜଙ୍ଘେ ପାଣି, ପଛରୁ ରତନା ପାଣ ପାଟିକଲା, "ସମ୍ଭାଳି ସମ୍ଭାଳି, ଡାହାଣେ ଖାଇଟା, ବାଁକୁ ଚାଲ। ଏଡ଼େ ଝଡ଼ି ବରଷାରେ କାହିଁକି ତେମେ ସବୁ ଘର ଛାଡ଼ି କଦର୍ଯ୍ୟକୁ ଆଇଲ ?"
ଛବି ହେରିକା ଥରକୁଥର ଏମିତି ଯା ଆସ କଲେ ତିନିଥର। ଏଡ଼େ ହାଉଳିରେ କେହି ସେମାନଙ୍କୁ ଅଲଗା କରି ଭାବି ନାହିଁ। ପାଟେଳି ଗାଁର ସ୍ନେହ ଆଦରର ପ୍ରତିନିଧି ସେମାନେ। ତିନି ଥର ଉତ୍ତାରୁ ଆହୁରି ଥରେ ସେମାନେ ବନ୍ଧତଳକୁ ଗଡ଼ିଲା ବେଳକୁ ଲୋକେ ତାଙ୍କୁ ମନା କଲେ, ରୋକିଲେ। କାରଣ ବରଷା ତୋଫାନ ନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପାଣି ବଢୁଛି, ଅନ୍ଧାର ବେଳ ଆସୁଛି, ବାଟ ନ ଜାଣିପାରିଲେ ମଣିଷ ବୁଡ଼ିଯିବ।
ବନ୍ଧ ଉପରେ ଆଉ ମୁଣ୍ଡ ଗୁଞ୍ଜିବାକୁ ଆଶ୍ରା ନାହିଁ। ସବୁଠୁ ପାଖ ଗଉଡ଼ ସାହି ମୁଁହ ସାମ୍ନା ଆମ୍ବତୋଟା। ଜିନିଷ ମୁଣ୍ଡେଇ ଛୁଆପିଲା ଗୋରୁ ଗାଈ ଧରି ଯୋଗୀସହିର ଓ ପାଣସାହିର ଲୋକେ ଚାଲିଲେ ସେହି ଆଡ଼କୁ। ଯାହାକୁ ଜାଗା ମିଳିଲା ସେ ଗଉଡ଼ସାହିରେ କାହା ଗୁହାଳ କଣରେ, କାହା ପିଣ୍ଡା ପହଣ୍ଡରେ ମୁଣ୍ଡ ଗୁଞ୍ଜିଲା, ନ ହେଲେ ଗଛ ମୂଳ, କେଉଁଠି ଶୁଖିଲା, କେଉଁଠି ଓଦା, କାଦୁଅ, ଥାନ ଅଥାନ ବିଚାର ନାହିଁ। ଲୋକ ଗହଳିରେ ତୋଟା ପୂରି ଉଠିଲା। ଚର୍ଚ୍ଚା ବୁଝିବାକୁ, ନ ହେଲେ ଖାଲି ଦେଖିବାକୁ ସାହି ସାହିରୁ ପୁରୁଷ ସ୍ତ୍ରୀ ଉଠିଆସିଲେ। ସେଇଠି ରହିଲେ ଛବି ଓ ତା ସାଙ୍ଗର ସ୍ତ୍ରୀଲୋକମାନେ, ଲୋକଙ୍କ ଥଇଥାନ କାର୍ଯ୍ୟରେ। ଆଉ କେତେ ଲୋକ ଗାଁଭିତରେ ଖେଳେଇ ହୋଇଗଲେ, ଅନ୍ୟ କେଉଁଠି ସୁବିଧା ଥାନ ଖୋଜିଲେ। ସୁଖରେ ଦୁଃଖରେ ସମସ୍ତେ ଖାପିଗଲେ। ଗାଁ ତାଙ୍କୁ ଆଦରି ନେଲା।
୨୯.୪.୧୯
No comments:
Post a Comment