ପାଟେଳି ଗାଁର ଲୋକେ ବୁଲି ବୁଲି କୋବଲେଇବାରେ ଲାଗିଛନ୍ତି, ବନ୍ଧ ତଳେ ଘଳିଆ ଫୁଟିଛି, ଯେତେ ଯାହା କଲେ ବୋଲ ମାନୁ ନାହିଁ, ରାତି ଆସୁଛି, ଚାଲି ଆସ ବନ୍ଧ ଉପରକୁ, ଆଗ ଜୀବନ, ପଛେ ଆଉ ଯାହା। କିଏ କହୁଚି, ରହ ସବୁର କର, ଏ ବଳେ କମିଯିବ, କେତେ ଏମିତି ଦେଖା ହେଇଚି ନା ଏ ନୂଆ ? କିଏ କହୁଚି, ରଇଥା ଠାକୁରେ ଅଛନ୍ତି, ଠାକୁରଙ୍କୁ ଡାକୁଚୁଁ, ସେଇ ରଖିବେ। ଯେତିକି ଶୁଖିଲା ଥାନ ଅଛି ତାରି ଭିତରେ କୌଣସିମତେ ଲାଖି ରହିବାକୁ ସମସ୍ତିଙ୍କ ଇଚ୍ଛା, କିଏ କେତେବେଳେ ଦଳରୁ ଫିଟି ପଡୁଛି, ବୋଲ ମାନି ବନ୍ଧ ଆଡ଼କୁ ମୁହାଁଉଛି।
ମାଇପି ଦଳରେ ଛବି* ମିଶିଯାଇଛି। ଘରେ ଘରେ ସେହି ମୁଣ୍ଡ ଘୁରା ଭଉଁରୀ ଭିତରେ କେତେବେଳେ ସେ କଣ କରିଥିଲା ତାର ହେତୁ ରହି ନାହିଁ, କାହାର ପିଲାକୁ କାଖେଇଛି, କାହା ଘରେ ଜିନିଷ ବାନ୍ଧିଛି, କାହା ହାତକୁ ଧରି ଘୋଷାରି ଘୋଷାରି ପଦାକୁ କାଢ଼ି ନେଇଛି ଡେରି ହୋଇଥିବା କାନ୍ଥ ପଡ଼ିଯିବ ବୋଲି। ଦୁଲ୍ ଦାଲ୍ ହୋଇ କାହାର କାନ୍ଥ ପଡ଼ି ଯାଇଛି ସେ ଦେଖିଛି, ଲୋକଙ୍କ ଚିତ୍କାର ତା ମୁଣ୍ଡ ଭିତରେ ପଶିଛି। ମନରୁ ବୁଦ୍ଧି କାଢ଼ି କହିଛି ଏଇଟା କର, ସେଇଟା କର। ବିଚିତ୍ର ପ୍ରକାରେ ବୁଦ୍ଧି ବି ଏଠି ଯେମିତି ଅଡୁଆ ତଡୁଆ ହୋଇ ଯାଇଛି, ସାନ ସାନ ଜିନିଷକୁ ବେଶି ନିଘା, କାହାର ଟୋକେଇ, କାହାର କୁଲା, କାହାର ଜାଳ ଦି'ଖଣ୍ଡ ଓଦା ହୋଇଗଲା, ବାରିଆଡ଼ ଟପି ବୁଦ୍ଧି ପଦାକୁ ଯାଉ ନାହିଁ, କେବଳ ହାଉଯାଉ।
ଯାହାହେଉ ଚାଲିଯାଅ ଚାଲିଯାଅ କହି କୁହାପୋଛା କରି ସେମାନେ ଯୋଗୀସାହିରୁ ଗଲେ ପାଣସାହିକୁ। ପାଣସାହି ଚଉଦ ପନ୍ଦର ଘର ବସ୍ତି। ସେତେବେଳକୁ ସେ ସାହିରେ ମଧ୍ୟ କାହା କାହା ଘରେ ପାଣି ପଶିବା ଆରମ୍ଭ କଲାଣି। ସେ ସାହିର ଲୋକେ ବାହୁଙ୍ଗୀରେ ବୁଜୁଳା ପୁଟୁଳା ବୋହି ଆଗେଇ ଗଲେଣି। ଅଶୀ ବରଷର ବୁଢ଼ା ଶତୁରା ପାଣ ସମିସ୍ତିଙ୍କି ଚେତେଇ ଦେଇଛି - "କୁଆଡ଼ର ଘରଭଙ୍ଗା ପାଣି ୟେ, ନ ହେଲେ ବିଲର ବଦଳାପାଣିର ଏଡ଼େ ଦାଉ ହେବ ନାହିଁ। ପୁଣି ଦେଖ ଯେ ବରଗଛ ସେପଟେ ବନ୍ଧ ତଳେ ଘଳିଆ ପଡ଼ିଛି, କେତେବେଳେ ବନ୍ଧ ଭୁଷୁଡ଼ିବ ତ ସଂସାର ସରିଲା। ଯୁଆଡ଼କୁ ଚାହିଁଲେ ସମୁଦର ଦରିଆ, ୟେ କଣ ୟେ, ବେଳ ଥାଉଣୁ ବନ୍ଧ ଉପରକୁ ଉଠି ଚାଲ, ମୋ ଦିହାତିରେ ଏଡ଼େ ପାଣି ଦେଖି ନାଇଁ।"
ଘରେ ଛାଡ଼ି ଯିବାକୁ ସେମାନଙ୍କର ବେଶି କିଛି ନାହିଁ, ସେମାନେ ସଜ ହେଉଛନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଲାଗିଲା ଉଚ୍ଚ କୁଳର ଏହି ସ୍ତ୍ରୀ ପିଲାଙ୍କୁ ଆପଣା ଦୁଆରେ ଦେଖି। କୁଆଡ଼େ କାହିଁକି ଆଇଲ ମା ସାଆନ୍ତାଣୀମାନେ ! ଦେଖୁନା କେମିତି ପାଣି ମାଡ଼ି ଆସୁଛି। ଓ ହୋ ହୋ, ଯୋଉ ବରଷା ପବନ କୋଉଠି ଥଳ ଅଛି ଯେ ଠିଆ ହେବ ? ଥଳ ଅଛି, ସେମାନେ ଘରେ ଘରେ ପଶିଲେଣି, ମିଶିଗଲେଣି ସାରୁ ପରିବା ପରି। ସେମାନଙ୍କ ମନରେ ଛୁଆଁ ଅଛୁଆଁ ଧାରଣା ହି ନାହିଁ। ଦୁଃଖ ସୁଖ ହେବାକୁ ବେଳ ନାହିଁ। ବରଷା ଛେଚୁଛି, କାନ୍ଥ ପଡୁଛି, ପାଣିରେ ପଶି ଜିନିଷ ମୁଣ୍ଡେଇ ଲୋକେ ବନ୍ଧ ଉପରକୁ ଯିବେ ବୋଲି ଚାଲିଛନ୍ତି।
୨୮.୪.୧୯
No comments:
Post a Comment