ବିପିନର ଚିଠି ପଢ଼ି ସେ ଥକ୍କା ହୋଇ ବସି ପଡ଼ିଲା। ମନେ ମନେ ବିପିନକୁ ଦେଖିଲା -- ଅଶାନ୍ତ, ଅସୁଖୀ।
ସେ ଆପଣା ରୁଚି ଘେନି କର୍ମ କରୁ ନାହିଁ, ତା'ର ଯୋଜନା ତା'ର ଚାକିରି, ସେ ହୁକୁମ ମାନୁଛି, ନିଜ ମତାମତକୁ ସେ ପେଡ଼ିରେ ତାଲା ପକେଇ ଦେଇଛି।
ଯେଉଁଥିରେ ତା'ର ବିଶ୍ୱାସ ନାହିଁ, ଉତ୍ସାହ ନାହିଁ, ସେଇଆକୁ ସେ ପର ଆଗରେ ଥୋଇ ପରର ବିଶ୍ୱାସ ଓ ଉତ୍ସାହ ସୃଷ୍ଟି କରିବ। ସେ ଚାକିରି କରିଛି ବୋଲି କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ। ଯେପରି ଆଦେଶ ମିଳିଲା ସେପରି ସେ ବିଶ୍ୱାସ କରିବ, କହିବ, କରାଇବ। ପୁଣି ଆର ଓଳିକୁ ଓଲଟା କାମ କରିବାକୁ ହୁକୁମ ଦେଲେ ସେ ଓଲଟା ପଦ ବୋଲିବ। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏ ଯୋଜନା କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ ହେବ, ସେମାନେ ଦେଶର ସାଧାରଣ ନାଗରିକ। ସେମାନେ କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କୁ ସେ କହିବ, ବଳେଇ ପାରିବ ନାହିଁ। ତାଙ୍କର ମନ ହେଲେ ଉତ୍ସାହ ହେଲେ ସେମାନେ କରିବେ।
ଯୋଜନାର କାରପଟଦାର ଏ କଥାକୁ ନ ହେଜି କାମ ନ ହେଲେ ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କୁ ଦୋଷ ଦିଏ।
ଲୋକେ ଖୋଜନ୍ତି ଗୋଟାଏ ଆଦର୍ଶ। ସେ ଆଦର୍ଶ ଖାଲି ଅଧିକ ବସ୍ତୁ ଉତ୍ପାଦନର ନୁହେଁ। ଅତି ଅଧିକ ବସ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କର ନ ଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଚେତନା ଥିଲା। ପାପ ପୁଣ୍ୟ ସତ ମିଛ ତ୍ୟାଗ ଭୋଗ ବିଷୟରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଧାରଣା ଥିଲା। ଏବେ ବି ରହିଛି। ସେ ଚେତନା ପାଇଁ ଭାଷା ଜ୍ଞାନ ଲୋଡ଼ା ପଡ଼ି ନାହିଁ। ନିରକ୍ଷର ଏବେ ବି ହିଡ଼ ମୁଣ୍ଡରେ ବସି ଆପଣା ଅଭିଜ୍ଞତାରୁ ଉଦାହରଣ ଦେଇ ତ ଭାଗବତ ଅର୍ଥ କରିପାରେ, କଲା କାମ ଆଲୋଚନା କରି କାଇଲ୍ ବାଛି ଦେଇପାରେ।
୨୧.୪.୧୯
No comments:
Post a Comment