*ସରଳ ଲୋକ ମନରେ ସନ୍ଦେହ ଆସିଛି*

ବଇ ଭଙ୍ଗାଘର ଚାଳ ତଳେ ବୋଝ ଥୋଇ ଦେଇ ଅବଜ୍ଞାରେ ଚାରି ଆଡ଼େ ଅନେଇଲା।
ରବି କହିଲା, "ଏଇଠି ମୁଁ ରହିଲି ଅଇଛା, ତୁ ତ ଲେଉଟି ଯିବୁ।
ବ'
ଝାଳ ମାର,
ମୁଁ ଯାଇ ଦେଖେଁ ତୋ ପେଇଁ କଣ ଖାଇବାକୁ ମିଳୁଛି। ମୁଁ ତ ଆସିଛି ରହିବି ଏଠି।" ରବି ତରତର ହୋଇ ଚାଲିଗଲା।

ବଇ ବସି ବସି ଝାଳ ମାରିଲା।

ରବି ପ୍ରତି ସ୍ନେହ ଓ କୃତଜ୍ଞତାରେ ତାର  ମନ ପୂରିଗଲା। ଆପେ ବସି ବିଶ୍ରାମ ନ କରି ସେ ଯାଇଛି ବଇ କଣ ଖାଇବ ତା ବୁଝିବାକୁ, ଠିକଣା କରିବାକୁ। ଭାବିଗଲା, ସବୁଦିନେ ଉଦାର ସେ ଏମିତି, ଖୋଲା ମଣିଷଟା, ସ୍ନେହୀ। ଏଡ଼େ ଭଲ ଏଡ଼େ ସୁଧାର ମଣିଷଟା ନାହିଁ ନଥିବାର। ବଇ ମଳିକ ଜନ୍ମରୁ ସମାଜର ତଳ ସ୍ତରରେ, ତାର ଅଧିକା ଆବଶ୍ୟକ କିଛି ନାହିଁ--ପେଟପୂରା ଗଣ୍ଡିଏ ଖାଇବ, ମଣିଷ ବୋଲି ତାକୁ କିଏ ପଚାରିବ, ଏତିକି।
ତା ବି ମିଳେ ନାହିଁ ସମାଜର ମଣିଷଙ୍କଠୁଁ,
'ବଇ' ବୋଲି ଡାକ ପଦେ ଶୁଣେ ନାହିଁ, ଯେ ଡାକିଲେ ବି "ବଇଆ-ଆବେ-ବଇଆ।" ସେ ବ୍ୟବହାର ବି ଜନ୍ମରୁ ତାର ଦେହ ସହା ହୋଇଗଲାଣି।

ଭାବୁଥିଲା, ଭଗବାନ ଯାହାକୁ ଯେତିକିରେ ରଖିଛି ସିନା, ଆପଣା କର୍ମକୁ ଆଉ କାହାର ଦୋଷ ?

ପୁଣି ଭାବୁଥିଲା, ଏ ଜନ୍ମର ଯେତେ ନିରାଶା, ମନର ଓରମାଣ ଆର ଜ୍ଵନ୍ମରେ ବଡ଼ ଘରେ ଜନ୍ମ ହେଲେ ସବୁ ସେ ମେଣ୍ଟେଇବ। ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସବୁ ସହିବାକୁ ପଡ଼ିବ।

କିନ୍ତୁ ରବିର କଥାଗୁଡ଼ିକ ତାର ସେ ଧାରଣାକୁ ଓଲଟାଇ ଦେଲା। ମୂଳରୁ ରବି ପ୍ରତି ତାର ବିଶ୍ୱାସ। ତା ଜାଣତାରେ ଏଇ ଏକମାତ୍ର ମଣିଷ ଯାହାର ଜାତି ଅଜାତି ବିକାର ନାହିଁ, ଆପଣା ପର ଭେଦ ବିଚାର ନାହିଁ। ତେଣୁ ତ ସେ ସମସ୍ତିଙ୍କର ବନ୍ଧୁ। ତାକୁଇ ଆଶା ସମସ୍ତିଙ୍କର। କଥାଗୁଡ଼ିକ ତା ତୁଣ୍ଡରୁ ଶୁଭିବାରୁ ବେଶୀ ସତ ଲାଗିଲା। ବଇ ଭାବିବାକୁ ଲାଗିଲା, ଯଦି ଏହି ସବୁ ସାନ ବଡ଼, ଧନୀ ଗରିବ, ପାତର ଅନ୍ତର ବ୍ୟବସ୍ଥା ଭଗବାନଙ୍କ ତିଆରି ନ ହୋଇ ଖାଲି କେତେଟା ଲୋକଙ୍କ ହାତଗଢ଼ା, ତେବେ ଏ ବ୍ୟବସ୍ଥା କେଡ଼େ ଭୟାନକ ! କେଡ଼େ ଶଠତା, ଠକାମୀ, ଚୋରି, ଡକାୟତି, ଅଥଚ ଆଗରୁ ଗଡ଼ି ଆସିଛି ବୋଲି ସହିବାକୁ ପଡୁଚି।

ରବି କହବା କଥା ମାନେପଡ଼ିଲା--"ଦେଖ୍ ବଇ, ଆପଣା ଦେହକୁ ଦେଖ୍, ପେଟକୁ ଦେଖ୍। ମଣିଷ ହୋଇ ବି ତୁ ମନଇଚ୍ଛା ଖାଇବାକୁ ପାଉନୁ, ପିନ୍ଧିବାକୁ ପାଉନୁ, ସେ କଣ ତୋର ଦୋଷ ? ନୁହେଁ। ଯେଉଁମାନେ ତୋରି ପରି ଲହୁ ଲୁହ ଠୁଳେଇ ବଡ଼ଲୋକ ହୋଇଛନ୍ତି, ତାଙ୍କରି ଚକ୍ରାନ୍ତରେ ତୋର ଏ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା।

ଗୋଟିଏ ବିଷୟ ଦେଖ୍ - ଭାତ ରନ୍ଧା ହୋଇଛି, ଘରର ସମସ୍ତେ ଯେମିତି ଖାଇବାକୁ ପାଇବେ, ସେ କଥାକୁ ଲୟ ନ ରଖି ଦି' ତିନି ଜଣ ଯଦି ସବୁଯାକ ଗେଫା ମାରିଦେଲେ ତେବେ ସେମାନେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ମୁହଁରୁ ଛଡ଼େଇ ଖାଇଲେ କି ନା ? ସଂସାରଯାକ ଧନ ବଣ୍ଟା ମଧ୍ୟ ଅବିକଳ ସେଇଆ। ଅଳ୍ପ ଲୋକ ବାଡ଼େଇପିଟି ଖାଇ ଯଦି କୋଠା ଗଢ଼ିଲେ ତ ଅନ୍ୟମାନେ ଉପାସରେ ଗଡ଼ିମଲେ।"

ରବି କଥା ଶୁଣି ତାକୁ ଲାଗିଲା ଯେ ଥାଆନ୍ତା ଯଦି କେହି ହାତପାଖିଆ ଶତ୍ରୁ, ତେବେ ସେ ଆଗେ ତାର ମୁଣ୍ଡଟାକୁ ଛିଣ୍ଡେଇ ଦିଅନ୍ତା। ତାର ରାଗ ଆସିଛି, ନଈ ବଢ଼ି ଯେମିତି ଆସେ। ସରଳ ଲୋକ ମନରେ ସନ୍ଦେହ ଆସିଛି, ବିନ୍ଦୁ ପରି ଦିଶୁ ନାହିଁ। ଦିଶୁଛି ବଡ଼ ମେଘ ପରି।

୭-୮. ୪.୧୯