ରାତି ପହରେ ହୋଇ ନ ଥାଏ ଗଉଡ଼ସାହି ଦାଣ୍ଡରେ ଓଦାରେ ବସିପଡ଼ିଲା ବଡ଼ ପଙ୍ଗତ। କଦଳୀ ପତରରେ ଭାତ ଡାଲନା ପରଷା ହେଲା। ଅତି ଆଗ୍ରହରେ ଟାଉ ଟାଉ କରି ଲୋକେ ଖାଇନେଲେ। ପରଷି ପରଷି ଘୂରି ବୁଲୁଥିଲେ ଛବି ଓ ତା ସାଙ୍ଗର ଦଳ। କେଉଁଠି ଗଉଡ଼ସାହିରେ କାହା ଘରେ ଶୁଖିଲା ଲୁଗା ପାଲଟି ଆସିଛନ୍ତି, ସତେ କି ସବୁଠି ତାଙ୍କର ଘର, କେଉଁଠି ଅଚିହ୍ନା ନୁହେଁ। ତାଙ୍କ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଗଉଡ଼ସାହିର ସ୍ତ୍ରୀଲୋକମାନେ ପୁଣି ଆଉ ଆଉ ଲୋକେ। ସିନ୍ଧୁ ଚୌଧୁରୀ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଝିଅକୁ ପାଇଲେ ନାହିଁ, ଫେରିଗଲେ।
ରାତି ପହରେ ଗଡ଼ି ଯାଇଥାଏ, ଛବି ଓ ତା ସାଙ୍ଗର ଲୋକେ ଘରକୁ ଫେରିଲେ। ସଙ୍ଗରେ ନେଇଗଲେ ଶତୁରା ପାଣର ନାତୁଣୀ ବୋହୂକୁ, ତାର ମାସକର ପୁଅଟିଏ। ବିଲି ବିଲି ଅନ୍ଧାର, ବାଟରେ ପୁଣି ବରଷା; କିନ୍ତୁ ଛବିର ମନ ଉଷତ ଥାଏ, ସେମାନେ ସତେ କି ଗଡ଼ ଜିତି ଫେରୁଛନ୍ତି। ଦିନଯାକର ଗୋଳମାଳ ସେ ସ୍ଥାନଠୁ ଦୂର ହେଉ ହେଉ ମୁଣ୍ଡ ଭିତରେ ପଛେଇ ପଛେଇ ଯାଉଥାଏ।
ଛବି ହେତୁ କଲା, ଏମିତି ବରଷା ରାତି ହୋଇଥିଲା ସେଥର। ଜୁଡୁବୁଡୁ ହୋଇ ଆସି ପହଞ୍ଚିଥିଲା ସେହି ଜଣକ, ଯାହାକୁ ସେ ଧ୍ୟାନ କରେ - ରବି। କଣ କରୁଥିବ ସେ ? ଉତ୍ସାହ ଦେଉଛି ତାର ମୁହଁର କଳ୍ପିତ ଭଙ୍ଗୀ, ଏଇ ତ ବାଟ, ଏଇ ତ କାମ। ମନେ ମନେ କିଏ କହୁଛି, ଅନ୍ଧାର ବରଷା ମଣିଷକୁ ଏକାଠି କରେ, ଦୁର୍ଦ୍ଦିନ ଏକାଠି କରେ।
ଏଇ ବରଷାରେ ଛଟପଟ ହେଉଥିବେ ତୋଟା ତଳେ ଯୋଗୀସାହି ଓ ପାଣସାହିର ଲୋକେ। ଶତୁରାର ନାତୁଣୀବୋହୂ କାନ୍ଦୁଣୀମାନ୍ଦୁଣୀ ହୋଇ କହୁଛି, "ଏଡ଼େ ବରଷା ଅଇଲା, ସେମାନେ କଣ କରୁଥିବେଟି ! ସେଣେ ଘରେ କଣ ହେବଣି କେଜାଣି ! କାନ୍ଥଗୁରାକ ପଡ଼ିଯିବଣି ପରା।" ତାର ସ୍ୱର ଯେମିତି ଅନ୍ଧାରରେ ବିଜୁଳି, ଝକ୍ କରି ସବୁ ଦିଶିଯାଉଛି। ତୋଟା ତଳେ ହାଉଳିକାଉଳି ଲାଗିଥିବ। ଗାଉଡ଼ସାହିରେ ଘର ଓଳି ତଳେ କିଏ କେତେ ଜାକିଜୁକି ହେଉଥିବେ। ଛବିର ଚିନ୍ତା ପଛେଇ ପଛେଇ ଚାଲିଛି। ଦିଶି ଯାଉଛି ସେହି ଅଥଳ ଅକୂଳ ଗୋଳିପାଣି, ଦୂର ଦିଗବଳୟ ଯାଏ ଲାଗିରହିଛି, ମଝିରେ ଭାସିଲା ପରି ସାହି ଦି'ଟା, ପାଣିର ସେହି କଳ କଳ ଶବ୍ଦ, କାନ୍ଥ ପଡ଼ିବାର ଦୁଲ୍ ଦାଲ୍ ଶବ୍ଦ। ଦିଶି ଦିଶି ଯାଉଛି ଲୋକଙ୍କର ବିପତ୍ତିବୋଳା ମୁହଁର ଭଙ୍ଗୀ, ଅସହାୟ ଜୁଳୁଜୁଳୁ ଆଖି। ବରଷା ଛାଡ଼ିଗଲା, କିନ୍ତୁ ଛବିର ଚିନ୍ତାରେ ଲାଖି ରହିଥିଲା ବରଷା, ସରି ନ ଥିଲା।
୩୦.୪.୧୯
No comments:
Post a Comment