ହେଇତି ୟେ କାଶ୍ୟପନାଥ, ୟେ କପିଳନାଥ, ୟେ କମଳନାଥ। ତିନି ସିଦ୍ଧ ଧ୍ୟାନ କରୁ କରୁ ସେମିତି ଜୀଅନ୍ତାରେ ହୁଙ୍କା ପାଲଟିଗଲେ। ତାଙ୍କରି ବଂଶର ଆମେ, ସେହି ରକ୍ତ। ଅକଳନ ଯୁଗର ସାଧନାପୀଠ, ଅକଳନ ଯୁଗର ବସତି।
ଆଗେ ଏ ଖଣ୍ଡିକ ପାଟଳି ବଣ ଥିଲା, ସେହିମାନେ ବସ୍ତି ବସାଇ ଥିଲେ। ତେଣୁ ଏହାର ନାଁ ପାଟେଳି ଗାଁ ହୋଇଛି।
ହାଡ଼ିପା ଗୁରୁ ଗୋବିନ୍ଦଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବୁଲେଇ ଆଣି ଆପେ ଯେତେବେଳେ ଜଗତଯାକ ବୁଲୁଥିଲେ ସେତେବେଳେ ପାଟେଳି ବଣର ସୁନ୍ଦର ଶୋଭା ଦେଖି ସେ ଏଇଠି କେତେ ବର୍ଷ ଅଟକି ଯାଇଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଭୁଲେଇ ରଖିବା ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ର ପଠେଇ ଥିଲେ ପାଟେଳି କନ୍ୟା। ପାଟେଳି ବଣରେ ପାଟେଳି କନ୍ୟା ତାଙ୍କର ସେବା କଲା, ଜନମିଲେ ଗୋଟିକ ପଛେ ଗୋଟିଏ ହୋଇ ଦି'ପୁଅ, ଏକ ଝିଅ - ଅଜପା, ଅଛପା, ଅରୂପୀ।
ଅରୂପୀ ବିଭା ହୋଇଗଲା ଜଇଁତିରା ଗଡ଼ରେ। ଅଛପା ଉଠିଗଲେ ଚଣ୍ଡୀ ବରମପୁର, ଅଜପା ଏଠି ରହିଲେ, ଘର ସଂସାର କଲେ, ବଉଁଶ ବଢ଼ିଲା।
କିଏ ନ ଜାଣେ ତାଙ୍କ ମହିମା ? ମାଟିକି ସୁନା ସୁନାକୁ ମାଟି, ଜୀଅନ୍ତାକୁ ମୁର୍ଦ୍ଦାର ମୂର୍ଦ୍ଦାରକୁ ଜୀଅନ୍ତା ସବୁ ସେ କରିପାରୁଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରପଦ ପାଇଯାଇଥାନ୍ତେ, ସେ ପାଟେଳୀ କନ୍ୟା ଯାହା ଭୋଳ କରିଦେଲା।
୨୬.୪.୧୯
No comments:
Post a Comment