*ନୈତିକ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଉନ୍ନତି ବିହୀନ ଯୋଜନା*

ସେହି ସାଧାରଣ ମଣିଷଙ୍କ ପାଇଁ ଭେକ ବଡ଼ ନୁହଁ, ଆଜି ଯେ ଲେଙ୍ଗୁଟା ମାରୁଛି କାଲି ତା ପୁଅ ସ୍ଵଚ୍ଛନ୍ଦରେ ଯେ କୌଣସି ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି ପାରେ। ବୋଲି ଶିଖିବା ବଡ଼ କଥା ନୁହଁ, ଆବଶ୍ୟକ ପଡ଼ିଲେ ସଂସାରର ନାନା ବୋଲି ସେ ଶିଖିନେବ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ପଣ୍ଡା ପରି। ତାର ବିଚାର ବଡ଼। ତାହାରି ଉପରେ ତାର ଭଲ ମନ୍ଦର ଧାରଣା ଗଢ଼ା ହୋଇଛି। ସମୟର ପ୍ରଭାବରେ ନାନା ଜଞ୍ଜାଳରେ ଧନ୍ଦି ହୋଇ ସେ ମଣିଷ କେବଳ ନିଜେ ଭାବିବା ଛାଡ଼ି ଦେଇଛି। ସବୁ ଜାଣି ସବୁ ବୁଝି ତଥାପି ନିଜକୁ ଭସେଇ ଦେଇଛି ଚଳନ୍ତି ସୂଅରେ। ଭାବି କାମ କଲେ ଏବେ ବି ସେ ଅନ୍ଧାରକୁ ଆଲୁଅ କରିପାରିବ। ତାର ମନ ହେଲେ ସେ ସବୁକିଛି କରିପାରିବ।

ବିପିନ୍ ର ସମ୍ବନ୍ଧ ସତେ କି ସେ ମଣିଷର ମନ ସଙ୍ଗରେ ନୁହେଁ, ତାର ସମ୍ବନ୍ଧ କେଇଟା ବଛା ବଛା ମୋଟା କାମ ସଙ୍ଗରେ; ତେଣୁ ସେ ହାଲିଆ ହୋଇ ପଡୁଚି, ତା ମନ ପିତା ପଡ଼ି ଯାଉଚି।

ମଣିଷର ପ୍ରବଣତା ନ ଚିହ୍ନି, ମନର ଶକ୍ତିକୁ ନ ଚିହ୍ନି ନ କଳି ମଣିଷକୁ ଅବିଶ୍ୱାସ ଆଉ ଉପହାସ କରି କୌଣସି ଯୋଜନା ସ୍ଥାୟୀ ହୋଇ ନ ପାରେ। ତୁଚ୍ଛା ବୁଦ୍ଧିଜୀବୀର ଆସ୍ପର୍ଦ୍ଧା ଆସ୍ଫାଳନ - ବୃଥା।

ଯେ ମଣିଷକୁ ଭଲ ପାଇ ଶିଖି ନାହିଁ, ସମ୍ମାନ କରି ଶିଖି ନାହିଁ, ମଣିଷର ସୁଖ ଦୁଃଖ ହାନି ଲାଭରେ ତା ସଙ୍ଗରେ ସମ୍ବନ୍ଧ ରଖିବାକୁ ଓଲ୍ହାଇବା ତାର ଉଚିତ ନୁହେଁ।

ବିପିନ୍ ର ଚିଠି ପଢ଼ି ରବି ଏମିତି ଭାବିଥିଲା। ତା ଆଖି ଆଗରେ ଗୋଟିଏ ପ୍ରଶ୍ନ ଥିଲା ଯେ ଏ ସବୁ ଆତ୍ମାବିହୀନ ଯୋଜନାର ଭବିଷ୍ୟତ କଣ ହେବ ?

କାହାର ଉନ୍ନୟନ କିଏ କରିବ ଏଇ ମନ ଘେନି ? ରୋଷେଇ ହେବ, ଖାଇବ କିଏ ? କୋଠା ହେବ, ସଡ଼କ ହେବ, କୂଅ ପୋଖରୀ ହେବ, ମଣିଷର ମନ ଉପରେ ମଣିଷ ଜାତିର ଚରିତ୍ରର ପରମ୍ପରା ଉପରେ ତାର କି ପ୍ରଭାବ ପଡ଼ିବ ?

କାର୍ଯ୍ୟଟିଏ ଯେ ଆରମ୍ଭ ହେବ ସେ କଣ ସେଇଠି ସରିଯିବାକୁ ନା ସେଇ ଗୋଟିଏ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନାନା କାର୍ଯ୍ୟର ସୂତ୍ରପାତ ହେବ ?

ମଣିଷର ଉନ୍ନତି ଆଉ ଉପକାର କରିବାକୁ ସେମାନେ ଯେତେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରନ୍ତି ମଣିଷର ମନ କଥା କହିଲେ ନାକ ଟେକନ୍ତି କାହିଁକି ?

ଯେ ତାର ସବୁ କାର୍ଯ୍ୟର ଶକ୍ତି, ତାର ସବୁ ପ୍ରଚେଷ୍ଟାର ଆଗ ମଙ୍ଗ ତାର ସେହି ବୁଦ୍ଧି ବିଚାର ସ୍ନେହ ସରାଗକୁ ବିକାଶ କରିବା ପାଇଁ କାହିଁ ଏଥିରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା ??

ତାର ନୈତିକ ଆଉ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଉନ୍ନୟନ ପାଇଁ ଏଥିରେ କି ବ୍ୟବସ୍ଥା ହୋଇଛି ???

୨୪.୪.୧୯