ବିପିନ ସେମାନଙ୍କୁ ମେସିନ ଭଳି ବ୍ୟବହାର କରିଛି, ଚିହ୍ନିବାର ଚେଷ୍ଟା କରିନାହିଁ। ଯୁଗର ପବନରେ କେତେ ରଙ୍ଗର ଧୂଳି ଉଡ଼ି ଆସେ, କିଏ ଇଂରିଜି ଦି' ଅକ୍ଷର ପଢ଼ିଛି, ଆଗରୁ ଯେମିତି କେହି ଫାର୍ସୀ ବି ପଢ଼ିଥିଲେ। କିଏ ସେହି ଇଂରିଜି ଭାଷାରେ ଓ ଇଂରିଜି ବିଚାରରେ ଏ ଦେଶର କଥାକୁ ଭାବିଛି। କେତେ ନୂଆ କାମ ବି କରିଛି। କିନ୍ତୁ ସେ ନୁହେଁ ଏ ଦେଶର ପ୍ରକୃତ ପ୍ରତିନିଧି। ସେ ଏକ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଶ୍ରେଣୀ ବୋଲି ନିଜକୁ ଭାବିଛି।
ଯେଉଁମାନେ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ନୁହଁନ୍ତି ସେମାନେ ହେଲେ ସାଧାରଣ। ପଦାରେ ସେମାନଙ୍କ ନାଁ ପଡ଼େ ନାହିଁ। କେଉଁ ଗଣ୍ଡ ମଫସଲରେ କେଉଁ ଅଖ୍ୟାତ ମଣିଷର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଫୁଟିଉଠେ ଏ ଦେଶର ସନାତନ ଧର୍ମ। ଆପଣା ସୁଖକୁ ପଛ କରି ସେ ଭାଇ ଭଉଣୀ ଓ ଘରଯାକର ବୋଝ ମୁଣ୍ଡକୁ ନିଏ। ପର ପାଇଁ ନିଜ ସୁଖ ସୁବିଧାକୁ ତୁଚ୍ଛ କରେ। ସେ କାଉକୁ ଆଧାର ଦିଏ, ଛେଳି ଗୋରୁଙ୍କୁ ଆଉଁସେ, ଭିକାରୀକି ଭିକ ଦିଏ, ନିପାରିଲାକୁ ପୋଷେ, ଆପଣା କାମକୁ ସମାଲୋଚନା କରି ନିଜର ଦୋଷ ବାଛେ। ଈଶ୍ୱରଙ୍କଠି ବିଶ୍ୱାସ ରଖେ, କ'ଣ କଲେ ନୀତି ନ ତୁଟିବ, ପାପ ନ ଲାଗିବ, ଧର୍ମ ନ ଛାଡ଼ିବ ସେହିପରି କରେ। କେତେବେଳେ କେଉଁ କାରଣରୁ ଯଦିବା କାର୍ଯ୍ୟରେ ନ କରିପାରେ, ଯଦିବା କାର୍ଯ୍ୟରେ ଠିକ୍ ଓଲଟା କରେ, ତେବେ ବି ତା ମନଟା ଥାଏ ସେଠି, ମନରେ ଥାଏ -- ସେଇଆ ସେ କରିଥାନ୍ତା, କରିବା ଉଚିତ ଥିଲା। ସେହି ଅସଂଖ୍ୟ ନାଁ ନ ପଡୁଥିବା ମଣିଷମନ୍ଦା ଭିତରୁ କେତେବେଳେ ବାହାରି ପଡ଼ିଥିଲେ ରାମ, କୃଷ୍ଣ, ବୁଦ୍ଧ; ସେହି ଗୋଷ୍ଠୀ ଭିତରୁ ବାହାରିଥିଲେ ଅସଂଖ୍ୟ ମହାପୁରୁଷ, ସେହି ସନାତନ ନୀତିମନ୍ତ ଅତି ପ୍ରାଚୀନ ହିନ୍ଦୁ ସମାଜ ଭିତରୁ ଆହୁରି ବି ବାହାରୁଥିବେ ସେହିପରି।
୨୩.୪.୧୯
No comments:
Post a Comment