ରାତି ପାହାନ୍ତା ଆଗରୁ ଯୋଗୀସାହି ସଳଖେ ନଈବନ୍ଧ ଭାଙ୍ଗିଲା। ତହିଁ ଆର ଦିନ ନାହା ଘେନି ଆସି ପହଞ୍ଚିଥିଲେ ଫୁଲଶରାର ଦଳ, ସେଥିରେ ରବି।
ପାଟେଳି ଗାଁର ଯୋଗୀସାହିର ଲୋକ, ପାଣସାହିର ଲୋକ ଘର ଛାଡ଼ି ଦେଇ ସମସ୍ତେ ଗଲେ ବାହାରି; ସମସ୍ତେ ନୁହଁନ୍ତି, କେହି କେହି ରହି ବି ଗଲେ। ପାଣି ପବନର କାଉ ହାଉରେ କିଏ କାହା କଥା ବୁଝୁଛି, ଉପରେ ପାଣି, ତଳେ ପାଣି, ପାଣି ବଢୁଛି, ରାତି ଆସୁଛି, ଯେତେ ଗୋଚ୍ଛା ହୋଇ ଲୋକେ ବାହାରିଗଲେ ସୁଦ୍ଧା ଆଗ ଆପଣା ନିରାପଦ କଥା ସମସ୍ତିଙ୍କ ମନରେ।
ଚାରିଆଡ଼ ଶୂନ୍ ଶାନ୍ ପଡ଼ିଗଲା, ପହିଲି ଅନ୍ଧାର ଘୋଟିଲା। ଯୋଗୀ ରୋହୀ ନାଥ ତା ସ୍ତ୍ରୀ ଦୁଲକୁ ଡାକି ପଚାରିଲା, "ବାରିଆଡ଼ କବାଟ ବନ୍ଦ ଅଛି ତ ଦୁଲ ?
ରୋହୀର ବୟସ ଛତିଶ ହେଲା, ଧଡ଼ିଆ ରୁଗୁଡ଼ିଆ ହୋଇ ମଣିଷଟିଏ। ବେଶି ବାଙ୍ଗରା ନୁହେଁ କି ବେଶି ଡେଙ୍ଗା ନୁହେଁ, ହାତ ଗୋଡ଼ କ୍ଷିପ୍ର, ଚଟପଟିଆ, କିନ୍ତୁ ବିଭାଘରର ଅଠର ବର୍ଷ ହେଲା ଦୁଲର ପିଲାଛୁଆ ନାହିଁ କାହାର ବୋଉ ବୋଲି ଡାକ ଶୁଣିବାକୁ।
ଦୁଲ ଭାରି ଲଗାଇଥିଲା ଯେ ସମସ୍ତେ ଯାଉଛନ୍ତି ସେମାନେ ବି ଚାଲିଯିବେ, ରୋହୀ ନାଥ ମଙ୍ଗିଲା ନାହିଁ। ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଘର ଅପେକ୍ଷା ସେମାନଙ୍କ ଘର ତଳି ଟିକେ ଉଞ୍ଚରେ ଥିଲା। ରୋହୀ ଯୁକ୍ତି କଲା, "ଆମେ ଭଲରେ ଚଳିବା ମଣିଷ, କାହାରିକି ହିଂସା କରୁନାହୁଁ, ଆପଣା ଧନ୍ଦାରେ ଦୁଃଖେ ସୁଖେ ଜୀବନ ବିତୋଉ, ଆମର କାହିଁକି ଅନିଷ୍ଟ ହେବ ?
ଜୀବ ଜନ୍ତୁ ଓ ଧନ ରତ୍ନରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା ତାଙ୍କ ଘର। ଛୁଆପିଲା ନ ଥାଇ ମଧ୍ୟ ଦୁଲ ତାର ଜୀବନକୁ ପରିଶ୍ରମ କରି ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲା। ଅଢ଼େଇଟା ରୋହୀର ବଳ ସତେ କି ତା ଦେହରେ, ବଳିଲା ବଳିଲା ଛେଚାପିଟା ନିଦା ଦେହ, ସବୁବେଳେ କାମରେ ଲୋଟୁଥାଏ।
ଘରଛାଡ଼ି ଚାଲି ନ ଯିବା ପ୍ରସ୍ତାବକୁ ଦୁଲ ତାର ଭିତରେ ଭିତରେ ସମର୍ଥନ କରୁଥାଏ। କାରଣ ରୋହୀ କହିଛି, "ବଢ଼ିଠୁଁ ବେଶି ଡର ମଣିଷଙ୍କୁ, ସତେ କଣ ସବୁ ଚାଲିଯିବେ ଭାବିଛୁ ? ଦେଖିବୁ, ଆଜି ରାତିରେ କେତେ ଘର କଳା କନା ବୁଲିଯିବ।
ଏଇ ଧନ ଲୋଭ ହିଁ ତାଙ୍କୁ ଘରେ ରହିବାକୁ ଵିଵଶ କରିଥିଲା।
ରାତି ବଢ଼ିଲା, ପାଣି ବଢ଼ିଲା, ରୋହୀର ଦର୍ଶନ ତତ୍ତ୍ୱ ଦୁଲକୁ ପାଣିଚିଆ ଲାଗିଲା। ବରଷା ମାଡ଼ି ଆସିଲା। ରୋହୀ କେନ୍ଦରା ବଜେଇ ଭଜନ ଆରମ୍ଭ କଲା।
ଦୁଲ୍ ଦାଲ୍ କରି କାନ୍ଥ ଭାଙ୍ଗିବା ଶବ୍ଦ ଦୁଲକୁ ଶୁଣାଯାଉଥାଏ।
ଦୁଲର ତଣ୍ଟିଯାକେ ଉଠି ଆସୁଥାଏ କହିବ ବୋଲି ଯେ ଏ କି ବୁଦ୍ଧି କଲ ? ସମସ୍ତେ ଗଲେ, ତେମେ ଗଲ ନାହିଁ କାହିଁକି ? ସତେ ଏ ପ୍ରଳୟ ରାତି କଟିବ ? ଜୀବନ ରହିବ ?? ଜାଣୁ ଜାଣୁ କାହିଁ ବିପଦକୁ ବରଣ କଲ ???
ଭଙ୍ଗା କାନ୍ଥ ବାଟେ ଦେଖାଯାଉଛି କୁଢ଼ କୁଢ଼ ଘର କାନ୍ଥ, ଡେରୀ ହୋଇ ପଡ଼ିଥିବା ଚାଳ। ଗୋରୁ ଗାଈ ଛେଳି, ମେଣ୍ଢାଙ୍କ କରୁଣ ଚିତ୍କାର, ଘାଉଁ ଘାଉଁ ପବନ, ସୁ ସୁ ପାଣି ସୂଅ।
ଘର ଚାଳରେ ବସିବା ଛଡ଼ା ଆଉ କିଛି ଉପାୟ ନ ଥିଲା। ଶେଷରେ ଚାଳଟା ଗୋଟିଏ ମୁଣ୍ଡରୁ ଛିଣ୍ଡିଯାଇ ସତେ କି ମୁକ୍ତି ପାଇ ଅଲଗା ହୋଇଗଲା।
ମୁଣ୍ଡଘୁରା ସୂଅରେ ଚେକା ଭଉଁରୀ ବୁଲି ଉଠିପଡ଼ି ଗଡ଼େଇ ତଡ଼େଇ ହୋଇ ସାଇଁକିନା ଅନ୍ଧାର ଭିତରକୁ କୁଆଡ଼େ ଭାସି ଚାଲିଗଲା ଦୋଓଟି ମଣିଷଙ୍କୁ ପିଠିରେ ବସାଇ, ପାଣିରେ ବାରମ୍ବାର ବୁଡ଼ି ବାରମ୍ବାର ଉଠି ବଜ୍ର ମୁଠାରେ ଚାଳକୁ ଆଉ ଦିହେଁ ଦିହିଙ୍କୁ ଭିଡ଼ି ଧରି କଚି ହୋଇ ଟେକି ହୋଇ ଚାଳରେ ଲାଖି ରହି ଭାସି ଚାଲିଗଲେ ସେ ଦୁହେଁ ସେହି ପ୍ରବଳ ଘାଇଭଙ୍ଗା ବଢ଼ିରେ କୁଆଡ଼େ ନାହିଁ କୁଆଡ଼େ।
୧.୫.୧୯
No comments:
Post a Comment