ରିଜିଆ ଗୋଟିଏ ଦୀର୍ଘ ଶ୍ଵାସ ପକାଇ ଅଳିନ୍ଦ ତଳେ ନଦୀ ଜଳର ସ୍ରୋତ ବେଣୀ ଆଡ଼େ ଚାହିଁଲା। ନଦୀ ସ୍ରୋତରେ ଅଗଣିତ ଚୂର୍ଣ୍ଣଘୁର୍ଣ୍ଣି ମୁହୂର୍ତ୍ତକ ପାଇଁ ଭଉଁରୀ ଖେଳି ପୁଣି ମିଳାଇ ଯାଉଥିଲା।
ରିଜିଆର ମାଆ କାଞ୍ଚନ ଥିଲେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପରିବାରର କନ୍ୟା ଓ ବଧୁ। ତାଙ୍କର ନବଯୌବନ ଯେତେବେଳେ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ମଳିନ ପିତୃକୁଳର ବନ୍ଧ ସରୋବରରେ ଉଦ୍ଭିନ୍ନ କମଳ ପରି ଫୁଟି ଆସୁଥିଲା, ଦୁର୍ଦଇବର ଆକସ୍ମିକ କରକାପାତରେ ସେ ବାଲ୍ୟ ବିଧବା ହୋଇଥିଲେ। ତା'ପରେ ମୁର୍ଶିଦାବାଦର ଗୋପୀକୃଷ୍ଣ ମନ୍ଦିରରେ ଫୁଲମାଳଗୁନ୍ଥା ତାଙ୍କର ସଂସାର ପ୍ରତିପୋଷଣର ଏକମାତ୍ର ଅବଲମ୍ବନ ହୋଇଥିଲା। କ୍ରମେ କାଞ୍ଚନ ହୋଇଥିଲେ ଗୋପୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ସେବା ଦାସୀ। ସେତେବେଳେ କାଞ୍ଚନର ନୃତ୍ୟ ଓ ପଦାବଳୀ ସଙ୍ଗୀତ ମୁର୍ଶିଦାବାଦର ଘରେ ଘରେ ବିଖ୍ୟାତ ହୋଇ ପଡ଼ିଥିଲା।
କୃଷ୍ଣ ପ୍ରେମରେ କାଞ୍ଚନ କେଉଁଦିନ ପାଗଳିନୀ ହେଲେ ସେ ନିଜେ ଜାଣି ନ ଥିଲେ; କିନ୍ତୁ କାଞ୍ଚନ ପଦାବଳୀ ଗାନ କରିବା ବେଳେ ତାଙ୍କର ପ୍ରେମୋନ୍ମାଦର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିବାପାଇଁ ମନ୍ଦିର ପ୍ରାଙ୍ଗଣରେ ତିଳ ଧାରଣ ପାଇଁ ସ୍ଥାନ ରହୁ ନ ଥିଲା।
ଘଟଣା ଚକ୍ରରେ ସେହି କାଞ୍ଚନ....
ମୁର୍ଶିଦାବାଦ ନବାବଙ୍କ ଜାମାତା ସୁଜା ଖାଁ ଗୋଟିଏ ସପ୍ତପର୍ଣ୍ଣ ଗଛ ଉହାଡ଼ରୁ ସ୍ନାନରତା କାଞ୍ଚନ ଆଡ଼େ କେତେବେଳୁ କ୍ଷୁଧିତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଚାହିଁ ରହିଥିଲା...
କାଞ୍ଚନ ପଥରବନ୍ଧା ପାହାଚରେ ଉପରକୁ ଉଠିବା ମାତ୍ରେ ସୁଜା ଖାଁ କ୍ଷୁଧିତ ଇଗଲ ପରି ଆଖି ପିଛୁଳାକେ ତାକୁ ଘୋଡ଼ା ପିଠି ଉପରକୁ ଉଠାଇ ନେଇ ବର୍ଦ୍ଧମାନ ଅଭିମୁଖେ ପଳାୟନ କରିଥିଲା।
କ୍ରମଶଃ...
୨୨.୧୨.୧୮
No comments:
Post a Comment