ଟିଆଟି ଅପରିଚିତ ପରିବେଶ ମଧ୍ୟରେ ପିଞ୍ଜରା ବାଡ଼ାରେ ଡେଣା ପିଟି କର୍କଶ କଣ୍ଠରେ ଚିତ୍କାର କରି ଉଠିଲା। ରାମଚନ୍ଦ୍ର ଦେବଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶରେ ଖୋଜା ପିଞ୍ଜରାଟି ତାଙ୍କ ପାଖରେ ତଳେ ଥୋଇ ଦେଲା। ଲୋଧୁ ମିଆଁ, ଗଦାଧର ମଙ୍ଗରାଜ ଆଖି ମଳି ମଳି ଢୁଳ ଭାଙ୍ଗି କଟକରୁ ବୁହା ହୋଇ ଆସିଥିବା ଟିଆଟିକୁ ବିସ୍ମିତ କୌତୁହଳରେ ଚାହିଁ ରହିଲେ। ଏ ଅଦ୍ଭୁତ ଉପଢୌକନର ସାଙ୍କେତିକ ଅର୍ଥ ସେମାନେ କିମ୍ବା ରାମଚନ୍ଦ୍ରଦେଵ କେହି ହଠାତ୍ ବୁଝି ପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଟିଆଟି ବେକ ଭାଙ୍ଗି, ଦୁଇ ପଟେ ଏଣେ ତେଣେ ସନ୍ଦିଗ୍ଧ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଚାହିଁ ରାମଚନ୍ଦ୍ର ଦେଵଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି ପାରି ରାବି ଉଠିଲା - "ଖୋଦା ହାଫିଜ।"
ଏହି ପରିଚିତ ସମ୍ବୋଧନ ଶୁଣି ରାମଚନ୍ଦ୍ରଦେଵଙ୍କ ଆଖି ଆଗରେ ଭାସି ଉଠିଲା - ବାରବାଟୀ ଦୁର୍ଗରେ ତାଙ୍କ ବନ୍ଦୀ ଜୀବନର ଦୃଶ୍ୟ। ଏହି ଟିଆଟି ପରି ସେ ମଧ୍ୟ ଦିନେ ଲୁହା ପଞ୍ଜୁରୀରେ ବନ୍ଦୀ ହୋଇ ଚିଲିକା କୂଳୁ ମାଳକୁଦା ଗାଁରୁ ବାରବାଟୀ କଟକ ଅଣା ଯାଇଥିଲେ।
କ୍ରମଶଃ...
୨୭.୧୨.୧୮
No comments:
Post a Comment