ସକାଳୁ ଆକାଶ ପରିଷ୍କାର ହୋଇଯାଇଥିଲା।ରିଜିଆ ଅସୁଆରମାନଙ୍କୁ ଧରି ପାଲିକୀରେ କଟକ ଫେରିଗଲେ।
ରାମଚନ୍ଦ୍ରଦେଵ ମଧ୍ୟ ଘୋଡ଼ା ପିଠିରେ ଚଢ଼ି ପୁରୀ ଆଡ଼େ ମୁହାଁଇଲେ। ଗଙ୍ଗୁଆ ନଦୀ ମୋଡ଼ରେ ରିଜିଆଙ୍କ ଶିବିକା ଅନ୍ତର୍ହିତ ହୋଇଗଲା। ଚିନ୍ତାପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୃଷ୍ଟିରେ ରାମଚନ୍ଦ୍ରଦେଵ ଆସନ୍ନ ସଙ୍କଟର ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ। ଏ ସନ ମୋଗଲଗୋଳ ନ ଥିବାରୁ ପୁଣି ଜଗନ୍ନାଥ ପତିତପାବନ ହୋଇଥିବା ଶୁଣି ରଥଯାତ୍ରା ପାଇଁ ବହୁ ଦୂର ଦୂରାନ୍ତରୁ ଯାତ୍ରୀମାନେ ପିମ୍ପୁଡ଼ିଧାର ପରି ଲାଗିଥିଲେ। ମଣିଷ ତ ସଙ୍କଟର ଶଙ୍କାରେ ସଙ୍କୁଚିତ ପଳାତକ ବନ୍ୟ ପଶୁ ନୁହେଁ। ମୃତ୍ୟୁ ତାର ପିଣ୍ଡକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିପାରେ; କିନ୍ତୁ ତାର ଆତ୍ମାକୁ ନୁହେଁ। ତାର ଆତ୍ମା ଅଜେୟ।
ରାମଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମନରୁ ଭୟ ଓ ଅନ୍ଧକାରର ଗହଳି କଟିଗଲା। ଅଭୟର ରୌଦ୍ରାଲୋକରେ ତାଙ୍କ ମନର ଆକାଶ ଉଦୀପ୍ତ ହୋଇ ଉଠିଲା।
କଟକ ଆଡୁ ଆସୁଥିବା ମୋଗଲ ଅସୁଆରଙ୍କ ଗତିବିଧି ଲକ୍ଷ୍ୟ କରିବା ପାଇଁ ସେ ଗୋଟିଏ ଘଞ୍ଚ ଝଙ୍କାଳିଆ ବରଗଛ ଆଢୁଆଳକୁ ଚାଲି ଆସିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଅମିନଚାନ୍ଦର ଚେହେରା ଦେଖାଗଲା।
ଅମିନଚାନ୍ଦ ବି ହାଫିଜ କାଦରକୁ ଚିହ୍ନି ପାରି କହିଲା, ସଲାମ ୱାଲେକୁମ।
ରାମଚନ୍ଦ୍ରଦେଵ - ଜୟ ଜଗନ୍ନାଥ। ମୁଁ ପୁରୀ ଯାଉଛି।
ଅମିନ - ତୁମେ ତ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ।
ରାମଚନ୍ଦ୍ରଦେଵ - ତୁମେ କେଉଁଥିପାଇଁ ଆସିଛ ?
ଅମିନ - ମୁଁ ବି ପୁରୀ ଯାଉଛି। ମୋର ଖୋର୍ଦ୍ଧା ରାଜାର ଅନୁମତି ଲୋଡ଼ା ନାହିଁ।
ରାମଚନ୍ଦ୍ରଦେଵ - ଏ ଅସୁଆରମାନେ ତୁମର ଦେହରକ୍ଷୀ ତ ?
ଅମିନ - ତୁମ ଅନୁମାନ ଠିକ୍। ତଥାପି, ଯଥା ସମୟରେ ଜାଣିବ।
କ୍ରମଶଃ...
୧୮.୧.୧୯
No comments:
Post a Comment