ଶାଶୁଘରର ପରିତ୍ୟକ୍ତା ଭଙ୍ଗାରୁଜା ଘରର ଚିତ୍ର ସରଦେଈର ଆଖି ଆଗରେ ନାଚି ଯାଉଥାଏ। ମୋଗଲଗୋଳରେ କେତେବଡ଼ ଗାଁ (ମାଳକୁଦା) ଟା ନାରଖାର ହୋଇଗଲା ! ଝଡ଼, ବତାସ, ଖରା, ବର୍ଷାରେ ସେ ଘର ଏବେ କେଜାଣି ମାଟିରେ ମିଳାଇ ଯିବଣି ! ବାଇଗବା, କଣ୍ଟାସିଝୁ, ନାଗଅଇରି ଆଉ ନାଗଫେଣି ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରେ ସାତପୁରୁଷୀ ଭିଟା ହଜିଯିବଣି - ସେଇ ଗାଁକୁ ଦିନେ ସେ ପୁଆଣି ହୋଇ ଆସିଥିଲା - ନୂଆ ସଂସାର ଗଢ଼ିବା ପାଇଁ - ସାଧବ ବୋହୂ ପରି ନାଲି ଟୁକୁଟୁକୁ, ସେହିପରି ଲାଜକୁଳୀ, ଦେହରେ ନାଲି କସ୍ତା ବେଢ଼ଣ, ପାଦରେ ନାଲି ଅଳତା, ମୁଣ୍ଡରେ ଗୋଳ ସିନ୍ଦୁର, ଓଠରେ ନାଲି ପାନବୋଳ।
ଚଉଠି ରାତି ନ ପାଉଣୁ ପାଇକାଳୀ ଗାଁରେ ବାଜି ଉଠିଥିଲା ଲଢ଼େଇକୁ ବାହାରିବାପାଇଁ ଧୂମସା, ମର୍ଦ୍ଦଳ ଆଉ କାହାଳୀର ରୋଳ - ଘରେ ଘରେ ସାଜସଜରବ। ସରଦେଈର ତିନି ଦେଢ଼ଶୁର ଆଗରୁ କେତେ ଲଢ଼େଇ ଗୋଳରେ କୋଉ ଅଜଣା ଭୂଇଁରେ ପ୍ରାଣ ହରାଇଥିଲେ - ପାଇକପୁଅ ସେମାନେ, ଲଢ଼େଇରେ ମୁଣ୍ଡ ଦେବାପାଇଁ କଣ୍ଟ କରି ସେମାନେ ଯେପରି ଜନ୍ମ ହୋଇଥିଲେ - ଗୋଟିକ ପରେ ଗୋଟିଏ ତିନି ପୁଅଙ୍କୁ ହରାଇ ସରଦେଈର ଶାଶୁ ପାଗଳୀ ହୋଇଯାଇଥିଲେ - ସେଥିପାଇଁ ସାନପୁଅକୁ ଆଉ ଲଢ଼େଇକୁ ନ ଛାଡ଼ି ଆଗୁଳି ବସିଲେ। ନୂଆ ବୋହୂ ହୋଇ ଆସିଥିବା ସରଦେଈର କାନେ କାନେ ସେ କହିଥିଲେ - "ଆଲୋ ହେ ସବାଖାଇ ଝିଅ, ତୁ ଘରେ ପାଦ ନ ଦେଉଣୁ ପୁଅ ବାହାରିଲାଣି ଲଢ଼େଇକି। ଆଉ କଣ ସେ ନିଆଁଲଗା ଲଢ଼େଇରୁ ପୁଅ ଫେରିବ ? ସେ ତିନିଟା ତ ସେମିତି ଲଢ଼େଇରେ କୁଆଡ଼େ ମରିହଜି ଗଲେ ଯେ ସେମାନଙ୍କ ବେଉରା ମିଳିଲା ନାହିଁ। ଆଉ ଏ ଅଳପେଇଷିଆ ପୁଅ ଲଢ଼େଇକୁ ଯିବା ପାଇଁ ଡେଇଁଲାଣି। ମୋ ମନା ସେ ତିନିଟା ତ ମାନିଲେ ନାହିଁ। ଆଉ ଏଇଟା ମାନିବ କାହିଁକି ? ତୁ ହେଲେ ତାକୁ ଅଟକାଇ ରଖ।"
କ୍ରମଶଃ...
୨୮.୧.୧୯
No comments:
Post a Comment