ତଣ୍ଡାକିନାର ଉପରେ ରାତି ଗଭୀର ହୋଇଛି। ଜଗୁନି ତଥାପି ଫେରି ନାହିଁ। ଦୀପ ଆଲୁଅର ଛାଇ ବାହାର ପବନରେ କାନ୍ଥ ଉପରେ ନାଚି ଉଠୁଛି, ଅବଲମ୍ବନହୀନ ନିଃସଙ୍ଗତା ପରି କାନ୍ଥରେ ସେ ଦିନେ ଜଗନ୍ନାଥ, ବଳଭଦ୍ର ଆଉ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କର ଯେଉଁ ଚିତ୍ର, ଡାଉ, କଳା ଓ ହରିଡ଼ା ପ୍ରଭୃତିରେ ଆଙ୍କିଥିଲା; ସେହି ଚିତା ବେଳେବେଳେ ଦୀପ ଆଲୁଅରେ ଚେଇଁ ଉଠିଛି। ସେ ଚିତାକୁ ଦେଖି ସେ କ'ଣ ଚିନ୍ତା କରୁଛି -
ସମାଜର ଏକ ବିଚିତ୍ର ଅବୁଝାମଣାରେ ସେ ଆଜି କୁଳନାଶିନୀ, ସମାଜଚ୍ୟୁତା। ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ଦେଉଳରେ ତା'ର ପ୍ରବେଶ ନିଷିଦ୍ଧ। ମାତ୍ର ହୃଦୟର ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କୁ ତା'ଠାରୁ ବଞ୍ଚିତ କରିବ କିଏ ?
ଜଗୁନି ତ ଜିଦ୍ ଲଗାଇଥିଲା ରଥଯାତ୍ରାରେ ତାକୁ ପୁରୀ ଘେନିଯିବାପାଇଁ। ଦେଉଳ ଭିତରେ କିଏ ଚିହ୍ନିବ ତାକୁ, ବାଲୁଗାଁର ସେଇ ସରଦେଈ ବୋଲି ? କିନ୍ତୁ କେହି ନ ଚିହ୍ନନ୍ତୁ, ସେହି ଚକାଡୋଳା ଜଗନ୍ନାଥ ତ ଚିହ୍ନିବେ।
ଅନ୍ତର୍ଯ୍ୟାମୀ ସେ, ତାଙ୍କୁ କୋଉ କଥା ଅଛପା ? କିନ୍ତୁ ତା ହେଲେ ସେ କ'ଣ ବୁଝି ନ ଥିବେ ବିଧବା ହେବା ଦିନ ଠାରୁ, ବ୍ରତଚାରିଣୀ ପରି ସରଦେଈ ଯେପରି ନିଷ୍ପାପ ନିଷ୍କଳଙ୍କ ରହି ଆସିଛି - ନିଜର ଜ୍ଞାତସାରରେ ତ ସେ ଆଉ ପଠାଣ ଲସ୍କର ଦ୍ୱାରା ନିଜ ଦେହକୁ କଳୁଷିତ କରି ନ ଥିଲା।
ମନର ଚହଲା ପାଣି ଉପରେ କେତେ ଛାଇ ଅବଶ୍ୟ କେତେ ଥର ଭାସି ଉଠିଛି - କିନ୍ତୁ ମନର ଅଥଳ ଦରିଆରେ ସେ ଛାଇ ସବୁ ପୁଣି ସେମିତି ମଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚିହ୍ନ ହୋଇଯାଇଛି।
କ୍ରମଶଃ...
୩୦.୧.୧୯
No comments:
Post a Comment