ପୁଣି ଏକ ଅସୁଆର ଆସିଥିଲା। ସେ ସରଦେଈ ଠାରୁ ଦୁଧ ଆଉ ଛେନା କିଣି ମୂଲ୍ୟ ବାବଦକୁ ମୁଦିଟିଏ ବନ୍ଧା ଦେଇଥିଲା। ମୂଲ୍ୟ ଦେବାକୁ ତା' ପାଖରେ କଉଡ଼ି ନ ଥିଲା।
କିଛି ସମୟ ପରେ ପିଣ୍ଡାରେ ଜଗୁନିର ପାଟି ଶୁଭିଲା... "ଦେଈ, ଏ ଦେଈ କିଲୋ।"
ଦୁଆର ଫିଟାଇବା ପାଇଁ ସରଦେଈକୁ ତର ସହିଲା ନାହିଁ। ଜଗୁନି ଭିତରକୁ ପଶି ଆସିବା ମାତ୍ରେ ଅଣ୍ଟାରୁ ଗୋଟାଏ ଟଙ୍କା କାଢ଼ି ତଳକୁ ପକାଇ ଦେଇ କହିଲା - "ନେ, ଏ ଟଙ୍କାଟା କୋଉଠି ଲୁଚାଇ ରଖ। ଆଉରି ଟଙ୍କା ଦେବ ବୋଲି ସେ କହିଛି।"
ଟଙ୍କାଟା ନୂରଜାହାନୀ ଚାନ୍ଦି ଟଙ୍କା। ସାଧାରଣ ଘରେ ଦେଖିବାକୁ ସ୍ୱପ୍ନ। ଏ ଟଙ୍କା କ'ଣ କିଏ ଦେଲା, କାହିଁକି ଦେଲା, ମନ ଭିତରେ ଜାଗି ଉଠୁଥିବା ସବୁ ପ୍ରଶ୍ନକୁ ସରଦେଈ ନ ପଚାରୁଣୁ ଜଗୁନି ତଳେ ଖଣ୍ଡେ ମସିଣା ପକାଇ ଗଡ଼ି ପଡ଼ି ପଚାରିଲା - "ଦେଈ, ସେ ଘୋଡ଼ାଟା କାହାର କିଲୋ ?
ସରଦେଈ କୁଣ୍ଠିତ କଣ୍ଠରେ ଉତ୍ତର ଦେଲା - "କିଏ ଜଣେ ଅସୁଆର ସଞ୍ଜ ପହରୁ ଆସି ସେଇ ଚଟି ଘରେ ରାତିଟା ପାଇଁ ରହିଚି, ତୁ ତ କୁଆଡ଼େ ଗଲୁ। ମୁଁ ନୟାନ୍ତ ହୋଇଗଲିଣି।"
ଜଗୁନି କହିଲା - "ତାହେଲେ ସେ ମୋତେ ଠିକ କହୁଥିଲା।"
ଜଗୁନିର ପ୍ରହେଳିକାପୂର୍ଣ୍ଣ କଥାରେ ସରଦେଈ ବିସ୍ମିତ ହୋଇ ପଚାରିଲା - "କିଏ କହୁଥିଲା ?"
ଜଗୁନି - "ମୋତେ ଥରେ ଯୋଉ ଖୋର୍ଦ୍ଧା ରାଜା ପାଖକୁ ଚିଟାଉ ଦେଇ ପଠାଇ ନ ଥିଲୁ; ଏ ଅସୁଆର ହେଉଛି ସେଇ ଖୋର୍ଦ୍ଧା ରାଜାର ପୁଅ। ବାପ ବିପକ୍ଷରେ ଲଢ଼ିବା ପାଇଁ ବାଣପୁରରୁ ପୁରୀ ଯାଉଛି।"
ସରଦେଈ - "ବାପ ପୁଅ ଲଢ଼େଇ ? ତୁ ଏ ସବୁ ଜାଣିଲୁ କୋଉଠୁ ? ତତେ କିଏ କହିଲା ?"
କ୍ରମଶଃ...
୩୧.୧.୧୯
No comments:
Post a Comment