ଡେଙ୍ଗା ଡେଙ୍ଗା ଗଛ ସେକରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଇଁଲେଣି। ପୂର୍ବ ଆକାଶରେ ଲଦାଲଦି ମେଘରେ ସତେ କି ନିଆଁ ଲାଗିଛି। ଖାଲି ଓଦା ଘାସ, କେତେଗୁଡ଼ିଏ ଗଛବୁରୁଛ, ଠା ଠା ହୋଇ କୁଦଗୁଡ଼ିଏ, ଚଢ଼େଇ, ପ୍ରଜାପତି, ପୋକଜୋକ, ମଣିଷ ସେ ଏକୁଟିଆ। ଛବିର ଆଖିରେ ନୂଆ ଆଲୁଅ। ସେ ଏକର ସେକର ବୁଲୁଛି। ସମୟର ଚେତନା ନାହିଁ। ସେ ଭାବୁଛି ଏଠିକାର ଏଇ ଉଦ୍ଭିଦ ଓ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ଗହଣରେ ମୁଁ ଜଣେ ମାତ୍ର ମଣିଷର ପ୍ରତିନିଧି।
ବାଙ୍ଗର ହୋଇ ଖଜୁରୀ ଗଛଟି, ଦେହଯାକ ଖୋଳପାମୟ, ପ୍ରତି ପତ୍ର ଆଗରେ ମୁନିଆଁ କଣ୍ଟା। ଘଞ୍ଚ ହୋଇ ଚାରି କରକୁ ବାହୁଙ୍ଗା ମେଲିଛି। ଆଉ ଟିକେ ଛାଡ଼ିକି ସେ ବଙ୍କା ତାଳଗଛ, ଦୁଇ ବାଙ୍କ ଥିଲେ ବି ଉପରକୁ ସଳଖ, ସୁନେଲି କାଳିଚା ତାଳ ଖୁନ୍ଦି ହୋଇଛି, ବସିଛନ୍ତି ପଲେ ବଣି। କିଆ ବୁଦାରେ ଫୁଲ ଫୁଟିଛି। ଗୋଟିକିଆ କାପ୍ତାଟିଏ ତଳେ ବୁଲୁଛି। ଆମ୍ବଗଛରେ ଘଞ୍ଚହୋଇ ମାଳତୀ ଲଟେଇଛି, ତଳେ ଗଦାହୋଇଛି ଫୁଲ। କୁଞ୍ଜଲତା ଡଙ୍କ ମାଡ଼ି ଯାଇଛି, କି ସୁନ୍ଦର ଦିଶୁଛି ଗୋଟିଗୋଟିକା ନାଲିଫୁଲ, ନାନାଜାତି ଫୁଲ ଆଉ ପତ୍ରରେ ସତେ ଯେମିତି ଅରମା ଛୁଆଣି ହୋଇଛି। କଜଳପାତୀ ଉଡ଼ାଉଡ଼ି ହେଉଛନ୍ତି। ଶୂନ୍ୟେ ଶୂନ୍ୟେ ସୁନାର ଗାର ଟାଣି ଟାଣି ହଳଦୀବସନ୍ତ ଯୋଡ଼ିଏ ଏପାଖରୁ ସେପାଖ ସେପାଖରୁ ଏପାଖ ଉଡ଼ାଉଡ଼ି ହେଉଛନ୍ତି। ଟିକିଟିକି ହୋଇ ନାନା ବର୍ଣ୍ଣର ନିଆଁ ପରି ଉଡୁଛନ୍ତି ଜାତି ଜାତି ପ୍ରଜାପତି। କେଉଁଠି କୁମ୍ଭାଟିଆ ବୋବାଉଛି। ଏତେ ଜାତିର ଏକାପ୍ରକାର ଏକାଠି ଅଛନ୍ତି। ଏକାଠି ନାନା ବର୍ଣ୍ଣର ଫୁଲ, ନାନା ଗଛ, ନାନା ଚଢ଼େଇ। ଏକାଧାରାରେ ନାନା ସୂଅ, ଏକା ଛବିରେ ନାନା ରୂପ। ଟଣାଓଟରା, ଛଡ଼ାଛଡ଼ି କରୁଥିବା ମଣିଷ ଏ ସୃଷ୍ଟିରେ ସୁନ୍ଦର କି ଅସୁନ୍ଦର ?
ମିଶିପାରିଲେ ସୁନ୍ଦର, ଶରଧା କରିପାରିଲେ ସୁନ୍ଦର, ନ ହେଲେ ଏ ମେଳଣ ଭିତରେ ସେ ଅଚେତ, କୁତ୍ସିତ, ସେ କାହାରି ନୁହେଁ।
ଛବି ପୁଣି ଚିଆଁ ପରିସ୍ଥିତିକୁ ଲେଉଟି ଆସିଲା। ବଢ଼ି ଆସିଛି। ଚେତନାରେ ଖେଳିଗଲା ଦିଗନ୍ତଛୁଆଁ ଗୋଳିପାଣିର ପ୍ରଳୟ ସମୁଦ୍ର।
ବୋଉ କ'ଣ କରୁଥିବ ? କ'ଣ ଭାବୁଥିବ ??
ସେ ତରତର ହୋଇ ଫେରିଗଲା ଗହଳିକୁ। ରବି ଆସି ନାହିଁ। ବାପା ଅଛନ୍ତି, ଅନ୍ୟମାନେ ଅଛନ୍ତି।
"ଆ ଯିବା ପରା ଝିଅ !" ବାପା କହିଲେ।
୨୩.୫.୧୯
No comments:
Post a Comment