ଡଙ୍ଗା ମରାମତି ସରିଛି। ସେହି ଡଙ୍ଗାରେ ଠିଆ ହୋଇଛି ରବି। ସେ ଅପେକ୍ଷା କରିଛି ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ। ସମସ୍ତେ ଆସିବା ପରେ ସେ କହିଲା, "ଆପଣମାନଙ୍କୁ ଧୋବେଇ ଭାଇ ସେ ଡଙ୍ଗାରେ ନେଇ ପାଟେଳୀ ଗାଆଁରେ ଛାଡ଼ିଦେବେ।"
ଛବି କହିଲା, "ଆମେମାନେ କିଛି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆସିବୁ କି ନାହିଁ ?
ଧୋବେଇ ମିଶ୍ର - "ଆପଣା ଗାଁରେ ତ ବଢ଼ି। ସେଇଠି ଆପଣଙ୍କ କାମ।"
ସିନ୍ଧୁ ଚୌଧୁରୀ - ଲୋକେ କେମିତି ଓଦାରୁ ଶୁଖିଲାକୁ ଅଣା ହେବେ, ଥଇଥାନ ହେବେ, ଖାଇବେ ପିଇବେ, ରହିବେ, ବଢ଼ି ଛାଡ଼ିଗଲେ ପୁଣି ଯେମିତି ଚାଳ ଟେକା ହେବ, ସର୍ବସ୍ବ ଯାଇଛି, ସେଥିକି ସାହାଯ୍ୟ କଲେ ସିନା ଯିବା। ଅନ୍ୟଥା ଖାଲି ଦେଖଣାହାରି ହୋଇ ଗଲେ କି ଲାଭ ? ଏଇ ବିପତ୍ତି ସମୟରେ ସେମାନଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟରେ ଲାଗିଲେ ସିନା ହେବ।
ଧୋବେଇ ମିଶ୍ର - ଆପଣଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଥିଲେ ସବୁ କାମ ଠିକ୍ ହୋଇଯିବ।
ସଦା ଗୋଛାୟତ - "ସତ କଥା। ମନ ଥିଲେ ଉପାୟ ଆସେ। ଖାଇବା ଭାତରୁ, ପିନ୍ଧା ଲୁଗାରୁ, ପୁଞ୍ଜିରୁ ପାଣ୍ଠିରୁ କାଢ଼ି ଭାଗ ଦେଇ ହୁଏ। ନିଜର ସାମଗ୍ରୀରେ ସମସ୍ତ ବିପନ୍ନଙ୍କ କଷ୍ଟ ଦୂର ନ ହେଲେ ପାଖ ଆଖରୁ ସଂଗ୍ରହ କରିବାକୁ ହେବ। ସେଥିରେ କି ଲାଜ ! ଆମରି ଭାଇ ବନ୍ଧୁ ତ ସେମାନେ।"
ସିନ୍ଧୁ ଚୌଧୁରୀ - "ସେଇ ହେଲା ଆଗ କାମ। ଆଶୀର୍ବାଦ କରୁଛି, ସମସ୍ତେ ସେଇ ସେବା କାମରେ ଲାଗିଯାଅ।"
ଦୁଇ ନାହା ଦୁଇ ପଟେ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କରିଛି। ଦୁଇ ଦଳ ପରସ୍ପରକୁ ଅନାଅନି ହୋଇ ଠିଆ ହୋଇଛନ୍ତି। କିଛି ସମୟ ପରେ ରବିର ଡଙ୍ଗା ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲା। ଛବି ସେହି ଆଡ଼କୁ ଅନାଇଁ ରହିଛି।
ବଡ଼ ବଡ଼ ଆଖି ଫାଡ଼ି ଫାଡ଼ି ରୋହି ଆଉ ଦୁଲ ସେହି ପାଣିକି ଅନାଇଁଛନ୍ତି, ଅଙ୍ଗେ ନିଭେଇଥିବା ସେହି ବିଭୀଷିକା ପୁଣି ସତେ କି ଆଖି ଆଗରେ ଦିଶି ଦିଶି ଯାଉଛି।
ଭୟଙ୍କର ବଢ଼ି ପାଣିରେ ଡଙ୍ଗା ସିଅର କାଟି ଚାଲି ଯାଉଛି। ଚାରିଆଡ଼େ ଚହଳ, ଏ କି ବଢ଼ି ଆସିଛି ! ଶହ ଶହ ଘାଇ ଭାଙ୍ଗିଛି। ଶହ ଶହ ଗାଁ ମୂଳପୋଛ ହୋଇଛି। ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଲୋକଙ୍କ ଘର, ବାରି, ଗୋରୁ, ଛେଳି, ଜୀବନଯାକର ସଞ୍ଚୟ ସବୁ ଭାସି ଯାଇଛି। ଶହ ଶହ ଶବ ଏଠି ସେଠି ଲାଗି ଥିବାର ଦେଖା ଯାଇଛି। କେତେ ଲୋକଙ୍କର ଏବେ ବି ପତ୍ତା ମିଳୁ ନାହିଁ। ପାହାଡ଼ ଉପରେ, ଢିପରେ, ନଈ ବନ୍ଧରେ ଜନ୍ଦା ପିମ୍ପୁଡ଼ି ପରି ମଣିଷ, ଗୋରୁଗାଈ ଖୁନ୍ଦି ହୋଇ ରହିଛନ୍ତି। ବର୍ଷା ବାଡ଼ଉଛି, ପିଇବାକୁ ଗୋଳିପାଣି, ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଚାଳ ନାହିଁ, ସେମିତି ସେମାନେ ରହିଲେଣି ପାଞ୍ଚ ଦିନ। ରେଳ ପୋଲ ଭାଙ୍ଗିଛି, ରେଲ୍ ଗାଡ଼ି ବନ୍ଦ। ଗାଈ ଗୋରୁଙ୍କ ଶବ ସଢ଼ି ସଢ଼ି ଯେଉଁ ଦୁର୍ଗନ୍ଧ କରୁଛି କୋଶ କୋଶ ଯାକେ ନିଃଶ୍ବାସ ନେଇ ହେଉ ନାହିଁ। ଶବ ଅବଶ୍ୟ ବିଲୁଆ ଖାଇ ଯାଆନ୍ତେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ତ ସବୁ ମରିକି ଭାସୁଛନ୍ତି। ପ୍ରକାଣ୍ଡ ପ୍ରକାଣ୍ଡ ଗଛମାନ ଭାସି ଯାଇଛି। ଯେଉଁ ଗାଁରେ ଜାକିଜୁକି ହୋଇ ଘରମାନ ଠିଆ ହୋଇଥିଲା, ସେଠି ଗଣ୍ଡ ହୋଇ ଅକାତ ପାଣି। ଯେଉଁ ସବୁ ଗାଁ ତା ଇତିହାସରେ କେବେ ନଈବଢ଼ି ଦେଖି ନ ଥିଲା, ବଢ଼ି ଦାଉରେ ସେ ସବୁ ଗାଁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛି।
୨୪.୫.୧୯
No comments:
Post a Comment