*ଏମିତି ଭାବିଲେ ଘର ଭାଙ୍ଗେ*

ଜମ୍ବୁ ବେହେରା କହିଲା, "ହେଇ ଯେଉଁ ଆଲୁଅଗୁଡ଼ାକ ପାଖକୁ ପାଖ ଦିଶୁଛି ସେହି ପାଟେଳି ଗାଁ। ଚାହୁଁ ଚାହୁଁ ଡଙ୍ଗା ମୋଡ଼ ବୁଲି ବାଙ୍କରେ ବାହାରିଗଲା।

ଏଡ଼େ ଭୟଙ୍କର ବଢ଼ିଟା ଆସିଥିଲା ଯେ  ଭାଙ୍ଗିବାକୁ ନୁହେଁ ଯୋଡ଼ିବାକୁ ଆଉ ଗଢ଼ିବାକୁ।

ଉଦୁଉଦିଆ ଦ୍ବିପ୍ରହରେ ବନ୍ଧ ଉପରେ ବସି ରୋହି ନାଥ ନୂଆ ବସ୍ତି ଆଡ଼କୁ ଅନାଇଁ ଥାଏ ଆଉ ଭାବୁଥାଏ। ଡାଳି ଡାଳି ହୋଇ ଘଞ୍ଚ ଅରଖ ବୁଦା ଚେକାମାଡ଼ି ବସିଛି, ଫିକା ବାଇଗଣି ଫୁଲ ଖୁନ୍ଦି ହୋଇଛି। କତିରେ ଗୋଟିଏ ଲମ୍ବା ଗଇଁତି ପଡ଼ିଛି। ଅରଖ ଗଛ ଉପରେ ହଳଦିଆ ପ୍ରଜାପତି ଓ ଲମ୍ଵ ଲମ୍ବ ଭଅଁର ବସିଛନ୍ତି।

ରୋହି ନାଥ ଗଇଁତି ଟେକିଧରି ଠିଆ ହେଲା। ମନରେ ଦୋ ଦୋ ପାଞ୍ଚ ଆସୁଛି, ସିଏ ଯିବ କି ନାହିଁ। ତା ଡାହାଣ ପାଦରେ ଖେଣ୍ଟା ବାଜି ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ଘା ହୋଇଛି, ପାଦ ଦରଜ, ଚାଲିଲେ କାଟୁଛି। ଏ ଓଳି ପୁଣି ସେହି ପୋଖରୀ ଖୋଳା କାମ। ସେ ଯାଉ ନ ଯାଉ ତା ଘରେ ଆସି ଡାଲି ଚାଉଳ ପରିବା ଲୁଣ ତେଲ କରି ସଞ୍ଚାଟିଏ ଆସି ଥୁଆ ହେବ, ଏମିତି ଚାଲି ଆସିଲାଣି ଅନେକ ଦିନ ହେବ, କାମ କଲେ ଖାଇବାକୁ ମିଳିବ, କାମ ନ କଲେ ବି। ସେଥିପାଇଁ ତ ମାଡ଼ିପଡ଼େ। କାମ ନ କରି ସେ ଭୋଜନ ବଜେଇବ କେମିତି ? ଦଶ ଜଣଙ୍କ ଧନ, ଏକା ତାହାରି ବୋଲି ନୁହେଁ। ସତେ କି ଶିବ ନିର୍ମାଲ୍ୟ, ଠକିଲେ ସେ ହଜମ ହେବ କେମିତି ? ଠକିବା ଅବା କାହାକୁ ? କିଏ ସାଆନ୍ତ, କିଏ ମୂଲିଆ ? ଧନ ବଢ଼ିଲେ ସେଥିରେ ଦଶ ଜଣଙ୍କର ଉପକାର। ତିନିମାଣିଆଁ ପୋଖରୀଟା ବରଷା ଆଗରୁ ଖୋଳି ପାରିଲେ ତା ଭିତରେ ଗୋବର କୁଢ଼େଇ ତା ଉପରେ ହଳ କରି ପହିଲି ଅସରାରେ ସେଥିରେ ପାଣି ପଶିଲେ ମାଛ ଯାଆଁଳ ଛଡ଼ା ହେବ। ଯୋଡ଼ାଏ ବର୍ଷରେ ମାଛ ବଡ଼ ବଡ଼ ହୋଇଯାଇଥିବେ। ତା ପରେ ସମସ୍ତିଙ୍କ ପତରରେ ସେଥିରୁ ଆସି ମାଛ ପଡ଼ିବ ତ ! ଅବଶ୍ୟ ନଈରୁ କିଛି ଆସୁଛି, ସେ ସବୁଦିନେ ନୁହେଁ କି ମନଲାଖି ନୁହେଁ, ସାମାନ୍ୟ ପରିମାଣରେ ଚୂନି ମାଛ କି ପୋହଳା କି ଜହ୍ଲା।

ସେମିତି ଆହୁରି କିଛି ତୋଟା ଲଗାଇବା କାମ। ଯାହା ଅଳ୍ପ ଆମ୍ବଗଛ ଥିଲା ସେ ସେହି ବଢ଼ିରେ ଯାଇଛି, ଗଲା ବର୍ଷଠୁଁ ତୋଟା କାମ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଛି। ନାନା ଜାତି ଗଛ ଲଗାଯାଇଛି। ଏ ବର୍ଷ ଆହୁରି ଅନେକ ଲାଗିବ।

ବାଲିପଟାଳି ସାରା ଏ ବର୍ଷ ଝାଉଁ ଲାଗିବ। ବାଡ଼ ବୁଜା, ଘର ତୋଳା, ନାନା କାମ, ମୁହୂର୍ତ୍ତେ ଫୁରୁସତ ନାହିଁ। ଭାବୁ ଭାବୁ ସେ ବନ୍ଧେ ବନ୍ଧେ ଚାଲିଲା। ସେହି ସବୁ ଯୁକ୍ତି ସେ ଦୁଲ ଆଗରେ କହିଥିଲା -

"ଏତେ କାମ ଛାଡ଼ି ଘରେ ମାଣ୍ଟେଇଲେ କୋଠପ୍ରତି ବେଇମାନି ହେବ, ଦ୍ରୋହ ହେବ, ପାପ ହେବ, କୋଠର ଆୟ କମିବ, ସମସ୍ତିଙ୍କ ଉପରେ କ୍ଷତିର ପରିଣାମ ପଡ଼ିବ।"

ଦୁଲ କହିଲା - "ଏକା ତେମେ ଜଣେ ଓଳିଏ ନ ଗଲେ ଏତେ କ୍ଷତି ହୋଇଯିବ ? ଆଉ କ'ଣ କେହି ନାହାନ୍ତି ??
ତେମେ ଏକୁଟିଆ ସବୁ ମୁଣ୍ଡେଇ ଧରିଛ ???

ରୋହି ନାଥ - "ଏମିତି ଭାବିଲେ ଘର ଭାଙ୍ଗେ। ସମସ୍ତେ ଏଇଆ କହି ଘରେ ବସିଲେ କୋଠ କାମ କେମିତି ଚାଲିବ ?"

୨୬.୫.୧୯