*ଚୌକିଦାରକୁ ଚୋର କଲା କିଏ ?*

ରୋହିନାଥ କହିଲା, ଏ ଦୁନିଆଁଯାକ ଏଇ କାରବାର, ଧନ ବଢୁଛି, କଳକାରଖାନା କୋଠାବାଡ଼ି ସବୁ ବଢ଼ି ବଢ଼ି ଯାଉଚି, ହେଲେ ମନ ଭିତରେ କାହାଠି କାହାରି ସ୍ନେହ ନାହିଁ, ଓଲଟି ଜଗତ ଧ୍ୱଂସ କରିବା ପାଇଁ ବିଷ ଓ ଵମ୍ ତିଆରି ଚାଲିଛି।"

ବିପିନ - "ତମ ଆମ ମାଇପେ ଯେତେ ପଣ କୁକୁଡ଼ା ଖାଇଲେ ବି ଶହେ ବରଷ ଗଲେ ସୁଦ୍ଧା ଗୋଟେ ବାଣ କି ବିଷ ତିଆରି କରି ପାରିବେ ନାହିଁ। ସେ ଭୟ କରନି।"

ସତୁରା - "ମାଇପେ କ'ଣ ବମ୍ ଭିଡ଼ନ୍ତେ କି ? ଭିଡ଼ିବେ ତାଙ୍କ ପିଲାଏ। ତେଣ ରାଇଜରେ ଯେମିତି ହଇଚି ଏଣ ରାଇଜରେ ସେଇଆ ହବ। ମା ଭଉଣୀଙ୍କ ହୃଦୟରେ ସେନେହ ଦୟା ଥିଲେ ସିନା ସେମାନେ ଜଗତପାଳେଣୀ ହେବେ। ସେମାନେ ଯଦି କୁକୁଡ଼ା ପାଳି ତା ଡିମ୍ବ ଛଡ଼େଇ ନଉଥିବେ, ତାକୁ ହାଣି ଖାଉଥିବେ, କେତବେଳେ ସେ ହୃଦ ଭିତର ତ କ୍ରୁର ହୋଇଯିବ, ପଥର ହୋଇଯିବ, ସେମାନେ ଏ ସଂସାରକୁ କ'ଣ ପାଳିବେ ?"

କୁନି ମଳିକ - "ଖାଲି ଆପଣା ପିଲାଙ୍କୁ ପାଳିବେ ।"

ରଘୁନାଥ - "ବାପା ମାଆ ଯେମିତିକା, ପିଲାମାନେ ବି ସେମିତିକା ହେବେ। ସେ ପିଲାମାନେ ଯେବେ ବଡ଼ ହେବେ କେବଳ ନିଜ ପିଲାଙ୍କୁ ପାଳିବେ, ଆଉ କାହାକୁ ଅନେଇବେ ନାହିଁ। ଭାଇ ଭାଇ ଭିନେ ହେବେ, ଘର ଭାଙ୍ଗିବ, କଳି ଗୋଳ ବଢ଼ିବ। ଏହା ସ୍ୱାର୍ଥ ଶିଖାଇବ, ହିଂସା ଶିଖାଇବ। ଦେହଟାକୁ ଖାଲି ପୁଷ୍ଟ କଲେ କ'ଣ ହେଲା ମନଟାକୁ ତ ବିଗାଡ଼ି ଦେବ।"

ସତୁରା - "ସେଇଆ ସେଇଆ, ନ ହେଲେ ପାଟିରେ ତ ଯାହା ପକେଇଦେଲେ ପେଟକୁ ଯିବ। ଆଇଁଷ ନିରାମିଷ ପାଟି ବୁଝିବ ନା ପେଟ ବୁଝିବ, ବୁଝିବ ମନ।"

ବିପିନ - "ରଖ ମ ସେ ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନ। ଧନ କେମିତି ବଢ଼ିବ, ବଳ କେମିତି ବଢ଼ିବ, ରୋଗ କେମିତି ନ ହବ, ସେତିକି ଚିନ୍ତା କର।"

ରୋହିନାଥ - "ଯାହା ତ ଆମେ ହିତ ମଣିଲୁ ସେୟା କହିଲୁ। ଆମେ କ'ଣ ଆପଣଙ୍କ ପରି ବଡ଼ ମଣିଷ ? ଏବେ ଖାଲି ଆପଣ କହିବେ ଆମେ ଶୁଣିବୁ।"

ବିପିନ - ହୋଉ ଆଜି କୁକୁଡ଼ା କଥା ଏତିକି ଥାଉ। ଏମିତି ପରିସ୍ଥିତି ଆମେ ସବୁ ଉନ୍ନୟନ କର୍ମୀମାନେ ସୃଷ୍ଟି କରିସାରିଲୁଣି ଯେ ତୁମର ଇଚ୍ଛା ନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ସବୁ ଏଇ କାମ କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେବ। ହୋଉ, ଆଜି ଖାଲି ଗୋଟେ ପଞ୍ଚାୟତ ପ୍ରତିନିଧି ବାଛ।"

ସତୁରା - "ଆମେ ତ କିଛି ପାଠଶାଠ ପଢ଼ି ନାହୁଁ, କିନ୍ତୁ ଗୋଟେ ପରିବାର ପରି ଆମେ ଏଇ କୋଠରେ ଚଳୁଛୁ। ଏ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆମର କିଛି ଅଖଞ୍ଜ ହୋଇ ନାହିଁ। ସମସ୍ତିଙ୍କର ଗୋଟିଏ ମତ।"

ଟଙ୍କବାବୁ - "ଅଶିକ୍ଷିତ ରହିଲେ ପଞ୍ଚାୟତର ପ୍ରଗତି ହବ କେମିତି? ଆଇନ ଅନୁଯାୟୀ ଏହାର ଦାୟିତ୍ୱ ନେବ କିଏ ?"

ବହୁତ ବଡ଼ ପାଟିରେ ଆବାଜ ଆସିଲା, "ଆମେ ସମସ୍ତେ।"

ବିପିନ - ଆରେ ବାବୁ, ସରକାର କିଛି ସାହାଯ୍ୟ ପଠାଇଲେ ଦସକତ କରିବ କିଏ ?

ସଦା ଗୋଛାୟତ - "ଆମ ହାତ ଗୋଡ଼ ଚଳୁଛି। ଆମର ଏବେ ସରକାରୀ ସାହାଯ୍ୟ ଦରକାର ନାହିଁ।"

ବିପିନ - "ସରକାର ବହୁତ ସାହାଯ୍ୟ ଦେଉଛନ୍ତି। ତୁମକୁ ଆଉ ବେଶୀ କଷ୍ଟ ସହିବାକୁ ପଡ଼ିବ ନାହିଁ।"

ରଘୁନାଥ - "ଆମର ଗାଁ ପାଇଁ ଯାହା ଦରକାର ସେଥିରେ ସିନା ସରକାର ସହଯୋଗ କଲେ ଆମ ଗାଁର ଉନ୍ନତି ହେବ। ସରକାର ଅନୁସାରେ ଆମେ କାହିଁକି ଚିକେନ୍ ଚାଷ କରିବୁ ? ତା ପରେ ଆମେ ଜାଣିଛୁ - ମାଗି ଆଣିଲା କାଣ୍ଡ କିଛି କାମରେ ଲାଗେ ନାହିଁ।"

ବିପିନ ରାଗିକରି କହିଲା, "କାଳି ଗାଈର ଭିନେ ଗୋଠ। ମୁଁ ରାଇଜ ସାରା ସବୁଠି ଟଙ୍କା ବାଣ୍ଟି ବାଣ୍ଟି ଆସିଲିଣି। ତୁମ ଗାଁ ଲୋକ ବହୁତ ଚାଲାକ। ହୋଉ ଟଙ୍କା ନ ନିଅ। ଅନ୍ଧାରରେ ରୁହ।"

ଗାଁର ଲୋକ ତଥାକଥିତ ଇଂରେଜୀ ପଦ୍ଧତି ପାଠ ପଢ଼ି ନ ଥିଲେ ବି ସ୍ୱାଭିମାନୀ ଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ବଡ଼ ବାବୁ ମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ମାଗିଖିଆର ପାଠ ପଢ଼ାଇବାକୁ ଯୋଜନାବଦ୍ଧ ଭାବେ ଯାଉଥିଲେ। ଯାହା ମାଟିକୁ, ପାଣିକୁ ଦୂଷିତ କରେ, ତାକୁ ହିଁ କ୍ଷଣିକ ସୁଖର କ୍ଷଣିକ ଲାଭର ପ୍ରୟୋଗ ମାଧ୍ୟମରେ ଉପକାର ବୋଲି ବୁଝାଇବାରେ ସଫଳ ହେଉଥିଲେ।

ତଥାପି ବିପିନର କଥାକୁ କିଛି ସମୟ ଭାବି, ସତୁରା କହିଲା, "ପୋଲା ଟଙ୍କା ସବୁ ଅନର୍ଥର ମୂଳ। ଲୋକେ ଅଳସୁଆ ହେବେ, ହାତଗୋଡ଼ ଟେକି ଆଁ କରି ବସିଥିବେ, କେତେବେଳେ ବାବୁମାନେ ଉପରୁ ଝଡ଼େଇଲେ କାମ ହେବ, ଆପଣା ଆପଣା ଭିତରେ ବାଦ ଛେଦ ଦେଖାହେବ, ନିଜଦେଇ କଣ କରିହେବ ସେ କଥା କେହି ପରଖିବେ ନାହିଁ। ଆଉ ଗୋଟିଏ କଥା ବାବୁ, ଯେଉଁ ଟିକକ ପାଇବା ପାଇଁ ପରିଶ୍ରମ କରିବାକୁ ପଡ଼ିଲା ନାହିଁ, ତାର ଅସଲ ମୂଲ କେତେ, ତାକୁ କେମିତି ଗଣ୍ଠିଧନ କରି ସେ ସାଇତିବ, କେମିତି ଏଥିରୁ ଅଧିକ କରିହେବ ଏ କଥା ଲୋକ କାହିଁକି ବିଚାର କରିବ, ଆପଣା ହୃଦରୁ ବିଚାର ନ ବାହାରିଲେ, ଯେତେବେଳେ ଅଭାବ ପଡ଼ିବ, ସେ ଏଇ ସରକାରୀ ବାବୁ ମାନଙ୍କ ଜିନିଷ ଚୋରି କରିବାକୁ ଯେ ପଛାଇବ ନାହିଁ କିଏ କହିବ ? କାରଣ ଏଇ ବାବୁମାନେ ତାକୁ ବୁଝାଇଥିବେ, ସରକାର ପାଖରେ ବହୁତ ଅଛି, ପଚୁଛି, ସେତେବେଳେ କେତେ ଜଗୁଆଳ ରଖିବ ହୋ ? ତେମେ ତ ଚୌକିଦାରକୁ ଚୋର ବୁଦ୍ଧି ଶିଖାଉଛ।

୨୯-୩୦.୫.୧୯