ଦୁଲ କଥା ନ ମାନି ସେ (ରୋହି ନାଥ) କାମକୁ ବାହାରି ପଡ଼ିଲା। କିନ୍ତୁ ପାଦ ସେମିତି ଧକ୍ ଧକ୍ ହେଉଥାଏ। ତା ମନ କହୁଥିଲା ଏଇ ଓଳିଟା ରହିଯିବ କି ! କିନ୍ତୁ ପୁଣି ସେ ଆପଣାକୁ ଆପେ ଦମ୍ଭ ଦେଇ ଆଗେଇ ଚାଲିଲା। କାରଣ ସେଠି ଯେତେ ସବୁ କାମରେ ଲାଗିଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ଧଣ୍ଡା ତୁଳସୀ ଧରି ନିୟମ କରିଥିଲେ ଯେ ବିଛଣାରେ ପଡ଼ିବା ଭଳି ରୋଗ ନ ହେବା ଯାକେ କେହି କାମ ମାରା କରିବେ ନାହିଁ।
ଉଦୁଉଦିଆ ଖରାରେ କାନ୍ଧରେ ଗଇଁତି ବୋହି ଖଣ୍ଡିଆ ଗୋଡ଼କୁ ଘୋଷାରି ଘୋଷାରି ପେଙ୍ଗେଇ ପେଙ୍ଗେଇ ଚାଲିଲା ବେଳେ ତା ମନରେ ପୁଲକ ଓ ଉତ୍ସାହ ବହକି ଉଠୁଛି। କାହିଁ ଆଗେ ଏତେ ଏତେ ବର୍ଷ ସେ କଳ ପରି ଆପଣା କାମ କରି କରି ହିଁ ଜୀବନ ବିତେଇ ଦେଇଛି; ସୁଖ ପାଇଛି, କିନ୍ତୁ ଏ ଉଛୁଳା ଆନନ୍ଦ ପାଇ ନାହିଁ।
ରାମନଅମୀ କି ରାହାସ କି ଝୁଲଣ କି ଭାଗବତ ସପ୍ତା ଏ ସବୁ କାମରେ ରୋହି ନାଥ ଥାଏ ସବୁଠୁ ଆଗରେ। ସେ ଚାହୁଁଥାଏ ଏଇ କାମ ସବୁଦିନ ଲାଗି ରହନ୍ତା କି ! ଯାହାହେଉ ଏବେ ଭଙ୍ଗା ଗାଁକୁ ଗଢ଼ିବା ପାଇଁ ସବୁଦିନିଆ କାମ ଆସିଯାଇଛି। କାମର ମେଳା ଲାଗିଛି।
ବନ୍ଧ ତଳେ ପାଖ ପାଖ ହୋଇ ଯୋଡ଼ିଏ ବସ୍ତି ଥିଲା - ଯୋଗୀସାହି ଓ ପାଣସାହି। କେତେ ହିଂସାବାଦ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଏ ନଈ ବଢ଼ିରେ ଯୋଗୀସାହି ଗଲା, ପାଣସାହି ଗଲା, କ୍ଷେତ ବାଡ଼ି ଘର ତୋଟା ସବୁ ଚାଲିଯାଇ ରହିଲା କେଉଁଠି ଖାଇ କେଉଁଠି ବାଲିପଟା, ସବୁ ଏକାକାର।
ବିପଦର ବନ୍ଧୁ ହିଁ ପ୍ରକୃତ ବନ୍ଧୁ। ନାଗ ମୁଣ୍ଡକଟା ସୂଅକୁ ନ ଡରି ମଣିଷଙ୍କ ଉପକାର କରିବାକୁ ତୁରନ୍ତ ଆସି ସେତେବେଳେ ପହଁଚିଥିଲେ ଫୁଲଶରାବାସୀ, ତା ପରେ ଅନ୍ୟମାନେ। ବଜ୍ରେଶ୍ୱରଙ୍କ ଢିପରେ ସେହି ଦିନଟା ଆଦୌ ପାସୋରି ହେବ ନାହିଁ।
ସେମାନେ ଆସିବା ପୂର୍ବରୁ ଆମ ଗାଁ(ପାଟେଳି ଗାଁ)ର ଝିଅ ଛବି କାମରେ ଲାଗିଯାଇଥିଲା। ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ସେ ଝିଅଟି, ଏବେ ବି ତ ସେ ଏଇ ଗାଁର ଜୀବନ-ପ୍ରାଣ, ଅନ୍ଧାର ବାଟରେ ସେହି ତ ଆଲୁଅ, ଧନ୍ୟ କହିବ ତାକୁ। ତାରି ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଆଉ କେତେ ବୋହୂ ଝିଅ ଏକାଠି ବାହାରି ପଡ଼ିଥିଲେ, ତାଙ୍କ ପଛେ ପଛେ ନିଜେ ତାର ବାପା ସିନ୍ଧୁ ଚୌଧୁରୀ, ଗାଁର ଆହୁରି କିଛି - କି ଯୁବକ କି ବୃଦ୍ଧ।
ଫୁଲଶରା ଓ ପାଟେଳି ଗାଁକୁ ମିଶେଇ ଦେଇଥିଲା ବଢ଼ି। ତହିଁରୁ ଉପୁଜିଥିଲା ନୂଆ ସମାଜ। ସମସ୍ତେ କୋଠରେ ଚଳିବେ, ପାଣ ନାହିଁ, ଯୋଗୀ ନାହିଁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ନାହିଁ, କରଣ ନାହିଁ। ସମସ୍ତେ କୋଠର, କୋଠ ସମସ୍ତିଙ୍କର।
ଦୂରରୁ ପାଟି ଶୁଭୁଛି, କୁହାଟ ଶୁଭୁଛି, ସେଇଠି ସେମାନେ କାମ କରୁଛନ୍ତି। ରୋହିନାଥର ମନଟା ଚାଉଁ କଲା। ଗୋଡ଼ ବଥା ପାସୋରି ଗଲା। ସେ ବି କୁହାଟ ଛାଡ଼ିଲା। ତା ପାଦର ଗତି ତେଜିଲା।
ମନରେ ପ୍ରବଳ ଉତ୍ସାହ, ବିପୁଳ ଆଶା। ତାକୁ ଲାଗୁଛି - ଗଢ଼ିବାକୁ ତା'ର ଜନ୍ମ, ସେ ଗଢ଼ିବ, ଗଢ଼ିବ, ସାଙ୍ଗରେ ଆଉ ଦଶ ଜଣଙ୍କ ଶ୍ରମରେ ଶ୍ରମ ମିଶାଇଦେଇ ଦେହରେ ଶକ୍ତି ଥିବାଯାକେ ସେ ଗଢ଼ି ଚାଲିଥିବ।
୨୭.୫.୧୯
No comments:
Post a Comment