୩. ଶିକ୍ଷା କ୍ଷେତ୍ରରେ ଭାରତର ପରିଚୟ, ଭାରତର ଆର୍ଥିକ ଆବଶ୍ୟକତା, ସମୁଦାୟିକ ଓ ସାଂସ୍କୃତିକ ଅପେକ୍ଷା ଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରେ ସମନ୍ଵୟର ଭାବ ତଥା ସମାଜ ବିଜ୍ଞାନ ଦର୍ଶନର ଅଧ୍ୟୟନକୁ ପ୍ରାଥମିକତା ନ ଦେବା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ହୀନ ଭାବନାର ଶିକାର ହେଲେ। ୟୁରୋପ ଶିକ୍ଷା ଏବଂ ବିଚାରଗୁଡ଼ିକର ଆଦର୍ଶକୁ ଆମ ନେତୃତ୍ୱକର୍ତ୍ତାମାନେ ମାନି ନେଲେ। ଯାହାର ଅନୁକରଣ କ୍ରମଶଃ ସ୍ତର ପରେ ସ୍ତର ଦେଇ ହୋଇଚାଲିଲା ଓ ସାଧାରଣ ଲୋକେ ମଧ୍ୟ ସେହି ପର ଆଦର୍ଶକୁ, ଯାହାକୁ ତଥାକଥିତ ଶିକ୍ଷିତ ବଡ଼ ବଡ଼ିଆମାନେ ଆଚରୁଥିଲେ, ଅନିଚ୍ଛା ସତ୍ତ୍ୱେ ଆପଣେଇବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଲେ।
୪. ସାଂସ୍କୃତିକ ଚେତନା ଯାହା ଆମର ମହାନ ବୌଦ୍ଧିକ ପରମ୍ପରାର ଅଂଶ ହୋଇ ଆସିଛି ତାକୁ ହିନ୍ଦୁ କର୍ମକାଣ୍ଡର ଆଖ୍ୟା ଦେଇ ତାଛଲ୍ୟ କରିବା ସହିତ ତାହାର ଅବମୂଲ୍ୟାୟନ କରାଗଲା। ସାମ୍ରାଜ୍ୟବାଦୀଙ୍କ କର୍ମ ଥିଲା ଭାରତୀୟଙ୍କୁ ସିଦ୍ଧାନ୍ତତଃ ଭାରତୀୟ ଦର୍ଶନ ଓ ଭାରତର ପ୍ରଗତିଶୀଳ ସଂସ୍କୃତିଠାରୁ ଦୂରେଇ ଦେବା। ଭାରତର ସଂସ୍କୃତି, ଦର୍ଶନ ଓ ବୌଦ୍ଧିକ ରଚନାଗୁଡ଼ିକ ଯାହା ଆଜିର ସନ୍ଦର୍ଭରେ ଅଧ୍ୟୟନର ପାତ୍ର ହେବା ଉଚିତ, ସେ ସବୁ ଉପେକ୍ଷିତ ହେଲା। ଏହି କାରଣରୁ "ଆମେ କିଏ ?" ଓ "ଆମେ କାହିଁକି" ଭଳି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଭ୍ରମିତ ତଥା ଧୂଆଁଳିଆ ହୋଇଗଲା। ଭାରତୀୟ ହେବାର ପରିଭାଷା - ସଂବୈଧାନିକ, ରାଜନୈତିକ ଓ ଭୌଗୋଳିକ ଏହି ତିନିଟି ମାପଦଣ୍ଡରେ ପକାଇବାରେ ସମସ୍ତ ବଳ ବୁଦ୍ଧି ଖର୍ଚ୍ଚ କରାଗଲା। ଗୋଟିଏ ଐତିହାସିକ ସମାଜ ଓ ସଭ୍ୟତାର ଏହି ପରାଭଵ ସହିତ ଅନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଜାଲରେ ଫଶିବାର, ନିଜ ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ ତାଙ୍କ ଢଙ୍ଗରେ ଓ ତାଙ୍କ ଛାଞ୍ଚରେ ପକାଇବାର ଏହା ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉଦାହରଣ ଅଟେ।
କ୍ରମଶଃ...
୩୧.୧୦.୧୮
No comments:
Post a Comment