ଅନ୍ୟ କକ୍ଷରେ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ସର୍ବାଙ୍ଗସମ୍ପନ୍ନ ଏବଂ ଆଭୂଷଣଯୁକ୍ତ ଜଗଦ୍ଧାତ୍ରୀଙ୍କ ପ୍ରତିମା ଶୋଭା ପାଉଥିଲା।
ମହେନ୍ଦ୍ର ପଚାରିଲା - ଇଏ କିଏ ?
ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ - ମାଆ.... ସେମାନେ ଯେମିତି ଥିଲେ।
ମହେନ୍ଦ୍ର - କଣ କହୁଛନ୍ତି ଆପଣ ?
ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ - "ଇଏ ହାତୀ ଓ ସିଂହ ଆଦି ବନ୍ୟ ପଶୁଙ୍କୁ ପାଦରେ ଦଳି ବନ୍ୟ ପଶୁ ରହୁଥିବା ସ୍ଥାନରେ ନିଜର ପଦ୍ମାସନ ସ୍ଥାପିତ କରିଛନ୍ତି। ଇଏ ସର୍ବାଳଙ୍କାରଯୁକ୍ତା ହସହସ ମୁଖ ଓ ବହୁତ ସୁନ୍ଦର ଥିଲେ। ନବାରୁଣ ପରି ବର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା ତାଙ୍କର ଓ ସେ ସମସ୍ତ ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟର ଅଧିକାରିଣୀ ଥିଲେ। ତୁମେ ଏଇ ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କର।"
ମହେନ୍ଦ୍ର ଭକ୍ତିଭାଵରେ ଜଗଦ୍ଧାତ୍ରୀରୂପିଣୀ ମାତୃଭୂମିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲା। ଏହାପରେ ଭୁଗର୍ଭସ୍ଥିତ ଏକ ଅନ୍ଧକାର କକ୍ଷରେ କ୍ଷୀଣ ଆଲୋକରେ କାଳୀ ମୂର୍ତ୍ତି ଦେଖାଗଲା।
ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ କହିଲେ ଦେଖ ମହେନ୍ଦ୍ର, ମାଆ ଏବେ କେଉଁ ରୂପ ଧାରଣ କରିସାରିଲେଣି ?
ମହେନ୍ଦ୍ର ଡରି ଡରି କହିଲା, ଇଏ ତ କାଳୀ ମୂର୍ତ୍ତି।
ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ କହିଲେ, "କାଳୀ-କାଳୀ......
ଅନ୍ଧକାର ସମାଚ୍ଛନ୍ନ କାଳିମାମୟୀ।
ୟାଙ୍କର ସବୁ କିଛି ହରଣ କରି ନିଆ ଯାଇଛି। ସେଥିପାଇଁ ସେ ଏପରି ନଗ୍ନ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି।
ଆଜି ଦେଶ ସାରା ଶ୍ମଶାନ ହୋଇଯାଇଛି। ଏଥିପାଇଁ ମାଆଙ୍କ ବକ୍ଷରେ ନର ମୁଣ୍ଡଙ୍କ ମାଳା ପଡିଛି। ଶିବଙ୍କ ଉପରେ ନିଜ ପାଦରେ ଚଢ଼ି ଯାଇଛନ୍ତି...
ହାୟ ମାଆ।"
ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଅଶ୍ରୁ ବିଗଳିତ ହୋଇଗଲେ।
ମହେନ୍ଦ୍ର ପଚାରିଲା ତାଙ୍କ ହାତରେ ଖଡ୍ଗ ଓ ଖପୁଡ଼ି କଣ ପାଇଁ ?
ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ କହିଲେ, "ଆମେ ସନ୍ତାନ ଅଟୁ। ଆମେ ମାଆଙ୍କ ହାତରେ ଏଇ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଇଦେଇଛୁ। କେବଳ କୁହ ବନ୍ଦେ ମାତରମ।"
କ୍ରମଶଃ...
୨୯. ୩. ୧୮
No comments:
Post a Comment