ଆମ ସମ୍ବିଧାନ ଆମକୁ ଅର୍ଥାତ୍ ଆମ ଦେଶର ପ୍ରତ୍ୟେକ ନାଗରିକଙ୍କୁ ସୀମିତ ଅଭିବ୍ୟକ୍ତିର ସ୍ୱାଧୀନତା ଦେଇଛି। ଏଠାରେ ସୀମିତର ଅର୍ଥ ଆମର ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ଦୁଃଖ ନ ଦେଉ, ଅନ୍ୟକାହାକୁ ଆହତ ବା ଅପମାନିତ ନ କରୁ।
ଧର୍ମ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା କ୍ଷେତ୍ରରେ ଏହି ମର୍ଯ୍ୟାଦିତ ବା ସୀମିତ ସ୍ୱାଧୀନତା ଅଧିକ କଠୋର ହୋଇଯାଏ। କାରଣ ଏହି କ୍ଷେତ୍ରରେ ମନୁଷ୍ୟ ଅଧିକ ସମ୍ବେଦନଶୀଳ ହୋଇଥାଏ ଏଠାରେ ସେ ତର୍କକୁ ଅଧିକ ମହତ୍ତ୍ୱ ଦେଇ ନ ଥାଏ।
ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଯଦି ଆମେ ସାହିତ୍ୟିକ ବା କଳାକାରଙ୍କ ସ୍ୱାଧୀନତା କଥା ଚିନ୍ତା କରିବା ତେବେ ସେମାନଙ୍କୁ ଆମ ସମ୍ବିଧାନ ବା ଆମ ସମାଜ ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି ପାଇଁ ଅସୀମିତ ସ୍ୱାଧୀନତା ଦେଇଛି କି ?
ଯେ କୌଣସି ଲେଖା କଣ ସାହିତ୍ୟ କି ?
ଲେଖୁ ଲେଖୁ ଅନେକ ଅଭ୍ୟାସ ପରେ ସାଧାରଣ ବା ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ସ୍ତରରୁ ଉଠି ଉଠି ଜଣେ ସାମାଜିକ ସ୍ତରରେ ବା ଏକ ବିଶିଷ୍ଟ ସ୍ତରରେ ପହଞ୍ଚିବା ପରେ ତାଙ୍କ ଲେଖାକୁ ସମାଜ ସାହିତ୍ୟର ମାନ୍ୟତା ଦେଇଥାଏ।
ସମାଜରେ ଏମାନଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ବି କ୍ଵଚିତ। କାରଣ କଠୋର ତ୍ୟାଗ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ କ୍ଵଚିତ ଲୋକ ହିଁ ବାହାରିଥାନ୍ତି।
ଏକାଗ୍ରତାର ସହ ଯେତେବେଳେ ସେହି ସାଧକ ଉଚ୍ଚକୋଟୀର ସାହିତ୍ୟ ରଚନା କରନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସେ ସାଂସାରିକ ମୋହ ମାୟାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଏକ ଦିବ୍ୟ ସ୍ଥିତିରେ ପହଞ୍ଚିଥାନ୍ତି।
ଏହା ବସ୍ତୁତଃ ମନ୍ତ୍ର ରଚନାର ସ୍ଥିତି ଅଟେ।
ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ତାଙ୍କ ମୁଖରୁ ବା ତାଙ୍କ ଲେଖନୀରୁ ଯାହା କିଛି ବାହାରିଥାଏ ତାହା ଲୋକୋତ୍ତର ବା ଦିବ୍ୟ ହୋଇଥାଏ। ସେହି ଦିବ୍ୟ ଅବସ୍ଥା ଯୋଗୀମାନଙ୍କର ସମାଧିସ୍ଥ ଅବସ୍ଥାପରି । ସେଇଭଳି ସାହିତ୍ୟକୁ ଅବରୁଦ୍ଧ କରିବା ମାନବତାର ବିରୋଧୀ ଅଟେ। ଋଷିମାନଙ୍କର ବାଣୀ ପରି ତାହାକୁ ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ଥାନ ଦେଇ ତାହାର ରକ୍ଷା କରିବା ମାନବ କଲ୍ୟାଣକାରୀ କାର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଥାଏ।
ସେଥିପାଇଁ ଆମ ସମାଜ ସେହି ସାହିତ୍ୟିକ ତଥା କଳାକାରଙ୍କ ଦିବ୍ୟତାକୁ ସ୍ୱୀକାର କରି ତାଙ୍କୁ ଅଭିବ୍ୟକ୍ତିର ପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ୱାଧୀନତା ଦେଇଥାଏ। ଏହି ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି ସର୍ବଦା ସମାଜ ହିତରେ ହୋଇଥାଏ, ଲୋକ କଲ୍ୟାଣ ପାଇଁ ହୋଇଥାଏ।
କିନ୍ତୁ ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି ସ୍ବାଧୀନତାର ଅଧିକାର ନାମରେ କେହି ଜଣେ ସମାଜ ବିରୋଧୀ ଲେଖାର ପ୍ରଚାର ପ୍ରସାର କରିବ, ତାହା କେବେ ବି କୌଣସି ସଭ୍ୟ ସମାଜ ଦ୍ୱାରା ଗ୍ରହଣୀୟ ହୁଏ ନାହିଁ।
ତେଣୁ ଅଭିବ୍ୟକ୍ତିର ବି ଏକ ସୀମା ଅଛି।
୨୬. ୧୨. ୧୭
No comments:
Post a Comment