Monday, 25 December 2017

*ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି.*

ପରମାତ୍ମା ଯେଉଁ ଦେଶକୁ ଏକ କରି ଗଢ଼ିଛନ୍ତି ତାର ବିଭାଜନ ଅସମ୍ଭବ। ଯଦି ବିଭାଜନ କରିବାର ଅଛି ତେବେ ତାହା ମୋ ଶବ ଉପରେ ହେବ - ଏମ.କେ.ଗାନ୍ଧି

କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଶବ ଉପରେ ନୁହେଁ ସେ ଜୀଇଁ ଥିବା ବେଳେ ଦେଶ ବିଭାଜନ ହୋଇଗଲା।

ସ୍ୱାଧୀନତା ଯେଉଁଦିନ ମିଳିଲା ସେଦିନ ଉତ୍ସବରେ ସେ ଯୋଗଦେଇ ନ ଥିଲେ।

ବିଭାଜନ ସମୟରେ ଡାଇରେକ୍ଟ ଆକ୍ସନରେ ଲୋକ ଆର ପାରିକୁ ଯାଉଥିଲେ। ତାକୁ ଅଭିବ୍ୟକ୍ତ କରାଗଲା - ଏହା ଅହିଂସାର ପୂଜା। ହିନ୍ଦୁମାନଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରୁଥିବା ସବୁ ନେତା ହୋଇଗଲେ ଅହିଂସାର ପୂଜାରୀ।

କେବଳ ଗୁରୁଦତ୍ତଙ୍କ ଉପନ୍ୟାସ "ଦେଶ କୀ ହତ୍ୟା" କୁ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ କୋଟି କୋଟି ନିଷ୍ଠାବାନ ହିନ୍ଦୁଙ୍କର ଭାବନାର ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି ଆଉ କେଉଁଠି କିଏ କରିଛି  ?

ବରଂ ଏହାର ଓଲଟା ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲା।

ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ହିନ୍ଦୁଙ୍କ ହତ୍ୟା ଓ ଦେଶ ତିନି ଖଣ୍ଡ ହେବା ସତ୍ୟକୁ ଭୁଲାଇ କୁହାଗଲା ବିନା ରକ୍ତପାତରେ ଅହିଂସା ଉପାୟରେ ଦେଶ ସ୍ଵାଧୀନ ହେଲା।

ତାଙ୍କୁ ଦୁଇଖଣ୍ଡ ଭୂମି ମିଳିବା ବେଳେ ହିନ୍ଦୁଙ୍କୁ ମିଳିଲା ଖଣ୍ଡେ, ତା"ପରେ ବି ସେ ନିଜ ଭୂମି ହିନ୍ଦୁସ୍ଥାନରେ ନିଜକୁ ହିନ୍ଦୁ ବୋଲି ନ କହୁ, ତା ମାତୃଭୂମିକୁ ସେ ମାଆ ବୋଲି ନ ଡାକୁ ଏଥିପାଇଁ ସବୁ ନିୟମ, ଏଥିପାଇଁ ସବୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଦିଆଗଲା।

ସେ ବଂଶ ନ ବଢ଼ାଉ ଏଥିପାଇଁ ବି ନିୟମ
କରିଦିଆଗଲା।

ସେ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ରହି ଇଞ୍ଚେ ବି ଜମି କିଣି ପାରିବ ନାହିଁ ଏପରି ଆଇନ ତା ପାଇଁ ଖଞ୍ଜି ଦିଆଗଲା।

୧୯୬୬ ର ଗୋରକ୍ଷା ମହାଭିଜାନରେ ଅସଂଖ୍ୟ ସାଧୁ ସନ୍ଥଙ୍କୁ ହତ୍ୟାକରି ଭୟଙ୍କର ପାପ କରାଗଲା, କିଏ ଲେଖିଲେ ସେହି ଅଭାଗା ମାନଙ୍କ କଥା ଓ କାହାଣୀ ?

ଗୋଟିଏ ଆରାଧନା ସ୍ଥଳକୁ ଭାଙ୍ଗି ଦେବା ଯଦି ଅନ୍ୟାୟ ହେଲା ତେବେ ହଜାର ହଜାର ଆରାଧନା ସ୍ଥଳକୁ ଯିଏ ଅତ୍ୟନ୍ତ ନୃଶଂସତାପୂର୍ବକ, ବର୍ବରତାପୂର୍ବକ ଭାଙ୍ଗିଲେ ସେ ନ୍ୟାୟବନ୍ତ ପୁରୁଷ  ହେଲେ କେମିତି ??

"ରାମ ଇଜ ଏ ମିଥ । ହୋୟାର ଇଜ ରାମ ସେତୁ।"
ବୋଲି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନ୍ୟାୟାଳୟରେ ସତ୍ୟପାଠ କରି କୋଟି କୋଟି ହିନ୍ଦୁଙ୍କ ଶ୍ରଦ୍ଧା କେନ୍ଦ୍ରକୁ ଅପମାନିତ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଆଜି କେଉଁ ମୁହଁରେ ନିଜକୁ ହିନ୍ଦୁ ବୋଲି କହୁଛନ୍ତି ?

କେରଳରେ ସର୍ବସାଧାରଣ ଜନତାଙ୍କ ଆଗରେ ବାଛୁରୀ କାଟୁଥିବା ନେତା ଗୁଜୁରାଟରେ ମନ୍ଦିର ଯାଇ ହିନ୍ଦୁ ???

କେତେଦିନ ହିନ୍ଦୁଙ୍କୁ ଭୂତେଇବା ପର୍ବ ଚାଲିଥିବ ?
ଆଉ କେତେଦିନ - ବଣ ଜଙ୍ଗଲରେ ରହୁଥିବା ଗରୀବ ବନବାସୀ ହିନ୍ଦୁଙ୍କ ସେବା କଲେ ତାକୁ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରେ ହତ୍ୟା କରାଯାଉଥିବ  ??

ଆଉ କେତେଦିନ ତାର ଆରାଧ୍ୟାଙ୍କ ନଗ୍ନ ଚିତ୍ର ଅଙ୍କାଯାଉଥିବ ???

ଆଉ କେତେ ଦିନ ତାର ପୁତ୍ର କନ୍ୟାକୁ ଶିକ୍ଷା ଦିଆଯାଉଥିବ ସରସ୍ୱତୀ ଏଣ୍ଡ ଗଣେଶ ଇଜ ନଟ ଇଓର ଗଡ଼। ଇଓର ଗଡ଼ ଇଜ ଜେସସ ଖ୍ରାଏଷ୍ଟ ।

ବର୍ଷ ବର୍ଷ ଚିନ୍ତା କଲେ ବି ସେ ଦୁଃଖକୁ ଭରଣା କରିବା ଅସମ୍ଭବ। କିନ୍ତୁ କାହିଁ ସାହିତ୍ୟ ? କାହିଁ ତାର ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି ?

ଏଥିପାଇଁ ନା ଅଛି ନାଟକ, ନା ଅଛି ପ୍ରବନ୍ଧ, ନା ଏଥିପାଇଁ ହେଉଛି ସଭା, ନା ଏଥିପାଇଁ ହେଉଛି କବିତା ଆସର ।

୭୦ ବର୍ଷର ସ୍ୱାଧୀନତା ଭିତରେ ଏ ଅଭିବ୍ୟକ୍ତିର ସ୍ୱାଧୀନତା କାହିଁ ତା ପାଖରେ ?

ଯଦି ସେ କେବେ ସତ୍ୟର ବ୍ୟକ୍ତ କରିବାକୁ ବାହାରିଛି ତେବେ ସାମ୍ପ୍ରଦାୟିକତା ଓ ....ନିରପେକ୍ଷତା ବିରୋଧୀ ନିନ୍ଦାର ଶରବ୍ୟ ହେବା ଛଡ଼ା ତାକୁ ଆଉ କିଛି ମିଳିଛି କି ??

କେବେ ସେ ଅଭିବ୍ୟକ୍ତ କରିବ ତା'ର ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖକୁ ? ଆହା କହିବା ପାଇଁ କିଏ ଅଛି ତା ପାଖରେ ??

୨୫. ୧୨. ୧୭

No comments: