ବ୍ୟାସକବି ଫକୀରମୋହନ ସେନାପତି ତାଙ୍କ ଆତ୍ମଚରିତରେ ଲେଖିଛନ୍ତି -
ଏହି ସମୟରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଧର୍ମାବଲମ୍ବୀ ସଂଖ୍ୟା ଦିନକୁ ଦିନ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଥାଏ। ଏହି ବୃଦ୍ଧିର ଅନ୍ୟତମ ଅଥବା ବିଶେଷ କାରଣ ଉତ୍କଳର ଭୀଷଣ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ। ପୁରୀ ରାଜାଙ୍କ ନ-ଅଙ୍କରେ (୧୮୬୬ ମସିହାରେ) ଏହି ଲୋମ ହର୍ଷଣ ବ୍ୟାପାର ଘଟିଥିଲା। ସେହି ଭୀଷଣ କାଣ୍ଡ ଆଜିଯାଏ ଲୋକେ ଭୁଲିପାରି ନାହାନ୍ତି। ସେହି ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ୩୦ ଲକ୍ଷ ଲୋକ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ। ପ୍ରାୟ ଛ ପଣି ଲୋକଙ୍କ ବଂଶ ଉଚ୍ଛନ୍ନ ହୋଇ ଯାଇଅଛି। ଅନେକ ମୃତ, ଅବଶିଷ୍ଟ ଇତସ୍ତତଃ ହୋଇ ଯାଇଅଛନ୍ତି।
ସ୍ଥାନେ ସ୍ଥାନେ ଅନ୍ନଛତ୍ର ସରକାର ତରଫରୁ ଫିଟାଗଲା। ଅନ୍ନଛତ୍ରର ନାମ ମଫସଲରେ ପ୍ରଚାରିତ ହେବା ମାତ୍ରକେ ଅନ୍ନକ୍ଳିଷ୍ଟ କାଙ୍ଗାଳିମାନେ ସହରକୁ ଧାଇଁଲେ। ପନ୍ଦର କୋଡ଼ିିଏ ଦିନ ପୂର୍ବରୁ ଅନ୍ନ ସହିତ ସେମାନଙ୍କର ଭେଟ ନାହିଁ, କଅଁଳ ପତ୍ର ଓ ଅଖାଦ୍ୟ ଫଳମୂଳ ଖାଇ ବଞ୍ଚି ରହିଥିଲେ। ଅନ୍ନାଶାରେ ସହରକୁ ଧାଇଁଲେ, ମାତ୍ର ଏତେ ଦୂରକୁ ଆସିପାରିବେ କିପରି ? ଦଶ ବାର ପଣି ଲୋକ ତ ବାଟରେ ମଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ନଛତ୍ର ଯାଏ ଆସିପାରିଲେ, ସେମାନେ କେବଳ ବଖତେ ବଖତେ ଅନ୍ନ ଖାଇ କେହି ଝାଡ଼ାବାନ୍ତିରେ କେହି ଆମାଶୟରେ ମଲେ।
ଅନ୍ନଛତ୍ରର ଚତୁର୍ଦିଗରେ ଏବଂ ସହରର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ଦାଣ୍ଡ ଘାଟରେ ଯେଉଁ ସବୁ ଲୋକ ମରି ପଡ଼ିରହିଥାନ୍ତି, ସକାଳୁ ମେହେନ୍ତରମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଉଠାଇ ଶଗଡ଼ରେ ପୁରାଇ ନଦୀକୁ ଫୋପାଡ଼ି ଦିଅନ୍ତି। ମାସେ କି ଦେଢ଼ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମେହେନ୍ତରମାନେ ତିନି ଚାରି ଖଣ୍ଡ ମଡ଼ା ବୋଝେଇ ଶଗଡ଼ ନଦୀ ଆଡ଼କୁ ଘେନି ଯାଉ ଥିବାର ଲେଖକ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଦେଖିଅଛି।
ଦୁର୍ଭିକ୍ଷର ପରବର୍ଷ କେତେଗୁଡ଼ାଏ ବାଳକ ବାଳିକା ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟ ଦାଣ୍ଡେ ଦାଣ୍ଡେ ବୁଲୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଛତ୍ରଖିଆ ବୋଲି ହିନ୍ଦୁସମାଜ ସେମାନଙ୍କୁ ତଡ଼ିଦେଲା। ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ସମାଜସ୍ଥ ସ୍ବଧର୍ମାବଲମ୍ବୀ ଲୋକଗୁଡ଼ିଏ ପ୍ରାଣ ରକ୍ଷା ନିମନ୍ତେ ଅନ୍ୟଲୋକ ହସ୍ତରୁ ଅନ୍ନ ଗ୍ରହଣ କରିବାରୁ ଆମ୍ଭେମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଦୂର ଦୂର କରି ପାଖରୁ ତଡ଼ି ଦେଲୁ, ମାତ୍ର ଦୂର ଦେଶୀୟ ଭିନ୍ନ ଧର୍ମାବଲମ୍ବୀ ଲୋକେ ସେମାନଙ୍କୁ ଆଦରପୂର୍ବକ କୋଳକରି ନେଇ ପ୍ରତିପାଳନ କଲେ ।
ହିନ୍ଦୁସମାଜ ଯେ ସେ ସମୟରେ ସେ ଛତ୍ରଖିଆ ମାନଙ୍କୁ ତଡ଼ି ଦେଇଥିଲା, ଏଥିପାଇଁ ହିନ୍ଦୁ ଧର୍ମ ଦାୟୀ ନୁହେଁ, ଅବିବେକୀ ସମାଜର ଦୋଷ ଅଟେ।
ଦୁରବସ୍ଥାରେ ପଡ଼ି ପ୍ରାଣରକ୍ଷା ନିମନ୍ତେ ଅତି ନୀଚ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ଜାତି ସୃଷ୍ଟ ଅନ୍ନ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଦୂଷଣୀୟ ନୁହେଁ ବୋଲି ହିନ୍ଦୁ ପୁରାଣ - ଶାସ୍ତ୍ର ମାନଙ୍କରେ ସୁସ୍ପଷ୍ଟ ଲେଖା ଅଛି।
୨୭.୯.୧୭
No comments:
Post a Comment