ଭିକ୍ଷୁକଟିଏ ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଭିକ୍ଷା ପ୍ରାପ୍ତି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଗଲା । ଯୁଧିଷ୍ଠିର କୌଣସି ଭିନ୍ନ ଏକ କାର୍ଯ୍ୟରେ ମଗ୍ନ ଥିଲେ । ବ୍ୟସ୍ତତା ହେତୁ ଭିକ୍ଷୁକକୁ କହିଲେ -
" କାଲି ଆସ, ତୁମକୁ ଭିକ୍ଷା ମିଳିବ ।"
ଏହା ଶୁଣି ଭୀମ ଧୀରେ ଉଠିପଡ଼ି ନାଚି ନାଚି ବିଜୟର ବାଦ୍ୟ ବଜାଇବା ଆରମ୍ଭ କରି ଦେଲେ । ନାଗରା ବାଜିବା ଦେଖି ଧର୍ମରାଜ ବିସ୍ମିତ ହୋଇ ତା'ର କାରଣ ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ। ଭୀମ ଉତ୍ତର ଦେଲେ -
"ହେ ଅଗ୍ରଜ, ଅଦ୍ୟାବଧି କେହି କାଳ ଉପରେ ବିଜୟ ଲାଭ କରି ନାହିଁ । କିନ୍ତୁ, ଆପଣ ଏହି କୁଟିଳ କାଳ ଉପରେ ଅନ୍ତତଃ କାଲି ଯାଏ ବିଜୟ ପାଇ ଯାଇଛନ୍ତି । ସେହି ବିଜୟ ଉଲ୍ଲାସରେ ମୁଁ ବିଜୟ ବାଦ୍ୟ ବଜାଇ ଦେଲି ।"
"କିପରି ?" ଧର୍ମରାଜ ଜାଣିବାକୁ ଚାହିଁଲେ ।
"ଏଇ, ଆପଣ ଘୋଷଣା କଲେ ଯେ ଭିକ୍ଷୁକକୁ ଆସନ୍ତାକାଲି ଭିକ୍ଷା ଦିଆଯିବ । ତେବେ କାଲି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭିକ୍ଷୁକ ବଞ୍ଚି ରହିବ ବୋଲି ଆପଣଙ୍କର ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଶ୍ୱାସ ଥିବାରୁ ସିନା ଆପଣ ଏ କଥା
କହିପାରିଲେ । ଅନ୍ୟଥା ଜଣେ କ୍ଷଣସ୍ଥାୟୀ ମାନବ ଏ କଥା କିପରି କହିପାରିବ ?"
ଭୀମଙ୍କ ଏତାଦୃଶ ବକ୍ରୋକ୍ତି ଶୁଣି ଧର୍ମରାଜ ଲଜ୍ଜିତ ହେଲେ । କାଳର ଦର୍ଶନ ଏପରି ଯେ, ଆସନ୍ତାକାଲି କ'ଣ ଘଟିବ ତାହା କାହାରିକୁ ଜଣା ନାହିଁ । ମାତ୍ର, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ବ୍ୟସ୍ତତା ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଦର୍ଶନର ବିପରୀତ କଥା କହିପକାଇଥିଲେ ।
ଭୀମଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନୋଦୟ ହେଲା ।
୭.୭.୧୭

No comments:
Post a Comment